33

maiorem strophae partem dimetri tales occupant, cum quater terni ibi occurrant, et similis fere est ratio versuum 385— 399. commemorandum praeterea carmen eiusdem fabulae choricum, quod legitur vv. 1127— 1158= 1159— 1190. cuius prima periodus quattuor, altera sex dimetros continet, quorum secundus, tertius, quartus ab anacrusi, reliqui omnes, ut plerumque fit, ab arsi ordiuntur.¹)) sequuntur deinde trochaei.²)— cum ratione Aristophanis autem ceterorum comicorum ut Cratini, Eupolidis, Theopompi usum plane congruisse, iis ipsis, quae dispersim hic illic reliquiae eorum conservatae sunt, clare demonstratur. quas hoc loco afferri nihil puto opus esse.

Artius cohaerere trochaeos et paeones vereque mixtos eos dicere debemus, qui unius versus circuitu copulati sunt. quorum ante ceteros tetrameter mixtus nominandus. qui in Lysistr.

inde a v. 1014 vicies bis zazra zizor repetitus legitur: O— G— C— R&ᷣ— Se— K. hunc J. H. H. Schmidtius, ne varii uno versu numeri coniungantur, aliter metiendum ratus hoc modo circumscribit:——— O= G= OS=. sed is non audiendus. nam prima theseos

syncope ut in dimetris trochaicis poetae usi omnino sint, certe nisi perraro id factum non est. neque ullam puto aurem fugere, duam misere tali mensura omnis versuum venustas sit peritura. ³)

Medium quendam locum inter ea, quae zarà drizon composita sunt, et generis tertii car- mina tenere eas sive strophas sive periodos dixeris, quarum singuli versus, ceteroquin aut aequa- liter aut paene aequaliter formati, longitudine tantummodo i. e. numero pedum paeonicorum inter se distinguuntur. haec quoque carmina ut ea, quae ante tractavimus, catalexin et ana- crusin fere excludere videntur; certe in iis, quae ad nos venerunt, eiusmodi versus nulli repe— riuntur. huc referenda carmina ea, in quibus tetrametros aliquot dimetro clausos videmus. quales periodi leguntur in Equitibus 617— 620= 684— 687 ⁴), in Avibus 333— 335= 349— 351.⁵) tres dimetri hexametrum efficientes tetrametros claudunt Eq. 303— 313= 382— 390.⁵) contraria fere ratio est carminis, quod legitur Acharn. 971— 987= 988— 999. quod ita est compositum,

¹) v. 1159 pro frira dν Hermannus recte: srir d.— v. 1164 vulgarem lectionem guec probo, cum Rav. et Vat. pude habeant.— v. 1164 pro idαi νovr' cum Bentleio scribendum iᷣνοντ.— v. 1135 Rav. Vat.: urer οονενα, ceteri: ³‿ν᷑etεαενα. cum duobus creticis opus sit, probanda Bothii emendatio: 4ε‿meηνρέκιρινμιιαενα.

2) addiderit fortasse quispiam, quod in Lysistr. 1045— 1050= 1060— 1065= 1191— 1196= 1206— 1201 stropha ter repetita tres deinceps tetrametri leguntur, quorum medius item ab anacrusi incipit, trochaicis versibus et praecedentibus et sequentibus. at eorum versuum haec est ratio, ut priores duo antecedentem periodum claudant, tertius insequenti praeludat. ceterum pro primo tetrametro equidem duos dimetros statuendos puto. cf. quae infra de eo carmine dicentur.

3) v. 1016 Gν post derro addidit Bentleius; àuαα pro eire Se⁵aiav ν idem 6,αιοννι— v. 1019 pro veèr Kusterus vvyl. v. 1035 pe post zairο Florens Christianus.

4) in altero tetrametro trochaica paeonis forma(——0) notabilis.

10 Hermannus restituit.— v. 1017 pro v. 1030 ante soug delevit Brunckius,

4

5) verus numerus horum versuum ex antistropha cognoscitur. strophae verba ita corrupta, ut restitui, quae ab Aristophane profecta sint, non posse videantur.

6) v. 303 sic traditus: za⁴ vesodsra T⁰% 605 d%αoug. in quo zoꝰν Bergkius uncis inclusit, ut cretico antistrophae dipodia trochaica i. e. paeon trochaicae formae respondeat. alii alias loco corrupto medelas ad- hibuerunt. levissima mutatio videtur Dobraei esse et Meinekii: 50 ⁶μνυαρανμας ον σπ σμαͥεο, ut paeon primus cretico respondeat. sed res in dubio.— antistrophae unum paeonem deesse strophae numeri demonstrant; incertum autem, quo id loco factum existimemus. G. Dindorfius ante α eoQ eam lacunam indicat, quam Bergkius sic fere explendam putat: 0u νεςααeςσσν.