Qð nat᷑a dei Qð nata
in foꝛma ſua manens foꝛ⸗
maʒ natureet
coꝛpalis acce perit larius⸗
ylarius.
ylarius.
Ex poſitionẽ ↄſirmant per
foꝛma dei manentem · in natura dei mã ſiſſe ꝓfitemur·nec vnitate foꝛme leru lis in naturam diuine vnitatis refundi mus. nec rurſuʒ coꝛꝑali inſinuatõe pa⸗ trẽ in filio pᷣdicam. Pedeꝝ eo eiuſdeʒ generis genitã naturã naturaliter in ſe gignentẽ habuiſſe naturã que in foꝛma nature ſe gignentis manens · foꝛmã na
ture ⁊ infirmitatis coꝛpoꝛalis accepit
Mon em̃ defecerat dei natura.ne eſſet
ſed in ſe humilitatẽ terꝛene natiuitatis
manẽs ſibi dei natura ſuſceperat gene ris ſui poteſtatẽ in habitu aſſumpte hu militatis ex ercens. Ecce hit aꝑtc dicit ⁊ naturã genuiſſe.⁊ naturaʒ genitam.
⁊naturã aſſumpſiſſe naturã.qð a ple⸗
riſq; negat᷑. Item in eodẽ nunqͥd vni genito deo ↄtumelia eſt.patreʒ ſibi in naſcibilẽ deñ eſſe cũ ex innaſcibili deo natiuitas vnigenita in naturam vnige nitam ſubſiſtat. Ecce et hig dicit vnige nitam naturam.
Mnomõſint intelligenda pꝛe miſſũ verbahlari
WBeo quia hec B
ba ſane vult intelligi.ipſe ideʒ dicit in
iij. li. Intelligẽtia doctoꝝ ex cauſis ẽ aſtumenda dicẽdi.qꝛ non ſermoni res.
ß rei eſt ſermo ſubiedus hec ergo ver
ba ita intelligi poſſunt Michil habet fi lius niſi natuʒ id eſt nichil habet ſcðm ꝙ deus ẽ.niſi ꝙ naſcendo accepit. Et ipſe naſcẽdo patris in ſe ſubſiſtentẽ na turẽ habuit Ande idẽ hylarius addit in. v.li. eandẽ naturã habet genitus qᷓ; ille qui genuit.ita tamẽ vt natus nõ ſit ille qui genuit. Maʒ quomodo erit iße cũ genitus ſit.ſed in his ipſis ſubſiſtat ille qui genitus eſt. in quibus totus eſt ipſe qui genuit. qꝛ nõ eſt aliũde qui ge nitus eſt. ⁊ ideo nõ refert᷑ ad alind qð in vno ſubſiſtit ex vno Zlc ſic in genera tione filij.⁊ naturã ſuam.vt ita dicã ſe quit᷑ inde mutabilis deus.inde muta⸗ bilẽ deuʒ gignens. nec naturã ſuã deſe
———
——
—
dei ꝑfecta natiuitas · ſubliſtentẽ ergo ĩ eo dei naturã intelligamus. cũ in deo deus inſit. Nec pꝛeter euz qui deus eſt
quiſqᷓ; deus alius ſit · qꝛ ipſe deus.⁊ in
eo deus·nature ergo ði patris veritas
in deo filio eſſe docetur.cuʒ in eo deus
intelligit᷑ eſſe qui deus eſt. Eſt ẽ vn in vno et vnus ab vno.
Eð legitur pĩde ſua ſubſtãria genuiſſe filiũ ſubſtãtie patris
frequẽter in ſcriptura ſacra legit᷑pat de ſua ſubſtantia genuiſſe filiũ. Vnde aug. in li. de fide ad petrũ ait. Mater de de nullo genitus deo· ſemel de ſua natura ſine initio genuit filiũ deuz ſibi equalẽ et eadẽ qua ipe naturalit᷑ eter · nus ẽ diuinitate coeternũ. Ecce hic di dicit auꝗᷓ filiũ genitũ de natura pĩis. Eſt aũt vna natura pĩis ⁊ filij ⁊ ſpũſſan
cki. Si ergo de natura patris genitus
ẽ filius. genitꝰ eſt de natura filij ⁊ ſpiri
tuſſancti.immo de natura ꝑſonaꝝ triũ
rit exinde mutabili deo ĩde mutabilis
xpm eſſe filium ſubſtantie patris.⁊ de ſubſtantia patris genitũ.tractans illud
————
verbũ apoſtoli loquentis de deo patre ſic Nui eruit nos de poteſtate tenebꝛa ruʒ.⁊ tranſtulit in regnũ filij caritatis ſue qð dictũ eſt inquit filij caritatis ſue nichil aliud intelligat᷑ qᷓ; filij ſui dilecti q; filij ſubſtantie ſue. Caritatis qͥꝑpe pãis que in natura eius eſt. ineffabilit᷑ ſimplici nihil eſt aliud qᷓ; ip̃a natura atʒ ſubſtãtia vt ſepe diximus et ſepe itera re nõ piget, ac ꝑhoc filius caritatis eiꝰ Mullus ali eſt· qᷓ qui de ſubſtãtia eiu eſt genitus. Ecce hic apte dicit aug. fi lium eſſe genitũ de ſubſtantia patris.⁊ filiũ ſubſtantie patris. Idẽ qʒ aug/ in lij.cõtra hereticũ maximinũ. ſubſtã⸗ tiam dei genuiſſe filiũ.et filium genitũ de ſubſtantia patris aſſerit dicẽs Car nalibus cogitationib pleni ſubſtantiaʒ dei de ſeipᷣa gigne filiũ. nõ putatis niſi
hoc patiat᷑ qð ſubſtãtia carnis patitur
Zug.
₰
₰