4 1

sessores hauserint, penitus ignoramus. Nam si quaedam hino inde vetustiorum commentatorum laciniae apparent, velut personarum descriptio v. 353., quae nescio an codicum nostrorum aetatem excedat, non idcirco credendum est, primaevam recensionem, qualemve P'ii, Didymi, et Praxiphanes usurparunt, in Romanorum collectorum manus venisse. Non aequa has lectiones lance Brun- ckius et Bothius pensaverunt, quorum alter plerasque in contextum recepit, alter ne memoravit quidem.“ 4

Verum videtur ipse Lobeckius ab hac sententia postea aliquantisper dis- cessisse, qui in editione secunda ad eundem locum haec adnotaverit:

„Adrονέμιο τιενκαιιων ενόων. Schol. et La. ßdꝝ relreν παανον. Si quid in an- tiquis libris variatum est, potius&ν quam aᷣννν fuisse crediderim; hoc qui adscripserunt primi, lectores admonere voluerunt similium locorum v. 1131. ⁸⁶ ϑ- v6 ντκσςοανεέμ‿ dσειν ππαραν, v. 1384. 009 TrA αρον εςσυηνο⁵ςσα, ubi Reiskius im- prudens in plagam incidit, non animadverso, participia αοσν ⁴ονν, ετ, i0 saepe qoοoενα deua addi atque ita, ut cum inter se permutari tum plane omitti possint.— OQuemadmodum scholiastae Homerici sedulo adnotare solent, si quĩd Poeta diversis locis Pariter enuntiavit, ita credibile est, quod v. 312. le- gitur, οα τ dεlνν εετωντπιεννπον έέων, similitudinis ergo adscriptum esse versui 650., ꝛ6 delu νααραεοοωσννꝙe, et hoc iam pro diversa aſlerri lectione. Aliud huius rei exemplum praebet cod. Jen. v. 327. Inter ceteras autem lectiones a scho- liastis commemoratas nulla est, quae vulgatae praeferri mereatur, una v. 1056. 62 Q40⁶˙Q ex mendosa soriptura profecta, pleraeque aut interpretandi causa adscriptae(vide ad v. 616.*), aut similes iis, quas Critici male seduli fabri- cari solent nullo corruptae scripturae indicio, sed sola mutationis facilitate al- lecti; quod genus v. 401. v07 21½ 00„ rOdννm affertur pro Tuygp v. 564. Jooude EAν pro 97909, 582. 0ααμέαιι ρero αμαν, v. 1104.) α τνε σ⁸αι ẽro za 760ε 0, enitdanodſ emendationes scilicet saepe nobis aliena verba transscriben- tibus excidunt perinvitis. Illorum certe nihil est, quod e Didymi vel Pii vel Praxiphanis exemplaribus haustum esse praestem.“

In hac adnotatione quod iudicium fecit de iis scripturis, quas ipse attulit in scholiis commemoratas, quamquam maximam partem verum esse nemo ne- gabit, tamen, si quis eiusdem generis esse reliquas omnes, quae in scholiis proferuntur, existimaverit, eum quidem erroris convincere facillime possu- mus. Ac primum quidem etiamsi statuamus, quaecunque in scholiis comme- morentur variae lectiones, eas a glossatoribus serioris aetatis prolatas esse, de- promptas ex codicibus, quos contulerint, non vetustissimis, tamen non est, cur nullius pretii esse iudicemus, cum illud negari nequeat, fieri potuisse, ut codi-

*) Ad eum versum haec Lobeckius adnotarit:„IMevdο siονuτ. Schol. Rom.„deꝓε νεεν. Huc quadrare videtur, quod Bernhardy in Eratosthen. p. 219. et ad Dion. p. 542. mteligenter animad- vertit, illud„οdgdercw nonnunquam interpretantis esse néc plus valere quam dντ 10ν vel ⁷*ονν.“