6

rijooPs s zoũ ovyòs doin 9sdg! et 1339, 62 ⁴—Hνν⁴εαρμο 1τοοmπραουυμννν̈ ε‿⁵ον xœν EAAsιμινoυοdJες, deταν τον ys raHœxsdevοrio dauœμεos, SAAεαιs 9Oιντια OG⁶ντ, o0» 10 SouAOiuνν)!ᷓ˙ ⁰ĩ 1eε2ον ⅜e, quasi particulae ei ipsi vis optandi non inesset.

An censemus, quod de particula i, quae cum optativo connectitur, non idem de tota vocabuli vi esse iudicandum? Nonne quo propiora vocabula absunt ab origine, eo habenda integriora?) Quis enim nostra aetate germanicae particulae»weil« temporalem fuisse primam notionem sentiret, nisi ex majorum sermonis consuetudine pateret?„

Homeri autem carmina ²) l particulam optativam rarius cum indicativo quam cum optativo coniunctam habent, cum eidem notioni irreali quae vocatur, nullo discrimine etiam praeteritum ⁶ꝓ&ραεiewv verbi inserviebat; et, si quis quaeret, cur atòε cum indicativo apud Homerum non aeque inveniatur atque cum optativo aut cum ⁶φαέά⁴ον praeterito, nisi casu malueris, equidem propter ipsius st antiquissimum usum factum esse puto.

Sed persuasum mihi est, hanc ob rem multos praeteritum ab enuntiatis optativis apud Homerum alienum duxisse et fortasse ducturos esse. Habes igitur, quomodo per tantam annorum seriem res illa, de qua diximus, plerosque fugerit. Neque adverbii rε significatio quinque illis locis nostrae repugnat opinioni, cum ita usurpatum inveniamus, ut plerumque quidem ad res praeteritas pertineat, nonnunquam ad futuras sive praesentes, atque recte in Eustathii indice Devarius attulit»Hors— z oĩs rrοοοσφρσἀεσισςα εννιμέιμν³ις iτoνν as er drroyviou OAεεσσ επαιααεένν△αα. cf. 182 6e 018 1ςα εοσιμι 340; » 175.

Quibus demonstratis, qualis praeteriti verbi 6σα⁵̈ρπςα⁴εν sit usus, inquiramus necesse est. Quod quidem invenitur apud Homerum prorsus eadem ratione, qua scriptores utuntur, qui post illum fuerunt, et in enuntiatis praedicativisa) et in optativis4) et de tempore praeteritos) et de praesentié) sive futuro, ita ut nunquam(*εĩν)&ν particula apponatur. Ubique praeterito dꝓ†φαͥᷣάden verbi sententia negativa efficitur, qualem supra indicativo praeteriti aliorum verborum exprimi vidimus. Infinitivus autem aoristi accedens plerumque res praeteritas, infinitivus praesentis indicat praesentes.

Quoniam huc in disputando perveni, ad Akeni doctrinam redeo, et si potero, corrigere eam instituam.

Aken, quod quidem supra iam explicavi, augmenti rationem non adhibens, praeteritum irreale, quod vocat, ruinam quasi principalis esse modi praecepit.

Sed mirabiles linguae Graecae mutationes fuisse credideris: modum indicativi praeteriti nihil nisi rerum veritatem negasse, in Homeri scilicet libris iam marcescentem

1) Lehrs, de Aristarchi studiis p. 236.

2) Ev libris, quae post ſHomeri aetatem conscripta sunt, praeter illa exempla Euripidea ab Eustathio allata nulla mihi sunt nota, quibus particula priorem vim servaverit.)

3) K 117. 5 183. 353.— 4) ℳ 415.— 5) I 173 et 428.— 6) A 415. A 315.