22

scriptorum graecorum umquam similiter locutus reperietur. Non minus inepta sententia est additi substantivi dεeν. Notionem enim consanguinitatis in ipsis verbis 1ον% εμμμν να‿ τ οσσ iam inesse demonstravimus. Ouodsi aut Ismena aut spectatores, quis esset ille consanguineus, ignorarent, profecto diserte An- tigona id pronuntiare potuisset, fratrem dici suum. Atqui eam ipsam rem in- dignata illa ad Ismenam accessit et in scenam prodiit, quod crudelissimo edicto Creontis prohiberi se audiverat, ne Polynicem fratrem sepeliret, eaque de re pluribus exposuit(v. 21— 38.) ante, quam quaesivit ex Ismena, secumne se- pelire eum vellet. Denique vehementer erraverit, qui collatis quae v. 905— 912. narrantur nomen eνν eo consilio putet Antigonam addere potuisse, ut ho- minem ex omnibus cognatis summo amore et cura dignissimum esse signiſica- ret. Nam ut cetera mittam, quae interpretationi isti prorsus adversantur, vel ex v. 48. νν 0ο⁶εέννςφατ ων εμασνρνιι εονέά ομα satis superque apparet, eam unam ob causam Antigonam hic contendere, vel invito rege aut civitate sepe- liundum sibi Polynicem esse, quod suus sive quod consanguineus sit.

Non minus quam vocabulum§dονρν inepta, ne dicam absurda sunt verba sequentia, os„dο ν τοσονοσν εσοσνσ Nolo iam illud reprehendere, quamvis summo iure reprehendendum, quod alασονμασ ττιοdoł ita hoc loco positum est, ut nihil sit nisi oò οο⁶ιισσ Id enim eiusmodi est, ut quamvis inepta in- terpretatione tamen excusari posse cuipiam videatur. Sed hoc quaero, quid sit 03 7rO06G6 T0„ d0εl, non deseram fratrem. OQua tandem ratione dici Antigona potuit non deserere fratrem morte absumptum? Responsio facilis et certa est. Deserebat illa fratrem suum, si non curabat, id est, si non sepeliebat. Itaquc manifestum est, v. 45. et 46. hoc dici ab Antigona: ego certe sepeliam fratrem; neque enim non sepeliam. Adeo in- epte Sophoclem loqui non potuisse, res est certissima. Is si voluisset Anti- gonam hoc loco aliquam causam adiicere, ob quam fratrem sepultura esset, eiusmodi quid posuisset, mori enim malo quam officio pietatis de- esse, qualia dicentem eam introducit v. 69 sqd.:

2, 2 MN4„ 2 2/5 2„„ 2⸗ 0dr d εᷣ‿εᷣνᷣασασαισ, od dy,&l 1οςα d1³⁴ 7rO⁴σσσιν μο ᷣ deνε⁷dεέος dρσρ μιια. 27 7 ꝙ ⸗— 5 2, d. ισο SJτπεν σαι d οσσ εννο ν„ν S⁴υ. 2..φμ α⁴οι τοοτο τοοσν ᷣαάer. ꝙtd deν ατοσνι aelαονμαση, φO⁵ο ε‿εα 7

5ιαα mππαάηννουꝓσνσαο εꝓπα πιεlοωeν ⁷IA0vos,

7„ 7 3„ 2„ 9, d„ dei μν αρεςςσσενν τονς ν⁴ανι τόνν εαννιέe. 2. 2 8 25 5„.„ 9˙* 87 9 ,7 xeν αο del aε⁵αονισ νοσ 0u6,

—— 9 2 2, 7 6ν νvi‿ Sεαανρανν ενκνπυιι Gἀιιαςασ εꝓςσεα.

Nihil igitur qubitationis relinquitur, quin v. 46. a Sophocle non profectus sit.

Addo illud, qui adiecerit, eum de suo non multum protulisse, sed ex versi- bus, quos memoria tenebat, Sophocleis et Euripideis consarcinasse. Legimus