24

et apud Aristoph. Acharn. 358— 365= 385— 392:

10.—= S —— O——— OVÿ— GO— L GCG Qꝗ̃ Oe— G— LUV oeo es e es Q O——

2 trr. iambb. et apud eundem poetam in Avibus 427— 431:

10. L O O— 8

EII. Ves—- S”

XO. LOsU=Sn

EII. LSS=S 4) tr. iamb.

exclamatione quodammodo adnexos parti dochmiacae praecedenti senarios duos apud Sophoclem habes Oed. R. 1313— 1318= 1321— 1326:

01. ᷣ— ᷣ— S 8S 8 G L Sͤ——— 2)

2 trr. iambb. seduuntur duo senarii chori.— omnino autem referri huc et ea carmina possunt, in quibus stropham sive dochmiacam sive mixtam ex dochmiis et paeonibus ab actore cantatam senarii chori singuli vel bini intercipiunt. qualis est stropha, quae apud Sophoclem in Antig. 1261— 1270= 1284— 1293 legitur:

— „* 5 KP. I. 9— S—————— II.——————*0 5 9 SS’e————————— „—— —— O— Aͤ— 0 C Ö— — — — Gr-—=—— ½————— 2 ³) ——

X0. tr. iamb. Cinguntur dochmii senariis in ea stropha, quae apud Euripidem in Heraclidis legitur vv. 73— 77= 93— 98 ¹):

¹) non mirum, cum finali syllaba dochmii soluta ad aliud numeri genus transcatur, fuisse, qui logaoedi- cam potius quam dochmiacam his versibus mensuram adhibendam esse censerent. at quamyvis rara eius rei exempla sint, inveniuntur tamen. inspicias practer hunc locum Arist. Thesmoph. v. 915. neque sane in ipsis dochmiis magis id fuerit mirandum quam in propriis paeonibus, in quibus apud eundem poetam idem evenire suo loco vidimus; cf. part. I pag. 41 sq.

²) v. 3 str. cod. ddnνsπd⸗d—rd re zal eυ⁴αοσι⁶ςᷣτον, blioο. pro quo recte, ut videtur, G. Hermannus dααμαστo et dναωοιστον mν nam dochmio hypercatalecto quidem locus esse non videtur.— v. 3. ant. pro νne Erfurdtius ne.

³) v. 3. antistr. 16„ov in codice a manu recentissima. fuerat 16„ꝓν.— v. 5. str. pro ⁴ νο codicis Tur- nebus*εον. similiter in antistropha v. 3 1 et ³ mutata.— v. 5 antistr. corruptus. Laur: rı oi, al, rird Tενει w(mo Idpor. quod variis modis commentatores emendare studuerunt. levissima sane mutatio est eorum, qui unum 16 yoy deleri voluerunt hoc metro:——— Co S———; qua metri forma hoc prae-

sertim loco Sophoclem usum esse non adducor ut credam. equidem verbis 16„ν et uo eiectis potissimum sic scripserim: 16h πα(ut in stropha), ri wijο; riua yeis veor; sed res incerta.

4) iure plerique inde a Seidlero commentatores versus huius fabulae 73—110 antistrophicos esse et post v. 77 senarium unum intercidisse iudicaverunt; sed quid de vv. 90— 92, quibus nihil in antistropha respondet, statuendum sit, haud satis constat. et Seidlerus quidem mesodum quandam eam volebat esse; fuerunt etiam, dui spurios hos versus esse suspicarentur. equidem cum Kirchhoffio potissimum et Nauckio fecerim, qui post v. 110 interiisse censent, quae versibus 90— 93 responderent. at in eo peccatum esse a viris doctis videtur, duod unam stropham et antistropham constituerunt. nam recte quidem Paleius:„The division“, inquit,