14 Aocesſio Hifloricæ

aurum& argentum pro tanta arenâ quam ferre poterat. Quam aſſumens in ſacculum reverſus fuit ad ſuos dicens; Nunc habemus propriam terram emptam ab hominibus no- bis vicinis, illam ſpargere volo in terram ipſorum,& ſic erit communis nobis cum illis. Et cauſam habemus, ſi pe- cora ſua mittant in terram noſtram, pignorare ea. Quia pax vobis diuturna non valet„propter famem, qvam diu pasſi ſumus. Et idem Juvenis Saxo prope dictum flumen & ripas& paludes uberes dictam arenam in diviſis locis ſpar- fit. Et poſtmodum Thuringis intimavit, quod arenam

ro auro& argento ab ipſis emptam in ipſorum terram ſparſit,& quod per amplius jumenta ſua, equos oves& boves& cetera pecora ſua cuſtodirent,& in terram em- ptam ſuam non venirent„alias pignorare ea vellent. Ita de- inceps ſemper inimicitiæ fuerunt inter eos. Ad extremum Thuringi videntes, quod non poterant contra prædictos prævalere, conſilium inierunt Saxones dolo in placitis in- terficere velle, quod conſilium innotuit dicto Juveni qui ſuos aviſavit, ut arma abſcondita ad locum placiti ſe- cum apportarent, dans eis ſignum quando dixero, Nemet juwe Saxen/ tuneſi vitam& terram retinere velitis pro a- nimalibus veſtris filiis& uxoribus, neminem ex eis vivere permittentes, viriliter pugnate. Et factum fuit ita Thurin- gis multis pluribus ad locum placiti venientibus& Saxoni- bus paucis ſed latenter armatis. Et cum dictus capitane- us hoc verbum pro interſigno protulerat, Nemet juwe Sa⸗ ren ſtatim in Thuringos irruperunt occidentes& ita Ter- ram Holſatiæ Ditmarſiæ& Stormariæ per amplius fugatis Thuringis retinebant in ſortem ſuam.

CAp. IX.