9

idque tum certe fieri debere, si dochmii verbo non finito artius inter sese cohaereant. ita di- metrum dochmiacum modo pari numero metiendum esse, modo duplici ad hunc modum:

GC—— O— G——S—= X△ —-— 12 3 6 aut: C S U e —— 8. 8.

concedendum sane, hanc rationem argute et callide excogitatam esse, tamen ut ei assentiar, non adducor. et illud quidem nihil difficultatis habet, quod in talibus versibus, qualis est apud Aeschylum in Eum. 170, pro pausa prioris dochmii uanda zoioννs statuenda est: uuννν έαμνας αάτοσνυντοε aντυνmQm‚

cum pausa in medium verbum aντασσναοs incideret. neque equidem ullum versum eiusmodi me legere memini, dui ex dochmio et dochmio hypercatalecto constet ita, ut in fine prioris ordinis longa syllaba in quas breves sit soluta verbo non finito. nec vero id quidem magni momenti esse duco, quod a veterum metricorum ratione haec prorsus aliena est. at illud iam diximus concedendum non esse, duos ordines ita ad versum copulari, ut arsin arsis sequatur nulla neque pausa neque thesi interposita, neque id mihi quidem placet perpetuam mensurae mutationem constitui ita, ut dochmius(contra ac veteres voluerunt) modo sit εeνεον αντdοννν, modo 2νε△α⁴οτενν. duid? primum pedem tam raro trochaeum esse, saepissime autem dactylum, et cum ceterae omnes fere eius pedis formae hic illic inter se respondeant, ipsum trochaeum, primariam formam, tali responsione excludi, nonne mirum videtur? nec minus id Brambachi rationi repugnat, quod omnium eorum, quos cum dochmiis coniunctos videmus, numerorum nullus frequentior est paeonicis, duos nequaquam equidem, id quod Brambachius probare studet, generis duplicis esse crediderim.

Restat, ut eorum sententias perlustremus, qui dochmium generis sescuplicis speciem quan- dam esse voluerunt. e quibus Rofsbachius et Westphalus primum quidem veterum ratione adoptata dochmium ex iambo et paeone vel cretico constare putaverant, cum hanc divisionem vetustiorem recte iudicarent—— 0— postea vero altera, qua ex bacchio et iambo potius doch- mius fit:——[=—., Westphalo magis arridebat ¹), quam etiam Dindorfio placuisse video.²) Sed Westphalus rursus Aristoxenis verbis nisus, νν⁶ανάυν αμένανιοα dactylici generis esse debere. cum unus in eo ö oεν εισοι ⁷ων(4:ꝑ4) ad urers buoνμᷣoæey idoneus esset ³), reiecit illam de dochmii natura ante a se propositam sententiam, cum negaret eum ο⁰¹/ TOo xerrdéx esse posse(3: 5), et εeνεᷣεοο dενανααον eum statuit esse cum duarum morarum silentio, dimetrum bacchiacum cata- lecticum¹):==— S—, quod ante eum iam Bergkio visum erat. 5) in qua ratione primum displicet duarum illa morarum pausa in fine dochmii statuenda, quae, si verbum eo versus loco

2) de re metrica pag. 45.

3) Aristox. elem. rhythm. pag. 302 Mor.: G⁶οατι T6πιτιοο ei’,Gaαν õ(0ν 16%) ol àν 62 ασνιν ενꝓνεs'e. Govra Ʒϑυνoνdαeεννμμοντ m„ννε 6ε*d*νες.... quae desunt, argute sane Westphalus supplevit; tamen eum locum ita expeditum esse, ut dubitatio sit exclusa, quis audeat affirmare?

4) Metrik ed. II tom. II pag. 853 sq.

5) vide ind. lect. aestiv. acad. Hal. 1862 pag. X.