— XI—

atque praeco et Dicaeopolis de eo singulari loquuntur v. 134. 135. 136, 152, 155; deinde quum v. 137, quem Dicaeopolis in apodosis loco, ut Theorum irrideret, ad ejus Verba in antecedenti versu adnexuit, singularis exstet„Eꝓεοεεει in protasi„TO6vον μιν ον ανια quo- que singularem esse scriptum apparet; quo accedit, quod vetus enarrator singularem ex- plicat v. 137„roırο d εναον ν tναοmνποις ou d ertνααςσ τν 706„%ν, i ν τπ̈νm uεσνσνοσν ⁵ν⁵ανεραρꝑ το ⁴ ενε deνi oν εεαν⁵αάνεε, εdοντιεεσςσ.

Conjecturae, quae prolatae sunt, non sufficiunt. Nam quum Elmsleius„οeνον uν οον Enεανν' et Blaydesius, quem Muellerus probat,„Oνον νέν ενα m᷑mπν ν correxerint, uter- que magna mutatione non solum verba vulgaria éuetv aut αnsh in versum ingessit, sed etiam sermonem depravavit, particula a& ab oòx semota, ad quod hic et ex legibus gram- maticis et propter repetitionem verborum odx dy in insequenti versu accedere debet.

Conjecturam, qaam Meinekius alia ab ipso retracta proposuit:

TO6 ννmμςν ot dν ν Aü 2„ Oodan olu; quamvis commenqdetur, sospocla est. Nam verba u Ai' aut negationem sequi ut v. 461 00o Ai et 966 oux dy u Ai' aut ei antecedere ut Nub. 733 uâ Ai' od dr sy— aut alii verbo in negativo enuntiato adnexa esse solent ad ejus vim éefferendam, ut Eq. 801.

our a„' doxn ud Al' Aouaxdiαo οονοννμεs, d** da udνινο

ꝗον‿ αάιν vmςοσμε„. Hoc vero loco, praeterquam quod v. ud Ai ad verbum, cujus sententiam efferre possint, addita non sunt, et his verbis interpositis ultima pars hujus enuntiati s Oodνα Tolu ab antecedenti parte separatur, existimamus, si v. u Ai' ouw dy in v. 137 ex antecedenti versu 136 repetita essent, eodem ordine utroque loco ea poetam scripturum fuisse.

Itaque v. ud Ai' in v. 136 non fuisse et in initio v. 137 ad v. oM dv addita esse apparet, ut haec verba totius enuntiati Joco posita esse significetur. Quodnam illud fuerit enuntiatum ex verbis explicatoris odςα e ετμμνμαασ τοων*νπνον, ei u Xtv uio ν εν Sœveg conjiciendum est; qui legisse videtur:

IO6 ννꝙ εειν odmα dν ετ1 Oodryn ro*²d. quod nobis erit restituendum.

TIoldν Jονον τiezv similiter est dickum, ut Apoll. Rh. 2, 480 f 2 1 ‿‿ι Aubvu tOieox= et Aesch. Ag. 1055"üror roiae ri' eu*ν οων᷑νσhe/i᷑ṽ Hæ Toiper et Dem. 678 10 6ν ο ν„³ οπσιν (ubi corrector 0⁴ασοιρνν) exhibent, et v. εατοεᷣeεν quoque Aristophanes utitur Nub. 199.

A²³⁴ ouyx oid, aroο αος τν déoa,„ (0O1αασοιρειιτłωωιν dyx sot TO0r.

.„„........„. 2E Cunctandi significatio, quae in his exemplis inest, hic aptissima videtur, quum Theorus se

*

ipse irrideat. Nec vero difficile est intellectu, corruptelam illam ortam esse, quod 7εν, posterioris