— XIV—

Aix. 6*eννο½ rA-ν roxd TOrou Evripayer NQεοσ. Ti rærαερνm/νρ ν di Oey Oincden

qui nondum satis explicari potuerunt. Nam v. ⁶%% sνο oν cum Schuetzio et Mnellero vertenda sunt„per quantum tempus,“ ut sententia existat, quam Schuctzius verbis reddit: „Quanto tempore ei opus fuit ad claudendum podicem, si octo menses continuos cacavit.“ Genitivo enim„per aliquod temporis spatium aliquid fieri,“ significari, etiam Aristophanis exemplis confirmatur, qui in Plut. v. 98 ʃαlαοι ĩ οu et locis a Muellero laudatis Achar. 782, Vesp. 260, Pac. 181 genitivo ita utitur. Frischlinus, Fritzschius, Dindorfius„quando- vertentes contra hanc legem peccant, neque ad eorum sententiam probandam exemplum ex Eupolide ap. Plut. Nic. 525 E.

xdον ονu ee Suyperngaœr Niig

Ou 100„ i»dyos doοντι εν ,‚ ab Elmsleio et Dindorfio allatum sufficit, qnum ille, quamdiu apud Niciam fuerit interroga- tus respondeat„brevissime.“

Quum vero hoc loco,„quanto tempore ei opus fuerit““ interrogalum sit, dativo 77 I.ν ενmν½ responderi non potest. Nam ut dativis ij roirn 1 uεσ T1n uσεσακεραιeς etc. cer- tum temporis momentum significatur, ita* πασmννελυε vertendum erit„plenilunii lempore““ Schuetzius vero v. In ανσσαυακνmνρ falsissime vertit,„per integrum pleniluniume explicans. „signiſicatur igitur quarta mensis parte i. e. septem diebus ei opus fuisse.“ Qua explicga- tione ille quoque non solum, ut diximus, contra legem grammaticam, sed etiam contra linguae usum peccat, quum v. παηφοασφάνꝶ tempus septem dierum Graeci non significent sed potius hoc verbo aut de luna ipsa utantur, ut Aeschyl. VII, c. Theb. 385

Aau ⅞ ανσααρννννοο εέ νμιαν de

et Dio Cass. 40, 25 rοοσειια νmπ τπςσ σσνσον‧ τασ⁄σιννον uοσ[‚[‚— et Her. 6, 107 oM I7ſOeog övrοο ον τmπν³οων‧ Ʒευνον τν τπανσέννον"H aut eum diem quo luna plena ſit, sig- nificent, ut Aesch. 67, 35 αeναςσ νακάιατοσυνςρεισονταςσ Adibade ei T)).νσ Woy: Oed. R. 1090 ou edel τ αιʃσιον(Schn. αει) παο⁴ππηννον 1τ ι σε νε△ᷣ ατριανεαeν Otd imuν xœ τοοꝓν να μνννυνmoχM⁹́eν Her. II, 47 707010 1ενν*ννν dτνσι*⁴ϑοςσι ϑ̈αιιενςσ 0d di= nœiενσι diyννπντυεοι, Lelajen de ul ioννσαν μωσ τιmoΤο⁹mι⁷m m⁷ε⁊Ʒν ν rij æuτ rαeνοσένmνν roòðg υσσντe παάπανοντησαι τυυν xαυμερν Idem apparet ex v. vouunviag simili usu ap. Plut. Probl. Rom. p. 269 D. x*ν ε α νvαeς ν duιναordr T6ν 6oudrov, vou ur-icν 00Gæv. 270 A. TIMveg 8 yj vouνvig 7⁰⁰ 9˙ε09 Gε ⁄ εα νο 11ν Oeuνεοασeν 70G al dαiαμοσασν ἀ¶εεαια. Galba 22 dnντνρ νονμυνso oν—τπυιον μηοο, i zald⁴ν dag Iavouaoiag ανονσυσ

Quae quum ita sint, utrum vs αεεννε ex codicibus legato an Dicaeopolidi tribua- mus, ut Elmsleio, Muellero aliisque placuit, quod hic Dicaeopolidi a legato non responde-