34—

sed etiam apud Suidam vocc. z ο πω exstare ⁊εον videmus. Ceteras quinque quas receptas ab editoribus recentioribus dixi lectiones verissimas esse, singulorum locorum ratio clamat. Verum debebant etiam aliae in locum vulgatae scripturae substitui. Ac primum quidem quanto maior Alexandrino- rum grammaticorum auctoritas est, quam Hesychii, Suidae, Eustathii codicumque eorum, quibus servatae nobis Sophoclis fabulae sunt, tanto magis debebat v. 451. quam scholiasta affert soriptura 2uπαmς vulgatae lectioni 2ασρmν prae- ferri. Verissime enim Brunckius ad eum locum:„Legendum, inquit, w νσει t- roον roiꝝd, ut ex veterum criticorum commentariis, quorum meminit scho- liasta, olim lectitatum esse constat. Hoc iam olim reposuissem, nisi vulgatae lectioni, wννι μαπασςρ⁹ ονα, gravis Hesychii[Suidae v. dαπσάασ⁵ et ad Eustathii II. z. p. 787, 50.] auctoritas patrocinari mihi visa esset, in glossa àιmQαω⁷ανεννοe, quae procul dubio huc spectat; verum deceptus et ipse est Hesychius menda, quae antiquitus inolevit. T“*νᷣ μαοσ⁵ per metrum stare non potest. Si η dαmσαν scripsisset poeta, quae Heathii coniectura est, id multo minus ſacile depravatum esset, quam proclive fuit, ex zνν duᷣms facere 2νάν⁹ν QmQęQ. Causa autem mutationis fuit, quia imperitus librarius παα* accepit pro Aνπηαο⁴ασem nitidam, cuius contrarium cum putaret prorsus requiri, barbaram vocem excudit dlοππes. Nec uαuν nec ιπασ pro nitidus et sordidus graeca vocabula sunt. Graecum est 2νπαοσ, prima semper brevi; limνπμιααοοα caret au- ctoritate; nescio an exstet usquam. daσeαρνε, ut dicebam, plane barbarum est, et e graecis lexicis in posterum me auctore eximetur. In 1νπτ et liππαᷣσαν prima semper producitur. Aaraozs et uαπαάs, quae forma parumper differunt, sed prosodia et signiſicatione permultum, alibi confundi observavimus. Vide notam ad Aristoph. Lys. 673. Similis menda sublata est in Luciani libello Pyr6υ ϑι⁶οσααs, c. 9., ubi barbarum illud z0 α inficete vertebatur squalorem; nunc vero legitur 1 πQές, quod ibi signiſicat assiduita- tem. Aarνς Ʒ⁶‿ε hic dicitur, ut infra v. 1378. 1ησαG hÿᷣ zelo, supplex ma- nus. Aarddoee ruzu, supplicare. Vide Aesch. Prom. 1012., cuius locum protulimus ad Aristoph. Acharn. 452.“

Haec igitur quamquam verissime disputata esse, nemo editorum recentio- rum negavit, tamen plerique scripturam vulgatam tuiti sunt auctore potissimum Hermanno, qui defendi παςn ita posse monuit, ut ea vox siguiſicare putare- tur comam non accommodatam supplicationi, ut quae non satis compta atque nitida esset, coll. Eurip. El. v. 183. Gεριαάι mℳMmϋ⁷ ν TTlναον xdνν να rOν τάν ε&ιμινeν 7TS7TACOv. OQuem secutum me esse vehementer nunc poenitet. Nam ut vocabu- lum Iuαο graecum esse scimus, ctiam alibi usurpatum, scripturam autem vukοσm⁵ zνα et gravissima niti auctoritate et huius loci sensui accommodatissi- mam esse videmus, ita adiectivum dluraoie inauditum est, scriptura autem Aurdo⁵ ronu non solum reperta apud seriores tantum grammaticos et in codi- cibus iis, qui ad nostram pervenerunt aetatem, sed etiam ab huius loci sensu