— XV—

lur, nihil differt, quoniam neutra ralione ad ea, quae in v. S3 interrogata sunt, ila respon- deri potest.—.

At ut nostram sententiam proferamus, quum legatus Dicaeopolidi hoc toto loco non respondeat sed interpellatione neglecta pergat, Dicaeopolidis interrogationes ita videntur institutae esse, ut responsione carere possint et in exelamationum loco sint. Re vera ita intelligendae sunt ejus interrogationes in v. 70 et 71. 75 ct 76, 85 et 86, et postea v. 158, qui huic versu simillimus est, quum Theori sermo interrumpatur verbis

Tio rGνν 0Oνιeνενν πωοσι dœtedoiausy; Quare hoc quoque loco Dicaeopolis interrogationis forma usus„si tantum temporis cacavit, sane ad claudendum quoque podicem immensum tempus ei opus fuit,“ exclamare et lega- tus ejus interpellatione neglecta in narratione pergere videtur.

Quae ita erunt bene constituta, si versum 84 legimus, parva mutatione v.„&ν in 2n

Ai' recepta, rij œxνσανιννν ν ⁴1ε drεν oiuads air ertde;

ita ut ejus narratio:„In aureis montibus rex octo menses cacavit, ipso plenilunio vero re vera tandem rediit domum et nos laute accepit“ Dicaeopolidis exclamatione„quanto tem- pore tum ei ad podicem claudendum opus fuit““ interrumpatur.

Quod vero rex plenilunio redisse narratur, vetus enarrator recte monet joci causa poetam ad Graecorum consuetudinem res maximas plenilunio et interlunio incipiendi respi- cere ejusque moris unum gravissimum Lacedaemoniorum exemplum ex hellis Persicis, quod Herodotus quoque II, 108 aliique commemorant, affert, quum alia, quae ei suppeditant, ut ex verbis rlαεes 0d» 00 10 1⁶0 5og apparet, omittat. Nos quoque de plenilunio hujus moris exempla supra jam attulimus; ad ea, quae ibi de interlunio quoque exstant, Ach. v. 999 Vesp. 99 addantur.

Simili parva mutatione v. 111 emendandus est. Dicaeopolis enim, quum fraudem le-

gatorum detegere studeat, Pseudartabam sic alloquitur:. dye On dd d-or 2uν ασασςςφς παραοσ τοεονε— ipνᷣ Gqσε•μ‿⁴dνι Sdeνμα σάσεεαάνv.

r00= Tourovi in cod. R. et in omnibus deterioribus codicibus exhibetur et veterem expli- catorem quoque ita legisse ex verbis ejus apparet: αeνςε τ mοᷣυι σφοωςσωQOOaFmrri oν τπ⁹σ εέναυνν r5 Tτν στι τwa¹- Lu, d u σeυαeierro τoν, deinvνο τ⁷h—Oaτινιν, d&u*- „ν νανα τwol(quod ex σ ourovi depravatum est).

Hanc enarratoris explicationem Kuesterus, Brunckius, Dindorfius rectam esse rati. οσ rourovi ad ipsam Dicaeopolidis personam retulerunt, quibus verbis significantius idem, quod verbo éuot jam erat dictum, declararetur. At etiamsi negari non polest, godeiy et cum