— X—

notatione grammatici cujusdam ad II. IV, 394 5 noεα‿ s(alii r040,8) oure rurrerat ou9“ iᷣßolcera: de Attico sermone nihil demonstrat. Sed apud Aeschylum rσνα senem aut legatum annis gravem et venustum significat, quod hoc Aristophanis loco, quum de scelesto homine dicatur, aptum non est; deinde Aeschylus, vetus ille poeta tragicus, hoc verbo uti potuit. a quo Aristophani, qui elegantia Attici sermonis excellit, abstinendum erat. Huc accedit. quod forma ςέισεαςα vel rσ ei, paucis grammaticis exceptis, nemo usus est.

Elmslei vero sententiam Aristophanem risus movendi causa hoc verbo uti, vix pulo defendi posse, quum risus Aristophane dignus non oriatur, quod legatus ille senex appel- latur. Ejus conjectura„röv Iε Gονν τον σεμαςσνι ptam regis quam tuum oculum corvus effodiat'e quamquam recepta est a Meinekio, Muellero, Ribbeckio, rejicienda videtur esse; nam, id quod praeter legati oculum corvum effodere Dicaeopolis cupit, declaratum'non est: neque v. zν ασιαόσιςσσνισιισσνά ad exxννε quoque ita pertinere possunt, ut Diaeopolis aliter, atque legatus voluerit, ejus sermonem finiat, quum haec verba ad Veuαοrdαe per- tineant et jam ex d⸗ovreg pendeant. Denique Verba Toðν τπεέσεσ plane supervacanea vi- dentur, nam quum Dicaeopolis legati orationem interrumpat, eum interrogans eique respon- dens rο Gνν neminem nisi illum legatum signiſicare potest.

Quare conjectura hunc locum sic emendandum esse censeo:

T6ν τᷣ GOν α Oν0 Sic enim optima efficitur sententia„kibi“*, dicit,„et Pseudartabae corvus oculum effodiat““. quo eo major risus movetur, quod Pseudartabas magno oculo ornatus introducitur. Cor- ruptela vero illa exorta est, quod lector Byzantinus ad 1⁰ν ꝙοσ ν explicandum, r086eGα*˙ adscripsit.

Hic Schuetzium et Meinekium et Muellerum vituperare liceat, qui ita legati personam notant:„IPEXBI=“ nam etiamsi illa forma 0 ewg recta esset, tamen sine dubio sermo legati vulgato Attico verbo νπεuvrz significandus est; neque codicum auctoritas contra hunc usum hoc loco facit, quod superscriptionum primae solae syllabae in codicibus contineantur: Scribendum igitur est: IPEXBEYTI.

V.„T00

Eodem modo corruptum videmus v. 136. Nam in hoc versu, qui sic in codicibus

exstat:. Ioro de oux de ur& Sodun olur; ut Elmsleius observavit, pluralis Juey in singularis locum irrepsit. Primum enim legatus

ipse in narratione singulari ülitur v. 161 roëo uerd TXirdνμααοναι επνον rdν Oνon.