36

sui prorsus dissimilis fuisset Sophocles, si Electram de squalore capillorum conſiteri fecisset. Ouae quamquam a Clytaemnestra et Aegistho male se ha- beri et parcissimo victu uti ipsa conqueritur v. 185 sqq.:

d** ſ2οαεν εμέιν παες dνέοεοuνεe ⁷⁶ν Biorog deεεπηνστοο, d0 r dor, cri dverν r0νεαυσν æcrcerdναονοασ,

d ꝙtlog obrig drο orreolorœrct, d2˙, dmππεοε iς Ʒπτοπιο dvłεla, 01Oννι dπ⁵μονας—πυισααο*ε, 6506 4εν dεεαι σι 9 τπ ο,

xeyx s ddεorνμααν νρᷣᷣmσπσt,

tamen numquam aut dixit aut potuit dicere salva dignitate tragoediae Sopho- cleae, adeo se a parentibus opprimi, aut ita se luctui indulgere, ut ne capil- los quidem purgare aut comere soleret. Neque Orestes, ubi miseram eius faciem obstupuit(v. 1174— 1199.), quicquam de illuvie aut sordibus vestitus conquestus est. At enim apud Euripidem Electra V. 183. G&ε!ν άι mον, inquit, rνναεοςάτνν⁶ιεαν ααά τοeνπα Q⁴ςσν εmνμμ̈ ατααν Sed primum quis ignorat, quantum in huiusmodi rebus a Sophocle differat Euripides, quem sedulo id agere solitum constet, ut homines nobilissimos pannis obsitos, immunda illuvie in scenam produceret? Deinde ut apud Euripidem Electra de illuvie sua diceret, certe ea re adducebatur, quod Choro, a quo iussa esset ad celebranda sacra solle- mnia Iunonis accedere, impediri se habitu suo misero respondet, quominus in publicum procedat. Contra apud Sophoclem tantum abest, ut squalidorum ca- pillorum commemoratio apta sit, ut a totius loci ratione abhorreat.

Progredior ad v. 303 sq., qui in codicibus editionibusque omnibus sic scripti exstant: „

»— 2y ν60T» 16 ν,*Gεꝙ τοσμεμνονσα del? , 2,*„ 8( 7 Taνσνπαα εᷣρνενeνν τάᷣνσμ

2

5„ d*πι‿λι υμεα.

Contra in scholiis proditum esse vidimus, in antiquioribus codicibus

priorem horum versuum ita scriptum esse: 3

222 2„ν ν ενeσꝙσρνσττοοεmρμμιμνονασν déet ore.

OQuae scriptura ne commemoratu quidem digna cuiquam editorum visa est. At neque 1 librariorum errore excidisse, neque, si excidisset, det zore ver- sus explendi causa a quoquam interpretum scriptum esse credibile est. Ra- rissima est enim locutio det zore, duobus tantum locis a Sophocle usurpata, Ai. 320. Ant. 456. Neque tamen pronomen 26 20e salva sententia abiici potest. Itaque necesse est, aliud vocabulum ab aliquo interprete additum esse, quo factum sit, ut zors adverbium omitteretur. Quod cuipiam primum interpolationis suspi- cionem moveat, nomen proprium 004œν, id hoc quidem loco ad sententiae