27

quamvis et ipsis librariorum negligentia corruptis, ita eruni potest, ut nullus dubitationi locus relinquatur. Adnotatum enim hoc est: ebügjh rerr o„. Ioννονys. o¹r** ds 0ν deνοσεον νιτινα πμινμνπνον ρσνσ.%. s dνρᷣ̃§, dvrt zod errrougn.

Cum ab aliis passim monitum est, tum a me ipso multis exemplis alio loco demonstrabitur, saepenumero accidisse, ut, quae in lemmatis posita erat genuina scriptura, sive ab interpretibus recentioribus sive a librariis in cor- ruptam codicum scripturam mutaretur. Ita hoc loco manifestum est, qui adnota- verit oνπνοοοσνν, non posse ebu†m apud Sophoclem legisse. Nemo enim umquam ediu] ita interpretatus esset. Neque tamen illud negaverim, quo tempore addita sit interpretationi exegeticae nota critica,„. ε αν ρσmα ν zον έꝶrrougpi, iam depra- vatum lemma fuisse. Alioquin enim, ut statim intelliges, vix addita nota illa critica esset. In qua corruptum esse dügi tribus efficitur argumentis. Neque enim aut metro aut sensui aut, quod gravissimum est, ipsi illi, quae additur, expli- cationi congruit. Scripsit interpres:„ο. ds τανιασιν ρσmj, dert oı lerrougs. Levi cum errore Hesychius: αeνονρ: zerroüg¹j. Debebat enim, ut apparet, zcναõ—ρασ scribi. Sed id ipsum legimus apud Photium T. II. p. 568. ed. Pors. et apud Suidam: zαeνανρσꝓ* lerrough. Atque hoc vocabulum, zœνxügj, is legit in So- phoclis Trachiniis, qui adnotavit, xννονο⁷. Saepe enim zαά, cum aliis vo- cabulis compositum, a grammaticis explicatum est vocabulo oxvdg vel leαdes. Hesychius: 2αeνκοιιπχαη εσφαησ⁴ιοιισ..αναρσυνοοε⁷ε ³νσέοσρσμοο⁹, sνονοσρνοςσ ⁴έιηιισρσσοοσο. Ex quo loco simul illud apparet, qui factum sit, ut zwaiug¹ ab aliis edõςᷣm ex- plicaretur. Ita idem Hesychius: zueναννηιμςμε eiννουνκ. Illud autem vel me non monente quivis intelligit, facillime librarii incuria zærνõςj in dögh mutari po- tuissc, oculo a prioreæ littera ad posteriorem aberrante, praesertim cum z lit- tera cum antecedentibus male coniuncta esset. Restituendum igitur est apud

Sophoclem: 0„ 2.2„ 5‿ †έρ μωα ẽVπQοε αταάναορσm‿mον.

Addo duo. Primum non dubium esse, quin iam Eustathii aetate corrupta illa scriptura dögjj, quae superscripta etiam in Laurentiano primo est, in ali- quot codicibus exstiterit; quam cum ille nihili esse videret, eucqρ; scripsit. Ita enim ille p. 599, 44.(716, 30.): 5 ½ dει τποοπι αα‿ ενι οσεoν ατον ν Te*‿ος zi derci, dudο πν Eννμν(Iph. A. 1559.)„α⁴ qpoxlſ s y TOc*iat, de 20 Toauléous virrc, d εραασσᷣ ℳ᷑hidvεοᷣα τ⁷mOQõw Néασον σσσαοαeνέν, αd&dᷣν πιρνρ☚ον Aéyel, „ν m*Qασeνον mυυναυναα‧ αᷣ ενςνοα πέmνιον, εα ⸗Hν⁴οιιοωνιπέωναον. Sed edaopi non posse

rofectum a Sophocle iudicari, pluribus docerem, nisi ab editoribus omnibus concessum iam esset. Deinde notandum est, minime mentem Sophoclis asse- cutum eum interpretem esse, qui ravůũꝓom⁷ explicarit euiρjs⁷. Neque enim con- venit, istiusmodi adiectivum illo in loco a Deianira addi. Immo quemadmo-

4*