29

logaoedicum aut trochaicum vel ab his ad illum transitus non fiat. hae vero derasονα eo minus suspicionis movere possunt, quod praeter ea, quae exposuimus, lyricorum carmina etiam aliis argumentis et testimoniis firmantur. primum est atque gravissimum usus poetarum comicorum, duorum notissima est paeonum et trochaeorum coniunctio alia mensura quacunque exclusa. deinde Aristidis et Bacchii verba de ea re afferantur. prior enim pag. 42 ed. Meib. uraα‿,οQν ubi 6 ν0ν*οιων oðycye definivit, zaza 16„% 0νν dicit fieri, örav drνς Ʒε Brα ueraairn T6yον ν rαeν εε εένοε eks mleiovs. alter vero cum septem uezaoοννν genera nominasset, „ad uνοον statuit esse, örav e& JodOeiou eis[raicνα ¹) ele Tuνα τυ ³mπ uεraαmν. et de Bacchii quidem verbis dubitatio nulla esse posset, si certa esset scriptura lννα tamen ut fal- sum sit, quod fieri potest, illud additamentum et alius numerus quam paeonicus scriptus fuerit, illud nihilominus certum, ex verbis ęle Tiνα¶ τ.ν οm ν colligendum esse, etiam paeo- num a metrico rationem esse habitam. quin et Aristidis verbis, fieri interdum uεrα.⁴ εε ενεν eis meiovs, cum alios tum tales versus indicari putaverim, qui post eam, quam anacrusin iambi- cam cognovimus, paeonicum ordinem sequentibus logaoedicis contineant. quod vero Heliodorus ²) iudicavisse fertur zoανμμeν eleatr τ̈νν πσανιν τν ναἀάd z6d roui, drcε drdnais didoĩα JO νο Eαονενμαον τνο ⁴ανei rou ua iconeoele de dε ααε, id quidem huic rationi minime puto adversari. etenim quaenam hae aliae Sdαete εεdονναα cum paeonibus coniunctae fuerint, non est dubium. at eos, quos paeones nos appellamus, pausa addita raomue evasisse, id vero non credibile. spectabat sine dubio Heliodorus trochaicos versus eos, in quibus catalexi interiore thesis sup- pressa aut pausa unius morae aut, si verbum non erat finitum, tone, quam dicunt, explebatur. 3) velut ipse Heliodorus versum affert huius metri: S=AeA A. at certe non fugiebat eum paeones et trochaeos totiens apud Aristophanem iunctos esse, atque omnium primum, si de eius poetae usu cogitabat, obversari ante oculos debebant versus illi- notissimi, qui Lys. 1014— 1035 leguntur:—— G C S— CS=SS—. itaque cum duo versuum genera essent, quae creticos cum trochaeis consociatos haberent, eεαανμνπια τε Sα⁴αν⁄ε fieri nisi de priore genere dicere non poterat, nec de his ille versibus dicit zůν xαra r6dα rou necessariam esse, sed tantum 7ανααm puto, iustam, venustam, velut apud Aeschylum in Choeph. 585 sq. To*d uder p ⁊εσκα deινd deνμ⁴τουν dνν TrTidli τ αeν⁴ισ νανσνονν

tales certe Saασεε ν ανιασναςια εεααννον roler de d diα. at de Aristophanis versibus modo laudatis ex paeonibus et trochaeis compositis ut diceret zοαmνμmν εiα τνν αd rodαν roοιπν, qui poterat Heliodoro in mentem venire, cum XXII versuum zærdâ drigo continuatorum non amplius V post paeonem caesuram videret habere? igitur vix dubium est, quin trochaeos asynartetos, si verbo uti licet, a comicorum versibus mixtis segregaverit et in illis quidem creticos, qui vide- pantur, eraoiuous esse, non in his dixerit. quare isto testimonio numeri transitum in versibus mixtis multo magis probari quam refelli existimaverim. nec vero illud neglegendum, quod ueraᷣοννν re vera usu venisse non minus quam Aristidis et Bacchii etiam Ciceronis et Quintiliani verbis demonstrari iure Westphalus ⁴) colligere videtur. atqui si trochaicum numerum paeonico admiscere poetae non dubitaverunt, ne logaoedicus quidem tali coniunctioni videtur repugnare.

¹) sic quidem lacuna expletur. vide etiam Westphalum Metrik tom. I pag. 685 sdq. 2) schol. Heph. pag. 197.— ³) vid. Westphalum Metrik II pag. 199 sq. 4) I. 1. tom. I. pag. 501 sdd.

4*