6

stantes, num haec diversa numeri genera existimabimus? quid? nonne in hoc ipso genere paeo- nico simile quid fieri vidimus, ut ex puris modo creticis modo paeonibus versus compositi sint? tamen hodie quidem nemo iam diversis eos versus, id quod G. Hermannus volebat. generibus adnumerandos esse arbitratur. quae cum ita sint, neque dactylica anacrusi neque spondiaca proprium aut diversum genus dochmiorum effici iudicamus neque omnino anacruseos syllabam ancipitem rationi nostrae repugnare.

Plus difficultatis exhibere 7o⁶νο α̈oe videtur in thesi cretici admissus: s=. nam is in cretico quidem I. H. H. Schmidtio et Westphalo auctoribus non reperitur, Christio vero hoc potissimum causae fuit, ut ex duobus quartis paeonibus, acatalecto et cata- lectico, dochmium fieri iudicaret: SCC== Z. quamquam eam, quam vir doctissimus vοσ 2öyq gigni putat, difficultatem hoc modo tolli posse equidem minime adducor ut credam.

Dochmius si monometer paeonicus cum anacrusi est intellegendus, zoνon azoyoy in thesi cretici excludi consentaneum videtur. ac re vera in ea fabula, quam non sine causa antiquissi- mam earum, quae ad nos venerint, omnium G. Hermannus iudicavit, Supplicibus Aeschyli dico, nequiduam eum quaesiveris. primum legi videtur in Prometheo v. 574 stropham claudens, nam versus 692 cum Scriptura depravata, tum metrica ratio ab omni parte obscura est. atque ut Persas taceamus, in qua fabula dochmii aut nulli aut paene nulli insunt, in ceteris omnibus fabulis Aeschyli 2oοννos ddyos in thesi reperitur ita, ut et exsistere eum hie illic negari nequeat, nec dubium tamen sit, quin, quantum fieri commode posset, poeta eo abstinuerit. itaque apud Aeschylum ne vicesimi quidem dochmii thesis irrationalis est, cum in fabulis Sophoclis paene duodecimus, apud Euripidem vero in antiquioribus tragoediis plus quam septimus, in recentiori- bus paene quartus quisque dochmius tali thesi insignis sit. parcissime eam Aristophanes ad- misit, ut Av. 236, Thesmoph. 701, 716. quid- igitur de thesi irrationali statuendum? equidem sic censeo: primo eam ut in ceteris ordinibus paeonicis, ita in dochmio quoque vitatam esse, deinde cum carmina dochmiaca usitatissima iam ac paene necessaria pars tragoediarum et tam- quam sui iuris fieri coepissent, paulatim irrepsisse et singillatim hic illic admissam esse, denique vergente iam et labente artis metricae severitate magis magisque frequentatam adeoque crebro usurpatam esse, ut strophae sint vel systemata, in quibus theses irrationales ceteras numero aut aequent aut superent. sed ne in ceteris quidem ordinibus creticis eum 7ονο doyo tam inauditum esse, quam docti viri voluerunt, peropportune loci quidam eiusdem poetae demonstrant, dui in dochmiis quoque componendis thesin irrationalem saepissime admisit, Euripidis. ac lucu- lentissimum quidem testimonium Phoeniss. v. 321 porrigit inter meros dochmiacos positus, cuius nec scriptura erat tentanda ¹), nec metrum ullo modo dubium:

od ενκηνονςι—⅓φονε,—= 8

7 r00 ενυννι ςα.—— 4 nec minus qubitatio omnis videtur exclusa esse in Ion. v. 676= 695:

690 Odnova za. TEνμοωςσ

qia more udt deoναα— e———, ubi cretico rationali strophae antistrophae creticus irrationalis dochmio adhaerens respondet. quem eundem versum in Helena 661: à à rπh ʒQÿJDo deνι Hαενναιε⁸,

d T,dν O εμερνιυννασ ρέ⁴⁄,

9— 8— et in Oreste 145= 157 legi puto:

¹) velut Geelius coniecit οαι pro O5,α⁸.