—==

Sed quod Elmsleius suspicatur, scripsisse Aristophanem ο ι ⁷́v, assentiri ei nullo modo possumus. Ut enim taceamus, id quod ne ipsum quidem Elmsleium fugit, ad codicum auctoritatem hoc loco accedere testimonium veteris explicatoris et Stobaei, qui

oeandem scripturam exhibet, et Hesychii(qui inepte explicat ι•ꝗ ν νςμωφ) et Suidae

(cujus verba sunt riνεꝗ ν ονυν πιση* ο eαν ποιά ⁴oνσπτοςσννσ dĩ zoë: 0dds syiyννοᷣνν etc.) qua propter lubricum sane est quidquam mutare, illud Elmslei inventum nimis vile et parum idoneum videtur, quod accuratiorem lectorem fallat. Ex illo xα mπαοιιm enim, quod grande aliquid sonat, facit vulgare 70 roia, addita tertio demum loco, ut hia- tus evitetur, particula òé.— 7ο noic vero illi est vox illa zoicw; grammaticos ita loqui, facile concedo, Aristophanem tam insulse risum quaerere, mihi haud persuaserim. Ne de ceteris quidem locis, quos similiter corruptos esse ille existimat(quamquam multo levior illic ejus medela futura esset) persuasit criticis; in Pacis certe v. 453 et Av. v. 57 rectissime ejus lectiones rejiciuntur. Accedit, quod hoc loco, Elmslei coujectura recepta, intolerabilis fere, ccerte molestissima zauroxoyic inducitur. Nam quid aliud est,„ο ποιο ν αάmꝛ*⁷ν, atque illud, quod proxime praecedit ud ſo bic, ab vetere explicatore ou⁶e εsQνάνυανε ο ι Ofju« recte explicatum.

Quae quum ita sint, ut diximus, neque Elmslei inventum laudare possumus, neque omnino hunc locum corrigendum esse censemus. Redeundum potius est ad veteris expli- catoris sententiam, sed ea paulo accuratius definienda est, quam quemquam ex interpretibus fecisse scio. Jocus igitur in hoc consistit, quod Aristophanes ex verbo mico, quod Dicae- opolis ubique sibi occini queritur, jocando nomen fecit, quod est ö ποαι. Eo autem non significatur, ut interpretes existimare videntur„emtio“ vel„emendi necessitas““; tum enim Aristophanes nihil aliud diceret nisi illud, quod antea jam dixit, our„ iu, neque molestam illam rauroloyiav evitaret. Itaque potius ö⁰ʃ§ͥövrotiag figura, quam vocant, in hoc loco inesse videtur; qua statuta hic locus miram quandam suavitatem et festivitatem capit. Quum enim, quotiescunque Dicaeopolis carbonum, aceti, olei indigebat. ei occineretur illud οιι, io, facete fingitur ex illo imperativo persona, quae IIoicv vo- catur, quamque apte latine Emitonem appellaveris, eaque illam vocem Dicaeopolidi occi- nuisse dicitur.

Est autem Aristophanes in fingendis nominibus propriis felicissimus, taliumque jocorum feracissimus. Ad ea hujus usus exempla, quae jam supra allata sunt, quaeque etiam ad hunc locum facere videntur, addam cetera, quae mihi ex hac comoedia exscripsi:

v. enim 606 PA⁵ ν Kaærarel pro Karärç, quum ad 7ενέα respiciat, v. 609 NMlxοααἀοσ

a uleοi*νσ, v. 612 A/v90O,ννυνο, E†οοος Iozeid, Acharnensium carbonariorum no-

ming, ex dνερασςσ, eu—oger“(v. 211) nirtvos(v. 186) finxit poeta; v. 724 czx Aen0Gνν ex 2