— VII—

ri&n udig udxννν νεεςααι5ιďsνοεσ dε νονσνι εασσοσοιικοο τες ναἀε doοmssior uνν ακάεν 18rxX κεμναι oGmlσ⁴μ̈νμισ τν d⁄σναεριν συυνννν, νν ꝙ ταά dπα⁵οεννυ. Ultima verba referri nequeunt nisi ad Platonem de pugna ad Delium commissa verba facientem. In his igitur necesse est agnoscamus Athenaei errorem, auctorem suum neglegenter excerpentis. Eodem modo explicanda sunt illa: ςσ ε νας 1⁴έν Gͤmεσιεον AAxεεαιmꝓ maaxwee-, 1 1⁶* 5Aο ακερακουπνννκυιrõOͥœđṽp 1. 4. Somnolentus denique Athenaeus etiam in illis: ⁶ ⁊τε de zοB els Ioridciν sᷣονιεοασιενσαση, ς ενετ Xaouid́⸗ν elo*νεν IIAdrονν, ⁴οeσκν αςτςν ανα 1νν doi- Grε²οον τε 2ηνειυμιμν τπαεααν ιανιααρι Neque enim in Charmide Plato sed in Symposio Alei- biadis doigteilw mentionem facit, quem dialogum et ipsum ab Herodico excitatum fuisse cum per se sit verisimile tum comprobatur illis„S0εννσινυμένμενο εα τασάρμσ 1τ‿αεοσρσαςσωπꝛ. Cf. pag. 2. adnot. 6. In his igitur non est haerendum. ¹)

Quibus expositis satis dilucide intellegi puto, quam vere dictum sit a nobis pendere Athenaeum ex alio scriptore. Nam qui ipse legerat Platonis de Socratis militiis narrationem, confundere ista non potuit.—

Alii loco ex sua lectione Athenaeus pauca adscripsit. Cap. 58 enim— quo disputatur de Platonis, qui in Gorgia inveniuntur, erroribus chronologicis— haec hodie leguntur(p. 217 e): lévν ϑέ τ¶mἀχhτ Toeyig HIAdrον 1ν ꝙoxodi ode? gyovra²) xaA* 6O Souleuetn Jaxνν, mε⁶ ⁴ν ²ρl eouvrdpeve acd Eder ue Srrνρσρεενν, εέᷣ‿νσν aæοεενον να 0⁴να 1⁶uνεeνννεμννιννρέσ Loννο Ʒονκρ⁴em od uid ddveμαν 6rroinαεν, dd ‿ον rcrd ddoανανιαν oν vdo oνdero luerr uuοrαs vd³οαον. n.M.ο⁵ασνμόι ᷣ‿ιoν να dαemςσ⁶σςσ 6 e OQ, εν τιπ% ENAAux Serels obros sequuntur Xenophontis verba ex Hellenic. I, 7 petita,..... 2 d ωννιανειςι σινεέννες 3uoérou 6&nuνε⁵ 20o0 ijgeu An» Toxdrous r0ë Eeo ſere. 00109 d0 Od-&op, dadd œud dς 6εμονε τπἀᷣννα rr0011αεκ 05169 800ν 6 duανςφμοσυε 6 peνmνμέννοο ακα τυνυννQπνν ⁵οαασνd⸗ν oœm|νανν, re rod&r doyνν⁵ναας e» I væuνμαααια νοο⁵ο- u&ꝓνονεα ου deidoro v. 1. 4. Verba a me uncis inclusa ab ipso Athenaeo auctori suo interposita esse docet dαουπνετον, docet Socratis laudatio, docet denique disputatio interrupta. Nempe id agit Athenaeus vel potius Herodicus, ut erroris chronologici Platonem convincat*), quippe

¹) Quae p. 216 b Platoni exprobrantur: 2 ½ 1. Kolrwvνα 2 Menoos taos IIAdrν 0εε-rou- dαsνσα νππ ‿eęν⁶⁴ρπ 1d ν ⁵αννρeν ke ije ele 7997u0, xroelcg 29Dar quomodo explicanda sint ambigitur. Dicit enim Plato Crit. p. 52 b:... 1. Hece odr, dr Seοεα—νι⁴νροωπν Eĩiıijrie 6160G 8E7A9es, dre 1u dns els Jo⁵αν odr d³dode oddoε,&d mνQ,[XI12oærevdoαενο. Haec ultima utrum in suo exemplo non in- venerit Herodicus, an memoria deceptus neglexerit, altioris est indaginis, quam in aliud tempus differo.

2) p. 473 e.

³) Duo omnio sunt probra, quae iactantur in Platonem, alterum supra monstratum, alterum in eo positum, quod, cum Archelaum dialogi tempore regnantem faciat apud Macedones, Periclem dicat recens mortuum esse.— Similia Plato peccasse arguitur(cap. 59) in Protagora. In quo et hunc sophistam intro- duci mαεσυνενovc od od εeν ⁷μιοασ'et u‿ρναρννα Hippiam Eleum. Et Protagoram quidem iterum advenisse Athenas inter annum 424 et 422— quod recte colligitur ex Amipsiae Conno et Eupolidis Adula- toribus— Hippiam autem versari Athenis non potuisse nisi annuarum indutiarum tempore a. 424 en' Joαeνον (immo anno 423 en, Auu„iov cf. Thuc. IV, 117). Neque tamen his temporibus(annis 424 vel 423) Platonem