— VII—

zovreg antecedente, 2%νυντeo plane supervacaneum sit. Ribbeckius p. 193 recte monuit: „Zwischen v. 23 und 24 oder nach xvreg scheint ſeine Lücke zu sein, wenn nicht in ijxovreg eine Corruptel steckt.— Abgesehen von dem Satzbau— vermisst man nach d ein neues Prädikat zu ourdrveig, woraus zu ersehen wäre, was sie zur Unzeit thun. Da sie sich unmöglich reo* τια iννον stossen können.“

Mihi quidem videtur causa non esse, cur lacunam hic statuamus, quum omnia in v. ijzovyreg corruptelam inesse convincant. Hanc enim vocem ab uno ex multis malis Arist- ophanis explicatoribus ad v. el.Ovreg explicandum ex antecedentibus adscriptam verbum expulisse puto, quo prytanum desidia et loquacitas eodem modo perstringatur, ut populus antea v. 1.*ιοοοιν vituperatus est. Suspicor, quum talia certe affirmari non possint, hoc verbum fuisse„νοοσιννεα quo ad rumorem loquacis hominis signiſicandum Aristophanes utitur v. 933 r0G ãꝛl˖ m3˙del οꝓͥdr; nam etiam ex simili v. ν ⁶ς⁵% usu Nub. 1367 ꝓονιmπαισ et Ran. v. 492 z„ꝓν rν 6yudrar et ex Suidae quoque explicatione sub v.» οꝓ π⁵ηιόασ dvri oν oοeνννςν mεπμεισι dicννον ρ—σ νν νuæa Aioruννou aradiν εν ενε Sœœσννενμνεμνα d oddeεοoeν Ʒεᷣνt noœrαreiavw hoc verbum quam aptum sit ad desidiam in rebus gerendis et loquacitatem prytanum significandam, apparet.

Quo illato non solum sententia sed etiam grammalica ratio bene se habet, quum eica 06« post verbum finitum positum offensioni esse non possit. Sed etiam aliud ita legentibus commodum erit. Nam quum ex sententia eorum, qui alteram retinent scripturam, v.„οον rνeεic“ subjecti loco ad doοπαιονντανι pertineat, neque cur hi de rεοie, quae eis ex rei publicae institutis erat, certent, neque quomodo ãνσοι et v. 42 ndg dvno dici possit de his paucis hominibus, intelligi potest. Vesp. enim v. 90 aliter est constitutus, ubi aliis non praesentibus, quibuscum de prima sede judices certare possint, eos quingentos homines inter se certasse cogitandum est. Quare post zeovreg a nobis in οꝓßͥ⁵⁵σσν correctum in- terpunctione posita in iis, quae sequuntur non solum„prytanes“ sed„totus populus“ sub- jectum est, quum hic Aristophanes describat, quomodo unusquisque in primis ordinibus se- dere studeat, ut oratorem vel acclamatione adjuvare vel deturbare possit. Nam tanti jus 0οεdoiag aestimatum esse, ut nonnulli etiam injuria hoc sibi arrogarent, ex explicatoris ad Equi. v. 572 verbis 6Oν uπ ̈⁸έeνν φέροααννεQ rννυυα α dτοο τemοπσε εε*ν dε roε⁹‿ rij riυ τατνα ruxονσ ol&y SouleuwrnOi al ey exrloig zcl ν Ʒετoος l ν A³πιιmυmQQwwσ⁵mꝙꝓνμ οσ ποωοσιααιεαἀοντας, oittveg Gœαν, ᷣεepeigvrag oug, eig rον εανeio „0 T6ν αα☚ιda.“ elucet.

Praeterea de minutiis hic discrimen erat, quod mihi jam solutum esse videtur. Recte enim doσiav a Klotzio contra Blaydesium defensum a recentioribus receptum est. Cum Meinekio vero scribendum erit λ.φρ ππ⁸ι το τοιυ εευνον quum articulus v. 42 eg riy r90sd6Oiav et Vesp. v. 90 exstet.