fuit!«? Verborum quidem connexu, id quod verbis»öõ'v d' arντεᷣςανσινο declaratur, sententia requiritur negativa.
Quare aliquis coniectura opus esse et pro l legendum 7 putaverit, quod facile per itacismum, qui vocatur, ex mss. removeri potuit. Sed eadem verba pari modo poëta aliis locis ponit, ubi talis emendatio est reiicienda: P 180 Helena de Agamemnone, 4 762 Nestor de se ipso, ⁊ 315 Penelopa de Ulixe, 2 426 Priamus de Hectore mortuo profert. Mirandum est, quibus artibus interpretes ad quinque illa enuntiata explicanda, condicionalem *? Tror Ey esse sententiam defendere studuerint, quamvis omnes sensu negativo opus esse probe intellexerint. Sicut scholia ¹) ad F 180 scripta:? ror' Erν ⁴σ,&usς εmν(xourov de τ ϑνυνν ον dα d vα. d ds roĩ dasοs 1*ϑτι 1 m⁵⁷σσ p³‿⁵ο- gugeraz. Similiter Eustathius ²) interpretatus est: 0lovsl Aéyovgæ, dg od„,, S50T0v, dada ore ‿ν εέπ◻ εxεiννᷣ᷑ ννν εμσαœdνει.
Ad eundem locum Wolfius ³) in libro, qui inscribitur: Vorles. Z. Ilias 1831. II. p. 202 adnotavit: Die Neuern können sich nicht darein finden, so Dacier. Es drückt aber blos die sanfte Empfindung aus, die mit Unmuth, Schmerz verbunden ist: sonst war er's.— Wie neure Ausleger den Satz optativisch fassen konnten, begreife ich nicht.« Madame Dacier(si quidem hanc Wolfius dicit) F 180 vertit:»il étoit mon beau-frere. Hélas! malheureuse puis-je vivre et penser que je ne puis plus lui donner ce nom.«, sed o 268: mon père se nomme Ulysse, s'il est vrai, qu'il soit encore en vie, car je crains bien, qu'il ne soit mort depuis longtemps.«
Maioris autem momenti sunt, quae Schuetzius in Hoogeveeni de partic. Graec. libro (1782) scripsit: Id autem(particulam«d optativam quoque esse) Hoogeveenus negat, saltem exempla se non recordari fatetur, ubi s? simplex ponatur pro»utinam«. Atqui iam Abreschius hunc usum exemplis adstruxerat, animadv. ad Aeschyl. vol. I. p. 97.
Quae tamen res aliter non iam diudicari potest, postquam Lange ⁴), vir summa laude dignus, demonstravit in exemplis, quae optativi modum exhibent, particulae si primo infuisse interiectionis vim atque antiquissimo tempore ad optativa quoque enuntiata pertinuisse, tum demum apodosi enuntiatis optativis adiuncta hypotacticam exstitisse particulam.
In eiusmodi autem rebus ipsa antiquissimi sermonis ratio potius respicienda est, quam praecepta ⁵) veterum grammaticorum audienda, velut Eustathii 1301, 37? u0 ντ τον εαυεέκ̈ ⁴μοι πασςσ˙ꝙ iσιπid—*h νᷣ ττναmðwbð‿ μο—v⁶ MMLorοειοων ενννμυωυνατ ue.4os, 4*-
1) Edit. Dindorf I. p. 148.
2) Edit. Lips. 1827. I. p. 324.
3) cf. etiam Hermanni append. ad Vig. pag. 946.
4) Die Partikel p. 484(178) 8:»ee ist eine zur Einleitung von Wünschen und Fallsetzungen geeignete interjectionsartige Partikel cf. p. 565(267) 8.
5) Lehrs, de Aristarchi studiis p. 66. et 236.


