14

Soph. Ant. 1318= 1341: str. 2εαμέα e‿μμεν νπινπτ εε irias

„ 1„„ 6 1„ 1 ant. 08, G NGll, GE T 0UI Oν νένιαντιιαχαν)

—— ꝗ— ˙—-— o—— O— L— Oed. R. 1340= 1360: str. drdyer eurömio drt ταeν ant. r5ν νo ανοοσσοmqᷣμ qcε, dτσυσν ο τσαι) O Qυæ— ⏑ —— 8— S=IL=VS—— ibid. 1345= 1365: sStr. 7⁰/½¶*Qππαχτααστιατον, àTι ε τ õHυο

„— 25 ant. ai s ι πηοοσς⁵νμεεοοσν εέφ ααάαν τα‿ηων ³)

OdU-£— —=8—— Aesch. Suppl. 431= 436: Str. inνmππ νν α&μμυν= ant. u⁴ο⁵eν εσιαμe ⁴)—- Sept. 233= 239: str. Od ϑέανν πνν¶qᷣεάη‿αμενν m‿αον ant. roraiνιον τυνωα π⁴d᷑:τακο(ρ²αηνι⁸. 5) VS—— Go i ⏑—

— 8—8—

Facile intellegitur, quo haec tendant. nam dochmiorum quidem natura et ratio propria- quaedam ac singularis est adeo, ut paene nunquam, id quod infra clare demonstrabitur, cum alieni numeri ordinibus ita sint copulati, ut in unum cum iis versum coalescant. una fere excipienda est— nam paeones quidem hic non sunt nominandi, ut qui eiusdem atque dochmii ipsi generis rhythmici sint— tripodia iambica, de qua nunc quaerimus. quam si totiens cum dochmio versu eodem poetae comprehenderunt, nonne iam hinc iure colligere possumus, hos ordines co— gnatione quadam et affinitate praeter ceteros contineri? quod vero identidem vel respondentes inter sese reperiuntur, prorsus eiusdem numeri et aequales iudicentur necesse est. ⁶) itaque illae, quae videntur, non verae tripodiae iambicae, sed generi dochmiaco potius i. e. paeonico sunt adnumerandae ac forma quaedam dochmii et ipsae existimandae, quae quomodo sit metienda, dubium esse non iam potest. syllabae illae duae irrationales, quae coniunctae 7οοeνον Siνσμον

1—. 2............ efficiunt(2). quas cum in ceteris paeonibus identidem?), tum in ipsis dochmiis invenimus, multo

etiam minus quam in fine dochmiorum eorum, qui hypercatalecti nominantur, in anacrusi dochmii offensioni esse debent. namque anacrusin poetae, ut supra iam diximus, quamquam aequalem

¹) pro zaréuravoy, quae scriptura Laurentiani est, G. Hermannus metri causa zdrνharov.

²) pro codicis.⁶ Elmsleius ponebat εs.

3) pro sov, quod in codice scriptum soνi, God. Hermannus coniecit Erw.

4) pro d³αμοιασαν God. Hermannus ad metra strophae et antistrophae exaequanda Klausenium secutus oαοαιν scribebat ut Homericae dictionis formam quandam in antiquioris tragoediae sermone servatam. alii aliter.

5) G. Hermannus pro dα ponebat οαi, Heimsoethius pro oraivtor potius oriparoy.

⁶) mirum sane, quid de eo ordine Goldmannus discriminis statuere ac poetis veteribus obtrudere conatus sit. qui postquam dimetrum dochmiacum ex trimetro iambico natum et tacens de Aeschylo et Euripide tribus illis locis Sophocleis laudatis hunc poetam pro altero utro dimetri dochmio tripodiam iambicam catalecticam admisisse iudicavit, hos versus ex dochmio et tripodia iambica compositos omnes in antistrophis, nullum in stropha positum esse contendit. quod fortuito tantum apud Sophoclem evenisse ceterorum poetarum maximeque Euripidis usus docere poterat.— ⁷) vide part. I pag. 18. 26. cett.