aufgestapelt! ist. Die Werbung des Apollonius um Herburg
scheitert an der Nichteinwilligung ihres Vaters und der Freier beschliesst in Ubereinstimmung mit seiner Geliebten deren Entführung, um an's Ziel zu gelangen. Er kommt mit einer Anzahl Mannen in die Nähe von Herburg's Behausung, tauscht von einem Weibe Mantel und Kopftuch ein und bekleidet sich damit; so verhüllt kommt er in die Burg, tritt in's Frauengemach ein, wo die Königin mit ihrem weiblichen Gefolge sich aufhält und nennt sich Heppa.„Dotnin? mihnie d. t 00 hni hunu opt hehrt nefndu HMeppu fuund. Put oum ven forhonu. Pessi hfdi verit allnu uluu Mest. hon bun oc all uen est. suu t Mr oc Preclihr. Firir Pu soc nefudie iuenn hennn Mafni. Mmh Mehia llt bid onn o Mend sen t. oc potti bera hradlelt er pessi hond uur homin. Fnu Mer— hony hech til hennan oc mellti oid hand sem adran Meianr hatlehu. Se) u Mensb marh Menn toc pua iMni nott. Pessi ona Pottie igi huuna at suuu hun- teisleha a ſruneeistunu. Sem SoMdt at suuru conbnhs dottun. oc toc opp uir hfut senbadum bondum oe helld p ollum FiMhruMm. Pu lo Konuns dotti oc aMan eian. HMer af pichie fruin Mitu Muers manha Menn han 100 heiman med ser. en adrar mehſian leid oc halldu. X. mehn tohu hana d inni nott.“
Darauf verteilt Herburg Jptel und gibt auch Apollonius- Heppa einen, der einen Brief darin findet. Damit merkt er, sie habe ihn erkannt, nimmt Abschied und zicht beschenkt von dannen. Nachts kommt dann die Prinzessin zu ihm. Neumann Germ. 27, 4 erklärt den ganzen Abschnitt für un- echt und schliesst seine Beweisführung mit den Worten: „Hinaus mit dem Weibe, das einzig dazu auftritt, ihre obscönen Zweideutigkeiten anzubringen“. Er würde diese Behauptung wohl nicht aufgestellt haben, wenn er das„Weltweib“ ge- kannt hätte.
Wenn wir dessen Strophen 9 und 10 mit den hervor-
Zum Apollonius vgl. noch Storm, Aarb. for Nord. Oldk. 1877 S. 318, 340.
Ps. Cap. 251(Unger S. 226, 27).
„
6b Ma Fr wü Me t0 ma
Sta dei 8Pp wa ch eir di ah Er
W od
als
Be
au


