9

enim pro solito cretico is, qui ditrochaeus videtur, re vera creticus est binis syllabis irrationa-

2+ 1+ 2 libus Jror dio-uνν efficientibus insignis:— G—, ut dochmius ille hypercatalectus nova forma 2l — 8 dochmii sit medium quendam locum tenens inter has formas: 21. 2.¹) quodsi ver-

—

suum paeonicorum rationem spectamus, verisimile iam inde fieri putamus nec frequenter hunc ditrochaeum ordinibus paeonicis interiectum esse nec facile in fine systematum aut stropharum locum habuisse, ut qui propter syllabas irrationales ad paeonem primum vel ad orthium proxime accedens numeris claudendis parum sit idoneus iudicandus. cui rei adversari videtur, quod iden- tidem strophas dochmiacas hoc ordine terminatas legimus:— C— S—&, qui dochmiacus hyper- catalectus a viris doctis eo magis est declaratus, quod dochmii antecedentes non raro sic formati sunt: ⸗ exempla reperies apud Aeschylum haec: Suppl. 396= 406, 751= 759; Sept. 689= 694, 701= 708 ²); Eumenid. 793= 823; fortasse etiam afferendus Pers. v. 259= 265; apud Sophoclem haec: Ai. 353= 361; Oed. Col. 1456= 1471; apud Euripidem Alcest. 403= 415. at praeterquam quod invenuste ac vix recte dochmiis hypercatalectis systemata claudi diximus, mirum quoque illud esset, nunquam aliam dochmii hypercatalecti formam in fine systematum usurpari nisi hanc:— Co— 0—, nunquam O— O— aut—— G=. dubi- taverit fortasse quispiam de his locis: Aesch. Ag. 421= 456 et Eur. Herc. fur. 879. Sed priorem ordinem duplici potius generi attribuendum esse ipse ordo antecedens demonstrat, ut tres dimetri dochmiaci versu iambico asynarteto claudantur: 40eν υν υmσππο̈νmπι dοοε τοτν enla³α. —— S— L— 9——

alterius vero loci cum scriptura tum ratio metrica admodum est incerta. ac Kirchhoffius quidem verbo r deleto monometrum dochmiacum vult effici: TIoberdεr α. nos si cum Tyrwhitto pro r æiνοde scribimus rimαο, metrica eius versus ratio non mutatur, quem quidem minime dochmium hypercatalectum, sed bacchiacum potius dimetrum iudicaverim similiter ac Rhes. v. 695= 713 pluresque:————. alii versus eiusmodi in fine systematum non reperiuntur itadue cum ordo ille(—.O C— 9 etiam tripodia logaoedica esse possit, ordinibus logaoedicis autem saepissime systemata dochmiaca, sive pura sive aliis numeris mixta sunt, terminata legantur ita, ut de ratione metrica qubitatio omnis exclusa sit), hos quoque, de quibus quaerimus, ordines logaoedicis haud cunctanter ascribimus. neque illud dubitationis quidquam potest afferre, quod ei ordines(— CO C— d) cum praecedentibus identidem artius verbo non finito cohaerent ut apud Aeschylum in Suppl. v. 406, cum idem non minus in eiusmodi ordinibus eveniat, quos logaoedicos sine dubio esse nemo negat, ut Aesch. Sept 222. itaque perpauci versus relin-

1) part. I pag. 17 sq. 26.

2) de versu eiusdem fabulae 567= 630 vide, quae infra dicta sunt. 3) cuius rei exempla, ut reliquiis KAeschyli nos contineamus, haec exstant: Ag. 1411= 1430: ept 222= 229:— Väre hiJ. 481 s4.= 394 ,1t.:. e e Suppl. 352, sive cum Hermanno sic metimur:—— CS— S—— sive cum Dindorfio sic: Ge= ͤ—— refero huc etiam Sept. 567= 630, cum sic eos versus dividendos esse arbitrer: dνοσεουν 4*0 ρ. l0e yd es————S—

. 2 dο⁴ τοιν οm⁴έdεεα ι pyd.— S