— vI

Aerεα v. 726 SPadiæxvòg ex flumine—ädig et—œivety, v. 808 Toaraoafa ex urbe Tdanꝝ- aoæi et roοαꝶνέν, v. 853 Tooryadaxiou ex odeνοο nomina sunt comice formata. Neque in ceteris comoediis rara sunt exempla nominum fictorum.

II.

In eo libro, ex quo nostri Aristophanis codices exscripti sunt, multae adnotationes in margine aut inter lineas adscriptae erant, quae quum multis locis in versuum ordinem ve- nerint rectamque lectionem expulerint, facile removeri non possunt. Hoc modo etiam in prima Acharnensium parte nonnullos errores exorfos esse demonstrare studebo.

Itaque in versibus 23, 24, 25, 26, qui nunc ex codicum auctoritate sic leguntur:

000= oi TOurdνεες 1*ουσιν ⁷ν d⁷iuνe

ijxovreg elτα /σν αςσσιοντα πι dοωνπας

Xvrec ,Loεα—πμᷣ☛ι μυ εννου

6,ϑοιο τμαάαοοeννπτεσ*⁸ε errorem latere jam Dobraeus sensit, quod post participium numquam elra d, saepissime vero eira invenitur. Qua causa permotus Dobraeus ex veteris grammatiei explicatione „Oαν‿ροωQOꝗꝶιͥεά deπ τν εέάνιέιτέιιοπο τν αςσie⸗ conjecturam proposuit eira οιπαπονντ³νι quam sese non recepisse Meinekius aegre fert.

Qui multis ex causis codicum lectionem ab Hesychio v. ⁴œemτιο⁵να, οrπνσοντdι νος Ooxeig confirmatam non recte ita mutasse mihi videntur. Nam primum ν9τiLãεσν numquam invenitur, εαιανιεισ vero„per aliquid penetrare“ significat, quum οmτi hane pulsandi inter se et premendi significationem et in ultimo statim hujus Dicaeopolidis orationis versu, qui, ut ipse dicit verbis„roũr'&uενν νν εενον v. 24 repetitio est, et in Plut. v. 330 l τ Äop udy odveα ⁴ςσσιινμμνέμι ε⁴ εσπτοπν νiτ‚qκia et Ach. v. 844 et Lys. 330 habeat; deinde illi explicatori non multum tribuendum est, qui parva doctrina imbutus, quod perspicuum erat. dπιο roν ενέιαττιοο τον οσie, addidit; neque colligendum est eum compositum verbum reperisse, quum saepissime explicatores ad simplex verbum declarandum composito usi sint; ut v. 31 ad v. 7α|σσ aliquis adnotavit„ορασά εν, τσάαανσνας ⁷) 0ννρσα ε zᷣπε e et v. 42 huie loco plane respondenti explicatur: dοrieerai, deνναννέ, dνεgerct;: qua re etiam multi errores exorti sunt, nam v. 78 Meinekius cum Morello et aliis, quum zara- qayet“ ita in versuum ordinem irrepserit, recte aνεi, et v. 392 Cohetum secutus e*oοσεσε Tal in dekerat correxit.

Ad hanc difficultatem aliae accedunt. Nam, ut iaceam tria illa partieipia Movree dοοιασν, εελʃιιιντνεε, uκεεονενεε, vix uno cum verbo finito conjungi posse, quum participio