similiter formati Arist. Plut. vv. 637— 640, nisi quod senarius Carionis est:

. Xo,——— KA. tr. i.

ro. A=S==

AUe-d-ʒ——

Eurip. Hippol. 811— 816 senarius primam strophae dochmiacae partem terminat, quae ratio propius accedit ad ea, quae modo diximus de senario dochmios claudente:

10 I. ͤ—=——.=—=— II.—————»—=—, = S.S A 5 tr. j— A= 1 AM,-—) quod idem fere bis videmus evenire in stropha, quae in eadem fabula 362— 372= 669— 679 legitur, quamquam ea stropha complures versus ex paeonibus dochmiisque compositos continet: XO.— O⁴.. I. s—* Gn S——— C—— 8 LC s— —— II.— υo———— —£⁹χ———— ₰— tr. i III.=*=F= S— E—— O——— O⏑—— tr. 1 IV. Se====)

aliis in carminibus singulae partes dochmiacae binis trimetris clauduntur, ut Bur. Med. 1279— 1292, cuius carminis haud abpsimilis est ratio antecedentis:

10. I.*——— U”—— III.—— 9—,—= ———— G8SUS—0——— 9 -—9———=— 2 trr. iambb. II.——=— O——— TV. S—, 8A—S— ——— 8”— 8— 5 O——— SI”— 2 trr. iambb. v—8—— 9) 14

¹) v. 4 optimi libri: alaε τνιααα Ʒιαος ϑαυο⁶. quod Palatinus 287 et Florentinus XXXII 2 habent, 3 réluas cum nihil sit aperte nisi mera coniectura neque creticum cum syllaba ancipiti statui opportunum videatur(——— S——, Kirchhoffio potissimum assentiar proponenti αν(vel rãο) rονμιμιας. Nauckius mavult: wenν T6λα⁵α|ς.

2) str. v. 2 nihil videtur causae esse, cur G. Dindorfius ad zrehdae syllabas cum antistropha exaequan- das zdον pro zdâsea et Opevtee pro dρειοσιιένασν posuerit.— ant. vv. 2. 3 coptimorum codicum scriptura haec est:

rird veν 24Tα ETue) A6 yus

G*αααda ⁰αμ dμα T³οσννν(vel 2νοα) 16yous(vel 2yor). quae varie depravata esse constat. et pro Adaso vel auεεν quidem Monkius ueuv, pro rivd rεᷣ᷑ννα in uno codice superseriptum riras rézyag ab Hermanno, Monkio, aliis receptum est. iteratum Aöyous offensioni est. fortasse pro y JGyous scribendum est ⸗uléyous et postea Jdyov. doασααα ex scholiasta.— v. 3 str. pro codicum Gν Malidv Elmsleius Gαeν gila. totus locus suspectus.— v. 4 antistr. pro ³ Heathius 70 scripsit.

3) v. 2 codd. 6ν sreuec. pro quo Seidlerus oν&rezes editoribus plerisque approbantibus. sed mutatione nihil opus, quod recte vidit Kirchhoffius. nec magis Elmsleio aut recentioribus assentimur, qui v. 12 jwæοr' in r mutaverunt; vide enim, quae pag. 10 de hoc versu exposita sunt. v. 13 autem d omissum est in uno codice Havniensi, ceteri omnes videntur consentire. quos sequendos esse censemus.