— XXIII—

est. Nam ut Dicaeopolis v. 75 Koœrad ⁶⁄ις½, quod bonos mores pristini temporis pra-

vitati suae aetatis opponit, et v. 435 exclamat: 2 Zes ddnra nadl urorra œrrax f

quum per vestem perforatam solis lucem aspiciat, ita hic Mercurium fraudis deum Pseudar- tabas optime contestatur, quum in eo sit, ut maximam fraudem perpetret; sicut Thesm. v. 1202 quoque Euripides Mnesilochum liberaturus Eoui, dνεε exclamat. Equidem quum hanc v. iaοaαμ explicationem, quamvis sit verisimilis, pro certo non proferam. quod aliam ex- clamationem aut fortasse Atheniensium commemorationem in eo inesse cogitari potest, cetera verba aliter atque ego explicavi, intelligi posse nego.— egsis aoristus ex proprietate al- ticae linguae est positus, quum ea, quse aguntur, ut perfecta. describantur, quemadmodum v. 167*οιαιιεκιν quod inepte Blaydesius mutavit, et Eq. v. 696 αυνð ˖m! QmQò'αμς, spε³να vboxouniςσ Eq. 999 6 9auu⁵ᷣαa invenitur.— dναmχασοντναιι Jam anten, recte ãναmεda est

explicatum; quod eodem modo„fucum facere-- significat Nub. 96 2aν‿ι˙ν ε&νοιαασνσσ ἀ‿νοοσασς, ol rK ⸗ ouα yovreg dœνσεενεουαιν, oτιν νπάνεpeng

multisque aliis locis.— drοx parva soni mutatione pro αlαο est scriptum; nam etiam in barbaricis verbis, quae in Thesmophoriazusis exstant x saepius pro ϑ positum esse videmus; ut v. 1001 svraĩrœ 1109 doravouuev, v. 1111 naore- Gασοοο vero primum marcidus, flaccidus, putris signiſicat, deinde in obscuri et mendacis notionem transiit, quae

exstat: Enr. Rhes. 637 ey e e äeuxxoe Kurgie 60Oν οονεσ εν ππνοοσ αποαςεꝓes, œ.αοσοωνι ⁴⁶eσσ ε—ε⁵⁴ον εεσν dnεεννονεα‿ Bacch. 487. raut ες νxiαxςα d0116„&-r4 α mοᷣσαασοeν. Suppl. 1001. ri roër† iννννᷣαά Qννxαν ei Gœανσον

Quum disputationem de his gravissimis quaestionibus ad ſinem perduxerimus, nonnulli singuli loci hujus scenae nobis tractandi restant. v. 101 verba Euνννα̈ 6 e†el, quae in omnibus codicibus editionibusque recentioribus exstant, dubia sunt, quum forma&uesναάς attica non sit. Quod enim in omnibus grammaticae graecae libris monetur aoristorum ra, àταα, àidwzaæ dualem et pluralem, tertia plu- ralis excepta, numquam fere inveniri, ejus legis paucae sunt exceptiones; ex quibus Eur. Cycl. 296 Xen. Oec. 9, 9 et 10 υναε Xen. Mem. 4, 2, 15 8 9 τα απινεν exscripsi(quo Moeridis adnotatio p. 11 mπ̈ό6 ομεη„, demπει☚oτε, dmπιιέ6οσασ μενς, dmνπενεκααααεν, demπνκ⁶εατ dmπεεκεωσααν ιηνυνννςσ spectat); at etiam coercenda videtur esse haec lex in comoedia Arist- ophanis, qui elegantia atticae linguae excellens a tali forma plane abhorret. Itaque vir doctus conjectura in Mnemnosyne I, 414 proposita Suverdν rι 1εμm ει(ut Vesp. 572 dveruer Oed. rex 1405 drerre) Atticum sermonem restituere studuit. Sed miror neminem solam