disyllabam admitti ratus, ne Seidlero quidem iure eam rationem impugnanti ut accederet, com- motus est. sed reiecta iam a plerisque illa definitione, ex qua dochmius antispastus esset hyper- catalectus, nuperrime non pauci creticum choriambo mutari sive in dochmio sive in aliis ordi-

2 11 2 nibus paeonicis existimaverunt, hac videlicet mensura utentes:— at nos de hac re non — Qꝗη⏑e—

aliter iudicamus atque de tripodia trochaica, numero paeonico attribuenda. nam ex legibus numeri fieri id posse non negamus, sed utrum ea mensura usi sint poetae necne, sobrie et caute ex ipsis poetarum carminibus existimandum putamus. atque id quidem constat et apud tragicos inter dochmios interdum— quamquam rarissime— tales ordines legi o— o— ¹) et apud lyricos versus paucos illa mensura adoptata aequabiliorem et simpliciorem numeri decursum habituros esse. ²) at neque respondentem eum ordinem unquam ordini paeonico reperimus et persaepe similes ordines haud dubie logaoedicos et cum paeonibus lyricorum et cum dochmiis tragicorum coniunctos esse constat, ut nihil omnino impediat, quominus hi quoque pedes— e— logaoedici potius vel cyclici quam paeonici habeantur. 3)

Restat, ut breviter ea perstringamus, quae de anacrusi quadam versibus dochmiacis interdum a poetis praeposita Paleius excogitavit. quae anacrusis si revera locum haberet, omnia ea, quae de dochmii origine et natura hucusque disputavimus, refutata esse per se appa- reret. nam si dochmius monometer paeonicus cum anacrusi iambica est, altera anacrusi prae- missa ratio omnis et lex numeri funditus everteretur. at quibus tandem argumentis sententia illa Palei innititur? affert vir doctissimus duos omnino versus, quos tali metro commode putat aptari posse, Herc. fur. 1207, 1208:

iuersνοmνμν νæ σ

yeνε⁴οαα α„6ννυƷ Téoο snirroν, duorum versuum alteri bisyllabam, alteri monosyllabam anacrusin praepositam esse arbitratur sic nimirum metiens:

ᷣ———— ⏑

sed eos versus logaoedicos potius esse non minus ipsorum quam et antecedentis et insequentis ratio clarissime demonstrat. quales versus nullo negotio multi afferri possunt. quo minus viro docto assentiamur, si similem versum eiusdem fabulae 1069 restituendum esse censet. verba enim codicis cum haec sint:

——

Tεντοροσο sεεννειιοαινμερνοο σeτεεςςετα σ◻φ]s, Paleius:„A dochmiac verse“, inquit,„with anacrusis would be made by reading mαιιeνσοποε &x eyeiosræ στεεσνενο. haec eius est argumentatio, de qua„verbum non amplius addam“.

Et quoniam de natura et origine dochmii deque formis, quae ex rhythmi metrique legibus locum habeant, quae non, exposuimus, quae satis sint, iam ipsa nobis carmina dochmiaca con- sideranda et, qualia ea poetae formaverint alienisque numeris temperaverint, videndum.

³) sunt etiam loci, ubi tradita scriptura aperte sit vitiosa. velut Soph. Oed. Col. 841 pro srrνον recte Brunckius&ντοανσπ Oed. R. 1321 pro dis Erfurdtius ¹e revocavit, Eur. Hipp. 364 pro falso dσᷣν ριeνł Elmsleius tentavit Gν pila, ibid. 841 Marciani lectio 4 16G ipsius Vaticani et Havniensis auctoritate refutatur. vide etiam Eur. Hec. 1028. Aesch. Sept. 523.