9

tatem deliberatiuan. ideo hic pꝛedictam pꝛo⸗

poſui queſtionem ⁊ ᷣmo oſtendo ꝙ non omnes ho mines ex voluntate deliberatiua de neceſſitate ve

lit beatitudinẽ deliberatm̃ velle eſt poſt conſiliatio ne intellectus.ſed ſecũdũ phm̃ ʒ ethi.cꝰ6. non cõ

ſiliamur de fine. ergo reſpectu finis non eſt actus voluntatis deliberatiue.ſed beatitudo eſt finis vl timus vite humane.vt oſtẽſum eſt. ergoa nullopo teſt aopeti ex deliberatiua voluntate. nec contingẽ ter.nec ex neceſitate. Item qð non põt eẽ obiectũ actus eligendi eẽ non põt obiectum li.ar.quiaꝓpꝛi us actus li.ar.ẽ eligere.ſʒ beatitudo nõ põteẽ obie ctum actus eligẽdidicit.n.phꝰʒ ethi.cꝰ.. ꝙ ele⸗ ctõ nõ eſt finis ſʒ eoꝝ que ſunt ad finẽ.ð beatitudo ñ

põt eſſe obiectũli. ar. ſed omnis actꝰvoluntatis de

liberatiue eſt actus li.ar.q̃ nʒ cõtingẽter.neq; ex ne ceſſitate beatitudo põt appeti ex deliberatiua vo⸗ luntate. Item deliberatiua voluntas eſt ptãs rõa us.ſed ðʒ phi.⁊?.li. phyermenias ptãtes rõales ſũt ad oppoſitũ.qᷓ ex deliberatiua voluntate põt hõ be atitudinẽ velle ⁊ nolle. Contra.bonũ qᷓ;to magis recogitatur tanto magis deſideratur.ſed beatitu⸗ do magis recogitat᷑ a deliberante qᷓ; nõ deliberan te.cũ ᷓ oẽs homines naturali appetitu ðᷣ neceſſita⸗ te velint beatitudinẽ. vt in ⁊ꝰ.li. di.ʒg. oſtenſum eſt multo foꝛtius dẽs hoĩes appetunt eam ex delibera ttiua voluntate. Item omne liberum velle actus ẽ li.ar.qꝛ vt oſtenſum eſt li.⁊. libeꝝ ar.eſt voluntas. ſed velle quod eſt actꝰli. ar. actus eſt voluntatis ð liberatiue cñ.ꝗᷓ vt oſtenſum eſtli.ꝛ.di.ʒg· Omnes velle libero de neceffitate velint beatitudinẽ ſegt᷑ ꝙ de neceſſitate oẽs hoies volunt eã ex deliberati⸗

põt accipi. Vno modo pꝛo velle libero poſt liberaʒ

⁊certã rei cognitionẽ.ſeu cogitatiõʒ. Alio mõ ꝓ ve

le poſt intellectus reconciliationẽ.ᷣm quẽ modum cõius vẽ accipia phis. Poſt modo dico ꝙ omnes hoies de neceſſitate volunt beatitudinẽ in grialivo luntate deliberatiua qᷓ;to eni homo magis cogitat beatitudinem. tanto magis videt in ea contineri omnem rõem appetibilitatis.⁊ nullã rõem fugibi⸗ litatis.ſed ſicut voluntas nihil poteſt appetere niſi ſub ratione alicuius boni.ita nihil poteſtrefugere niſi ſub ratione alicuius mali.cum ergo vt iam di

ctum eſt q;tuncunq; homo cogitet beatitudinem

nihil in ea poſſit appꝛehendere ſub ratione malii⸗ poſſibile eſtliberam voluntatem poſt qᷓ;tãcunqʒ be atitudiniſcognitionem ipſaʒ refugere.ſed de neceſ ſitate vult eam.loquendo vero de velle libero pꝰ intellectus conſiliationem quod qdem velle ꝓpe loquendo dicitur deliberatiuum.ſic dico ꝙ in ipſo eſt aliquid perfectionis? hoc eſt libere veile aligd imperfectionis ſcilicet dependentia libertatis ex intellectus conſiliatione.conũlia ri enim vtrum ſit volendum vel nð eſt ex defectu cognitionis eo ꝙ intellectus in his de quibus cõſiliatur nõ ſtatim Videt ſub certitudine vitatem. vnde Dama.li.⁊ c.ꝛiꝰ. dicit ꝙ ignoꝛantie eſt conſiliari.⁊ ideo qꝛ itel lectus ſtatim videt finẽ eſſe appetenduʒ nullus cõ⸗ ſiliatur. vtrum finis ſit appetendus velnõ. Dicoꝗᷓ ꝙ accipiendo velle deliberatiuuʒ ꝓ velle libero pꝰ intellectus conſiliationẽ.ſie homo ex deliberatiua Voluntate nõ appetit beatitudinem.nec contingẽ-

ter. nec de neceſſitate. qꝛ ſic deliberatiuavoluntas

.

