— XVI—

dativo ut Plut. 46 oνςοντς ον mullisque aliis locis et cum ο et accusativo, quemad- modum Vesp. v. 335 οσα*uνονιι—σχς odei et Nub. 359 qodςe og ug ri oyceis conjungi et ſieri posse, ut utraque construetio conjungatur, ut ap. Arrian. de Exped. Alex. VII, 280 Brunckius adnotat exstare 6GH ασν ναν αϑε υανν ν Ʒαeνμ o dαυααστoς 7 rI nn dneεοοvrsg: et in Acharnensium v. 625 nν⁴ααάς ν ⁴‿.mνέ⁶ειινν νπσοοσ eus, AGυνιινν e us et v. 722 4 Ts nOεν τπ οο εuνι, auαeν ε un⁷ invenitur, tamen his causis non efſicitur v. 111 quoque, ut illi volunt, explicandum esse. Nam quum illis exemplis, quæ attuli, res aut personae diversae cum uno verbo diversa ratione coujunctae sint, hoc loco eadem Dicncopolidis persona bis diversa structura eidem verbo addita esset; id quod eo magis vituperamus, quod àεεοε praemissum est, ut ne explicationis quidem causa ad noος rourovi additum esse possit. Neque Bruncki translatione„dic mihi, mihi, inquam, ad hanc explicationem probandam quidquam affertur, quum in diversis enuntiatis„mihi““ sit repetitum neque mutatio in signiſicanda eadem persona, ν et rourovi, indicata sit.

Quae quum ita fieri non possint, alia ab Elmsleio explicatio tentata est, qui verba οα ourovi vel nd legatum vel ad alterum eunuchum, qui Pseudartabam comitabatur. Aristophanem retulisse, putabat. Haec verba non ad legatum pertinere, quod Schuelzius quoque probat, ex verbis d.*νꝗ oGðeο⁶ apparet. Beerius enim in libro, qui inscribitur:„Ueber die Zahl der Schauspieler bei Aristophanes“ p. 22 rectissime duas rationes a poetis ob- servatas, his fere verbis affert: Hauptsächlich sind es zwei Grundsätze, nach welchen der dramatische Dichter arbeiten muss: 1) eine Person nur so lange auf der Bühne zu lassen. als sie wirklich handelt; sobald ihre Rolle zu Ende ist, sie zu entfernen. 2) Gehörige Motivirung des Auftretens und Abgangs der Personen.

Itaque quum legatus partes exegisset, ei abeundum erat, ut v. 134 Theori persona indutus iterum prodiret. Signiſicatur hoc verbis Dicaeopolidis ε αά⁹⁴εν, quibus is legato retruso abeundi facultatem praebet. Qua facultate eum usum esse v. 123— 125 confirmatur. ubi Pseudartabas avocatur, quum de legati discessu poeta hic taceat.

At etiamsi fortasse aliquis existimat, legatum usque ad v. 125 remansisse et otiosum spectatorem adstitisse, tamen jure statuere non potest, verba αοο rovrovi ad eum perti- nere; nam quum v.

d³*ν qεέαινο εν Sαασασ☚νναι toıον οs Dicaeopolis legatum removisset, quod rerum veritatem conturbaret, sibi ipse repugnaret, si Pseudartabam ad eum verba facere juberet; neque tum rerum conditio ab antecedenti tempore differet, ubi Pseudartabas coram legato dixerat. Alteram Elmsleii sententiam ad alterum eunuchum haec verba pertinere, facilius puto rejici posse, nam Elmsleius probare debebat et cur ad comitem, et cur ad alterum solum, non potius ad ambos, quos adesse ex