— VIII—

qui eodem tempore et Periclem finxerit vecoori rerelewrixrᷣν(429) et Socratem dicentem faciat: xod*l τπιςσυσι εποπeεηνιν υάαν,&me⁴/ o₰o] envrdeue.....„ y6lora naoexo“ xœl* odr dvdeνιμιν εννρέαłσ᷑ Pertinere enim hune diυνπσο ad annam pugnae navalis ad Arginusas commissae(406): 00ric&Grνν w dαemσ⁶σες»εένμ⁵μεοοα ν ꝓμεμοι Eoovvidi oroœr=y*. r. J.., quae artissime cohaerent cum verbis supra appositis. Vides

interrumpi ab Athenaeo sententiarum nexum.— Praeterea argumento est hie quoque locus reliqua Athenaeuni ex alio auctore eaque integra mutuatum esse.— Et haec quidem de Athenaeo.

Redeo ad Herodicum. Cuius altera exstat contra Platonem declamatio apud Athen. XI. capp. 112— 115, 117— 118. Disputatur h. 1. de simultate, quae Platoni intercesserit cum Xenophonte(c. 112), de Platonis invidia ac maledicentia(c. 112 extr.— 115), de inutili eiusdem doctrina(c. 117— 118 extr.... d.22⁴d αe‿(μσαάα μεν α 1öyoονε εο οωωπ⁷ eionueεous(sc. eνοαeασοιεκν)... odg*αετιαφαοννιυννmτυσσν oðmwνυνυσοωσσνινmoσυσσνυ) Haec quisquis vel primoribus, ut dicitur, labris gustaverit, licet auctoris nomen ab Athenaeo reti- ceatur, tamen summam observabit cum libri V disputatione Herodicea similitudinem. Nam utroque loco eadem invenitur in Platonem acerbitas atque morositas, idem errores chronologicos investigandi studium(cf. lib. XI c. 113 extr. cum lib. V c. 56— 59 ¹), eadem disputandi ratio- (ef. praesertim XI c. 114— 115 cum V c. 62— 63), denique summa sermonis similitudo. ²) Nec desunt Pergamenorum doctrinae vestigia. Quorum gravissimum sane est, quod animorum immortalitatem et a corporibus discessum ante Platonem primus docuisse dicitur a nostro Homerus(p. 507 e): εν ναϑo woxn danlarroueyn deναοο m orod(sc. Idrωνοοε) xol xαατd iν deννυυιυν τωιοοέ̈νι ον σάσιμαοο παοd ποσατιν εrονναι—μυνmσ 0⁴νοε„e eInev dJε ν r5 TIare⁶⁴εαονυ νꝓν υν

A4dοe xετν⁴ένν⁸) d„ rrrνμοων οοασασ, 2πωνσν ᷣoοwcijta cd S.

Quae res bene convenit cum Pergamenorum studio quamcunque doctrinam Homero inculcandi. Atque optime illustrantur Athenaei— vel potius Herodici— verba ab Heraclito*) alleg. Homer. c. 17. seqq., severe et graviter affirmante, quae de anima Plato docuerit, ea

habitum finxisse hunc dialogum, sed anno 420 archonte Astyphilo: hunc sententiarum ordinem qui recte intellexerit, non infitias ibit prorsus necessariam esse Casauboni coniecturam: 6 ϑέ τν ιιοννέρσ⁵ouxce„uudᷣeeo 0d eol rods aνος rourous(libri:„tοαe νον εοε ασ.-. J.), quam valde miror repudiatam esse a Dindorfio et Meinekio. Quae adiecit Casaubonus: 4 4 υςτεοον superflua sunt. In sequentibus mihi legendum videtur: u τᷣ εκναιοα æiτis(libri τi) uesou—.

¹) Quin etiam eiusdem dialogi(Protagorae) peccata monstrantur et lib. V c. 59 et XI c. 113 extr.

²2) Pauca adscribam exempla. Locutio: zαœeταἀοσοπη QQοι᷑łlegitur et V p. 220 d et XI p. 506 d.— Stesichori verba ex palinodia petita: ‚ouxσ Eντν ευτνναμοο A»„ο ouros occurrunt et V p 216 bet XI p. 505 b.

3) Iliad. II, 856: Segxel.

4) De quo libere fateor nihil me compertum habere nisi hoc exhibere eum Stoicorum atque Perga- menorum doctrinam.