37

integritatem necessario requiri, statim intelliget, qui antecedentia et sequentia perlegerit. Sed non tantum inutilissimum, verum etiam molestissimum est verbum aopijtet», in quo permirum est neminem dum interpretum haesisse. Neque enim umquam, quod sciam, N ⁷⁸ωQ⁷ Uud, exspecto aliquem, ita dictum est, ut infinitivus futuri verbi veniendi adiiceretur. Cfr. Soph. O. R. 837. x νυνQ τοοοντ‿ν νν σσ οα ie SAidς, 10ν dνορσα, b Sorioæ 0Oεεμεενασαιι εμμ̈νοmν. Eurip. Helen. 512. dl deνανrτe 10G6„0. Soph. El. 165 sq. 3y„' yGdcddsεαᷣα 00⅛‿,οε νονσ,&rexvog, d²³αeν, dνννμρρεᷣντos ae olxe. Itaque Sophoclem ita scripsisse suspicor:

2„c dνOOεστν ποωοσσπιέεμνουαν detl ore

mxœuνσiαα τοτιννπ, ταμι dαuεᷣα.

Non minus certum mihi videtur, v. 591. quae in scholiis commemorata est scriptura, νςσ ταν επαασά̈νεααυιναεe, praeferendam esse vulgatae scripturae, νς raðr' αιεασαασαmι. Primum enim longe frequentissime in interrogatione ςσ adverbium cum optativo addita ây particula coniungitur, ita ut facillime sive per librarios sive per interpretes mτπαάεαοασινε in dmπσαιυενν ν mutari potuerit. Deinde vero posito coniunctivo aliquanto acerbior et ob id ipsum aptior existit Ele- ctrae oratio. Tum enim hoc fere dicit: quomodo haecvis ut laudemus, sive, haeccine vis nos laudare? Contra vulgatae scripturae sensus hic est: quo- modo haec possim laudare? Addo, quoniam insolentior multis saepe ea structura visa est, aliquot certe exempla coniunctivi deliberativi post ςσ adverbium positi. Hlomerus Il., 188. 1 1 ⅜ο πιεκιτ εαμωάον Aeschylus Suppl. 932. 0½ 9¶ϑ Agam. 214. 7G½ Luᷣœα⸗»εeναυινισαι ⁷785. ς σςσ π ο⁷π mrƷσ σ ερεεμαα Choeph. 88. ν⁹α 6N„Oννꝙsemπι τυισ εεαενεμσιαισαι mαάαοε 171. ρ 00» Tαd πηασασἀε νυαοτνιας ⁴ἀςσσ 858. 100„ Ei*τοοοσν d νσοινιααι 925. ³ τ⁰ν xοαʒο V ² 8 adi quyo; Eumen. 678. οα d4⁴έυντmπσνςm⁴νέςσο εeάαωιιως ⁴ Sophocles Ai. 214. nsς'«*æ Teyον Ʒyov dägo; Eriphyl. fragm. 4.(205. ed. Dind.) ςσ ουννρꝙομeνααε ο dν ε rνν

Postremo haud scio, an Sophocles v. I. zvoοenxαντοο, v. 331. puf uœralcg, v. 1101. areic dαα, V. 1450. υννεν 1εμω scripserit. Certe non est verisimile, ut quisquam interpretum his vocabulis vulgatam locorum illorum scripturam explicandam putarit. Ac versu quidem 331. substantivo νυμι vix dubitari potest, quin coniunctorum nominum, substantivi wo-f et adiectivi aœralç, notio explicata sit. V. 1101. iam Porsonus uαoοreν e scholiis recipi iussit. Contra certum est, v. 915. v. 922. v. 929. d„2αηιαρασνεα, us, Ouguεrie glossas esse, et partim incuria, partim praepostera sedulitate librariorum interpretumve ortas esse has scripturas, rourik d v. III., r‿xda νν V. 204., 16„Gν v. 375., ruyxdνεαε v. 751., 4οι τmπιιν v. 985.,»„ v. 1437. In v. 1175. quid scripse- rit Sophocles, nondum mihi liquet. Neque enim aut 7A⁶οοσmνεᷣ oaut„eνμ aptam esse scripturam video.