17 nobis occurrat. neque id mirum in tanta versuum paeonicorum paucitate, cum praesertim id facile intellegatur, aliquanto parcius„ουν Teνταοννα ùb usitata syllabarum pronuntiatione tam longe recedente quam οινφ vel zerοαoαννιαα poetas usos esse. quid? quod ipse Christius in epodo identidem eam inducere nihil dubitat? nam quod praeter rhythmicas causas, quas nullas esse persuasum mihi habeo, etiam sententiarum nexum in versu tertio et octavo eum putat esse, ut in pronuntiando primae eorum versuum syllabae vocis sonus praecipuus sit admovendus, duotus quisque reperietur, qui id concedat, modo unum mihi versum 27 ed. Momms. recitet: uei de plr Tanlde alei, a Zede rario uαα, de? s als 0 viσοσσαοο⁹. contra si antibacchiacos eos versus statueremus, non modo venustissima totius strophae nume- rorum aequalitas tolleretur, sed in ipsis illis versibus ab antibacchiaco transitus fieret ad paconicum numerum. ¹) neque id quemquam puto fugere, prorsus similia inter se esse initia versuum str. 1, 5, ep. 1, 4, 5 et eorum, de quibus nunc quaerimus, str. 3, 8. atqui str. 1, ep. 5 anti- bacchiacus numerus syllaba vel brevi vel ancipiti anacruseos excluditur, ep. 1 ipse Christius eum non admisit. restant strophae vv. 2, 6, 7, de quibus vix quidquam nobis addendum videtur, cum, quid de anacrusi ordinum paeonicorum statuendum putemus, supra satis copiose exposuisse videamur. sunt enim paeonici versus ab anacrusi iambica incipientes, et quidem tetrameter, trimeter, dimeter catalecticus. itaque ne hic quidem antibacchiaco metro locum concedimus et potius tertium versum strophae hexametrum i. e. tetrametrum et dimetrum paeonicum cum anacrusi monosyllaba et cum Joνσ νπνααννα ²) iudicamus. dubitari potest de versu octavo, quem, cum ex paeonico ordine et logaoedico constet, aut ita dirimi oportet, ut dimeter paeonicus acatalectus cum tripodia logaoedica ab anacrusi incipienti, aut ita, ut dimeter paeonicus hyper- catalectus, duem diximus, tripodiae logaoedicae praemissus exsistat: aut:= Oſe== A aut: e= W=eo==C= E.

quarum rationum prior praeferenda, cum praesertim plerumque eo loco verbum finitum videas. ³)

Epodi versus primus trimeter, quartus tetrameter procatalectus, quintus tetrameter cata- lecticus ¹), omnes ab anacrusi monosyllaba incipientes. dubia mensura versuum 2 et 3, in quibus trochaici paeonicis pedibus admixti ita, ut alterum totum trochaicum qucere possis vel

hoc modo:— S— O= SOS= G=-=G— SI

vel hoc:= 9= Vt o=e edn,

alter ex monometro et dimetro paeonico sit, quibus tripodia trochaica interiecta: OU O=— O— G SO=— K.

neque haec mensura certis argumentis quomodo refutari possit video. tamen cum ceteroquin omnes strophae et epodi versus nullo nisi ultimo ordine excepto paeonici aperte sint, alia nobis ratio magis arridet. nam secundus quidem versus, si ab initio dipodiam trochaicam statuimus, exinde paeonico numero usque ad finem nulla intermissione decurrit:

v

¹) similiter Westphalus tom. I pag. 620 et J. H. H. Schmidtius tom. IV pag. 502 sqd. complures versus mixtos ex paeonibus et antibacchiis statuerunt. quod improbamus.

²) licet Westphalus hoc rationi veterum putet repugnare.

³) minime vero de hoc versu J. H. H. Schmidtio assentimur, qui ne stropham quidem primo paeone terminare dubitat, cum sic metitur:— C— GS H= S e, e. J. pag. 503, nisi forte typothetae errore id factum.

4) cuius versus metricum schema mirum sane a T. Mommseno sic descriptum esse:

— U— OS—=S——