16

ibid. 687 sq.= 706 sq. str. Seiιμανα συνιι⁴αααοοσe ant. α mοσιν μάννᷣqrõΤZg ͤbor 2 6 ors SdAοαςεται 2†ο πένά̈νο emπ

certe nihil cogit in altero horum versuum dochmiacum numerum quaerere. metrum sic con- stituendum:

O— 1—— OV

D Oo Gᷣ △

ceterum propter ipsam responsionis inaequalitatem alterius versus scriptura suspecta est.

Ion. 895 sq.: 9 εοςσ ννευννεααν dyes drxdeig

Kunidεν νἀρνι τσαεσασσσνν.

hic quoque ut ceteris omnibus locis duo versus separati distinguendi, quorum alterum sic equi- dem metiar:-O’e=—

ibid. 904 sq.: Taς ⁴μόι ⸗ςσ μαον

ν ds zdox ldbes Ta‿deνας ⁴μαέεmηονσ. ¹) vehementer dubito, an aliter hi versus dividendi sint et metiendi. nam numerus anapaesticus per totum paene carmen continuatum in his quoque optime retineri potest: naAς ⁴ι ⁶⁶ςmν‿μμω. d d dοασ= e e Mdel αœdνα Hπσν.——————

sunt praeterea pauci loci, quos, cum minus etiam probent ³⁴), missos facio. igitur equidem in ea tripodia iambica, quae cum dochmiis tam arte coniuncta est, ut dochmiorum forma quaedam et ipsa sit iudicanda, primam syllabam longam ut irrationalem solvi non posse existimo. ⁴)

Jam quaestio exsistit, quid de tripodia trochaica(—S——) cum dochmiis con- iuncta statuendum sit, quam simili atque tripodiam iambicam modo definiendam esse eo facilius quis arbitretur, quod hypodochmium eum a grammaticis veteribus appellatum esse constat. cuius si primae syllabae irrationales sint iudicandae, apparet hunc quoque ordinem paeonicis ascribendum esse (* poetis adhibitam esse credam, maxime illud me movet, quod hunc hypodochmium non modo totiens strophis dochmiacis additum, sed, id quod multo gravius est, cum ipso dochmio in unum versum coalescere videmus, cum praesertim dochmius hanc artissimam coniunctionem cum aliis numeris tanto opere refugiat. quamquam et aliquanto rarius cum dochmiis tripodia trochaica coniuncta legitur quam tripodia iambica nec unquam omnino monometro paeonico, sive huius formae—— S—, sive, id quod magis fortasse erat exspectandum, huius— C— respondens. sed utcunque haec se habent, et proxime tales tripodias trochaicas ad dochmiorum naturam et indolem accessisse res ipsa clamat, nec mihi quidem dubium, quin ictus primarius eius ordinis non in primam, sed in secundam syllabam longam ceciderit.(—S— S—).

Verum iis non assentiamur, qui in locum cretici pedis choriambum substitui posse censuerunt. quorum princeps ipse God. Hermannus nominandus, qui thesin ante ultimam arsin

) quam mensuram, cum ex legibus numeri locum habere possit, ut re vera a

¹) zal ante 6ος in codd. lectum recte delevit Matthiae.

²) nam in hoc genere anapaestorum qyuamquam spondeus„ita regnat, ut iure anapaesti spondiaci appel- lari possint“(God. Hermannus in Elementis d. metr. pag. 384), tamen etiam proceleusmatico saepe locum esse res est notissima. duem hic quidem aptissimo loco intercedere, nemo certe est, quin videat.

³) qualis est, ut exemplum afferamus, apud Aesch. Eumenid. v. 263, ubi libri habent: 7⁶ ϑειν³ντν—m‿⁸ο 2eu‿νμμεον oigeraw. in quo iam Porsonus TZuuevoy mutavit viris doctis omnibus comprobantibus.

4) quamquam eam syllabam in ordinibus logaoedicis hic illic a poetis solutam esse inter omnes constat