4

videt. hinc mira illa in antispasticis versibus describendis doctrina, ex qua, ut ipsius Hephae- stionis ¹) verbis utamur,„rô ντιισπαοτν ⁷ꝓn dτν συένναν—εέezο οενεσιέτQαάd ουν*τσιτεοον ο?⁵α siεςᷣ τ τ‿ςσααα τοσν εευι⁴οι σmναη⁴d, dε SJ& A⁴αςσ αάνοναςς dννιοσmνπααστια⁴, 1) ò relerraicr, 6οτε 6dτν νααννητοων, νεν⁄ quasi rσσε ⁴εαν, re Os d0dνννꝙ,„ εασσσν oE ziuαοα. et Marius Victorinus: ²)„Coniugatio antispasti“, inquit,„ut Iuba noster atque alii Graecorum opinionem secuti referunt, non semper ita perseverat, ut in principio pedis iambus collocetur. indifferenter enim auctores lyrici metro antispastico initia praestiterunt; saepe enim pro iambo primo aut spondeus aut trochaeus aut pyrrhichius ponitur. quae commutatio plerumque inter initia versuum fit nec facile in medietate nisi in eo genere versuum, quae oον⁴αεντενννα i. e. inconnexa sunt, reperitur.“ similiter fere de eo metro ceteri. quod sic statuendum:

»-SS==S8S= S

— Aꝗ„V

UV

7. 2—„ Moee eαmσάς εννεςαανiναάν Aaeν τυ Eiceołο*νοιυοdετααν Ʒνσνν.

quos versus tantum non omnes Hermannus baseos lege inventa logaoedicos esse clarissime de- monstravit. ³) at idem in altero illorum versuum genere verum perspicere non poterat, cum vis et natura tones quae vocatur ignota etiamtum esset, quam in lucem protulisse egregia laus Westphali est. ita factum est, ut exceptis dochmiacis in versibus quibusdam metrum antispa- sticum paene necessario Hermannus retineret. velut versum: οο⁶αidrαντα mνQα⁴α aαzοντes ⁴) primo dimetrum antispasticum hypercatalectum esse iudicabat: SSS—=,) postea

autem ex antispasto et penthemimeri iambica versum compositum: G SSSS«. atqui hodie quidem dubium non iam esse potest, quin tales versus sic potius sint metiendi: ————-

ut iambici catalectici cum syncope duplici quasi rοuπμ᷑rννmχοε⁶)n quamquam in istiusmodi versibus metra pro certo a se constitui non posse aliaque potius, atque ipse posset, via iis subveniendum esse ipse quoque Hermannus videtur sensisse. nam non modo alia aliis temporibus de iis versi- bus ei sententia erat, sed etiam rem eam valde ambiguam esse ipse libere confitetur.¹)

Certe antispastici versus ad parvum admodum numerum ab eo redacti sunt. nam in primo illo libro, qui est de metris poetarum Graecorum et Romanorum, ex omnibus, quae Hephaestion affert, exemplis tria tantum vere antispastica esse iudicabat, dochmiacum:—— S—, Hippo- nacteum:— COS-—= O=, tetrametrum catalectieum:—-OO=SS==SlS=) quorum postremum ipse iam in dubium vocat, cum addit:„Si antispasticum est nec forsitan choriambicum cum basi, non memini ego me alios versus ad hoc exemplum repperisse.“ tribus autem annis post in eo libello, quem de eadem re Germanice conscripsit, ordines, qui vere anti-

¹) Enchirid. ed. Gaisf. pag. 55.— ²) pag. 2534.

3) cf. etiam quae paulo ante idem Maxrius Victorinus de eo metro adnotavit.„Scio quosdam“, inquit, „super antispasti specie recipienda inter novem prototypa dubitasse. nam raro admodum veteres integrum ex eo carmen, quod sit natura scabrum inter rhythmos atque asperum, composuisse perhibentur.“

4) Aesch. Sept. 126 ed. Dind.— ⁵) Handbuch der metrik, pag. 110.

6) cf. Griechische metrik von Rolsbach und Westphal, edit. alt. tom. II pag. 513 sdq.

7) Elementa doctrinae metricae II pag. 230.— 8) de metris poett. Grr. et Romm. II pag. 218.