.

re

4

ineludit imperfectionem in intellectu quei ipſo eẽ n pot reſpectu finis. ſed ſi accipiatur velle delibe ratiuum rõe huius quod eſt perfectionis in eo qðᷣẽ

libere velle illud quod intellectus vere determina te dictat eſſe volendum.ſic dico ꝙ omnes homies

de neceſſitate beatitudinem appetuntex delibera tiua voluntate iaʒ cim pꝛohatũ eſt ꝙ omnes hoies de neceſſitate volunt beatitudinẽ ex libera volun⸗

tate poſt q;tũcunq; beatirudinis cognitionem. Ex dictis poteſt videri quid dð ad argumentũ ad vtrã q; partem excepto tertio ad ꝑtem pꝛimam. Ad qð

dicendum ꝙ ptãtes rõales nõ ſunt ad pꝛopoſitum

niſi reipectu eoꝛum ad que voluntas determinar ſe. hic autem ſunt ea que ſunt ad finem.vñ qꝛ ad ſi nem nõ determinat ſe.ſed ad ipſum appetendum

determinata eſt a creatoꝛe.qᷓ;uis ipſum motumil⸗

lum eliciat.ſicut graue cũ adiutoꝛio influẽtie locið oꝛſuʒ ſui motum ad inferius exequiturad quem de terminatum eſt a gencrante.ideo reſpectu finis nõ

„ ritur vtrum voluntas in.

y rt0 que appetẽdo beatitudinem moueat ſe. Rꝰꝙ cũ li.ꝛ.di.ʒ.in illa qõe vtrum voluntas moueat ſed ad volendũ ſinẽ.ta⸗ men ilke actus elicitur a voluntate ⁊ beatitudo ſit fi nis vltimus humane vite. vt oſtenſũ eſt ſatis pʒqd ſit dð de motu voluntatis in appetendo beatitu⸗

dinem ſic dictum eſt de motu eiuſdẽ in appetendo. inẽ ⁊ iõ hic nõ recepto.qꝛ hoc eẽt bis diſputare eã

dem qõem qᷓ;uis ſub vbis diuerſis.

nem ſed qꝛli

Narra queritur vtrum voluntas ge⸗ B 270 quid vult velut ꝑp beatitudi⸗

ua voluntate. R ꝙ velle deliberatm̃ dupliciter

*. di.ʒg. patet huius qòis ſo

lotið per folutionem qõis iilus.vtrum voluntas

velit omne að velit in vtute vltimi finis: ideo de ſolutione qõnis illius hic ſuperſedeo ad vitandu fuperfluam repetitionem.

M nto Aueritur vtrum voluntas i ap petendo beatitud inem mere⸗ atur. Et videtur ꝙ nõ ſeõᷣm phm̃.⁊ethi.c. ex his que inſunt nobis a natura non laudamur nec vituperamur nec ſumus boni nec mali.ſed vo luntas naturaliter appetit beatitudincmgᷓ ex hoc appetitu non debet— nõ eſſet verum ſi

tali appetitu meretur.omnt᷑ enim meritum lauda bile eſt. Item Aug.libꝛopꝛimo retrac.c.. peccati

reum tñre quenq́; quia nõfecitquod faceẽre non po

tuit ſumme iniquitatis ⁊ inſanie eit.ꝗᷓ nullꝰpeccat in hoc ꝙ facit de neceſſitate.ʒ a ſimilinec meretur ſed oſtenſum eſt ꝙ voluntas de necedſitate appetit beatitudinem.⸗ Contra appetendo beatitudinem deum appetimus.ſed in appetendo deum eſt me⸗ ritum ergo appetendo beatitudinem meremur.

Item voluntarij actus boni maxime ſunt merito

rij pp finem ſed ſecundum phmn.i.poſterioꝛum.ꝑꝑ

quod vnum qõq;tale. etiaʒ illud magis.ʒᷓ maxime meritoꝛiunxſt velle finem. Rꝰꝙ hominẽ appe⸗ tere beatitud nem contingit duplicit. Vno modo in generali inqᷓ;tum appetit aliquod bonum ſuffici

Intiſſimum. Alio modo in ſpãli inq;tum derermi⸗

nate appetit illud bonũ in ſpãli in quo ve eſt oĩs ſuf ficiẽtie plẽitudo ficutĩ clara dei viſiõe ⁊ pfcã eiꝰfrui tione in appetendo beatitudinem:pꝛimo modo nõ eſt meritum qꝛ ſic naturaliter ab intellectu cogno⸗