10

quuntur, quos aliqua veritatis specie dochmios hypercatalectos esse dixeris, velut Aesch. Eum. 170= 175, fortasse etiam Eur. Herc. fur. 1025, si ibi scriptura depravata Kirchhoffio assen- timur pro& riza Greraνιν qproponenti: à, rira drerapιμνιννντ. attamen in tanta paucitate exemplorum, quae praesertim alias mensuras nequaquam reiciant, certi quidquam affirmare quis audeat?

lam de tripodia iambica dicendum est, qui locus multo latius patet longeque huius partis est gravissimus, nam adeo frequenter is ordo cum dochmiis tamque arte est coniunctus, ut, quae eius ratio rhythmica sit, clare perspicere ad plurimarum stropharum metra recte aesti- manda maximopere intersit. nam non modo uno versu tripodiam iambicam et dochmium poetae saepe comprehenderunt, sed, id quod multo etiam gravius est, nonnullis locis eos ordines inter se videmus respondentes, quam responsionem haud scio an iniuria viri docti exterminare studuerint. e re videtur, antequam ad explicandam ipsam rationem metricam accedamus, primum locos illos colligere paucisque scripturas examinare.

Ac plurima quidem eius rei exempla, id quod ipsa coniectura facile augureris, apud Euri- pidem exstant. sunt autem, ut incerta quaedam ac dubia omittamus, haec.

Med. 1290: Ti Srτοο οm XK§[ãÿ'mτοιτν 1 oƷενν 7 7 Hipp. 593: rd νmνπτα σἀo εφε, d1d on ,νςαα . Hec. 1083 sd.: reᷣννον εα⁴αν ινα‿ε νει⁶⁶ον ττα ³) Andr. 856: ö5& 1, O2e H⁴ενù τα6 dVntr, 2μ⁶ω ⁴⁵) Heracl. 90 sd.: 0lòν elnououe zuœ oir dnd roον τπ̈m εν τεο ος oulete 6οονς ννεοτοσεε; οσα‿οσν.⁵) —— O——— ꝗ— ⏑———— L——— LUegðU— ⏑-— Phoeniss. 183: eαινέντꝙτ‿ν †2(◻m αιαεν Gστ‿⁶) Orest. 1247: r⁰0 0υταα᷑ aαrd H2αmυνꝙ εdοᷣ Mdoysicν ⁷) lon. 1453: 1„vrα, τουν ꝓππεν 7αρε mεένιμτ 8)

ibid. 1471: IV. xOνος εlπαο; KP dονεν νσέ̈ωοπσι α εν. ⁰)

¹) Elmslei mutatione ⁷σ pro codicum νwο nihil est opus.

2) sic libri. ac Kirchhoffius quidem prioris dochmii incertam correcturam esse dicit, Weilius autem pro- ponit: raâ zomr dureozwe. sed nihil omnino mutandum.

³) sic libri. frustra Hartungius locum tentavit εναυν ανι„νςs coniciens. alii hunc versum dirimendum in duos putaverunt.

4) 10 post prius 6⁄ε non est cur deleatur. at verba Gναα τ⁰GRα post*³αν αι in libris lecta inter- pretatoris additamentum esse nemo non videt. mox ·π uuer pro librorum ouert τπ Seidlerus recte restituit.

5) sic versus dividendos putavi, qui in editionibus plerumque ita leguntur: olo“— α.]xor 8„— „0 ουςσ

6) Hermannus zeεoeuνron scribebat, Nauckius veoαννν probante Kirchhoffio. sed codicum scriptura mu- tatione nulla eget. neque audiendus Paleius, qui hunc locum laudat ut„an example of the termination 1( being necessarily pronounced as a monosyllable.“

7) traditam scripturam strophae nihil est quod mutemus. velut Hartungius approbante G. Dindorfio pro-

2. vεεα σ αα⁴ν.

posuit: râ οντν ἀε⁴ vrl. antistrophae versus corruptus.

s) Nauckius verba transponere vult hoc modo: ⁶σσν, 1d puνα, πνκάνννκτ*. levius fortasse esset alterum 76 Oey deleri hoc metro: C— 0—[ES SS—. sed neutra mutatione opus est.

3) sic codex Palatinus 287; Florentinus XXXII 2 ante pépovas insertum habet ydo. cum trimetrum iam- bicum hoc loco requiri putarent, ante„éyovas G. Dindorfius ν, Nauckius pe addebat.