interiectionis praeditam fuisse particulae ²ν contrariam, ingeniose Lange ¹) docuit. Ut aliis verbis circumscribam: Inerat primo vis quoque desiderii, quod exprimere particulam praeter condicionalem illam notionem posse, Schuetzius²) in Hoogeveeni partic. p. 230. recte jam defendit. Desideriis autem in tempus praeteritum remotis, quod e praeterito 6ꝓρꝑεlειινν verbi aliorumque eiusmodi cerni potest, semper sententia evadit negativa, ita ut doloris quasi significatio existat, quod res quaedam praeter spem et exspectationem acciderit.

Quare recte structurae indolem mihi videtur intellexisse Koppin dicens:»Der Affect des Begehrens ist sichtlich begleitet von einem ausdrücklichen und bewussten Erkenntniss- act. Cum autem principalem particulae i significationem negligens Homerici in enuntiatis optativis usum indicativi ignoraret, cumque praeterea sententias finales, alias omitteret, rem vere conficere non potuit.

Ut igitur, quae sentiam paucis complectar: enuntiatorum illorum optativorum ³) vim irrealem non ipso praeterito, sed optativa notione particulae et, aliarum evasisse con- tendo. Quare illa quoque doctrina, quae adhuc in Baeumleinii(pag. 103 et 247), Kuehneri (par. 574 adn. 1.) aliorum libris exstat, iam retineri nequit, enuntiata optativa ex condicionalibus eo modo orta esse, ut apodosis reticeretur, quasi et τoε νεακ»- utinam viveret⸗ intellegi non posset, nisi»suτvxic aν υννα sive-xαςσ e⁷ stxevw, similia mente supplerentur. Primaria potius ab origine per se ipsa haec enuntiata exstiterunt neque unquam vim primam perdiderunt, sed cum apodosis adiungeretur, parataxis rationem obtinuerunt; quamobrem delendum est illud de ellipsi praeceptum).

Eadem atque in enuntiatis optativis praeteriti ratio post verba timendi cernitur. * 300 deidco 1ν) ν πϑ&[ακ ε eore εν Aken p. 162 brachylogia dictum esse vult pro u*ẽ ρφάσοeτ ysrnrat, èrd lner; fortasse etiam assimilatione scriptum crediderit quispiam pro deεdν ον αάοa εᷣεεκα m tner, u'n εμφααασσσ*. z. J., sed, quod postea accuratius videbimus, particula*) notione prohibendi sive optandi praedita est, quare facile sententia convertitur in optativam:»Utinam ne dea verum dixisset!« Vide Eur. Hel. 119 αρσναυεμε, μνrõ2³‿⁷dαφοσέ lNer' Sx 9eνν Quibuscum comparari potest I 698 b„⁹ρ–εαεεκς ιπωεοσσσ αμeνiμωνα IIdetνακ, x. 1. 1.

1)»Die Partikel ν(p. 484, 8) eine interjectionsartige Partikel, das Gegenbild der prohibitiven Partikel ai.«

2) Henrici Hoogeveeni doctrina particulorum Graecarum. Recensuit Christ. Godofred. Schuetz. Dessav. et Lipsiae 1782.

3) cf. Koppin, Z. f. Gymnasialwes. XXXII. p. 112.

4) Kuehner, par. 575, 3, a et 395 adn. 4.

5) Baeumlein, die griech. Mod. pag. 101.