Liber Primus 41

iu principio ſui Colliget. ſed in his quoq; non ſatis liquet quisnam dicen

dus ſit diſciplinæ ſcopus, ut artis medicæ, quum enim hæc& alia quælibet

ars duas partes habeat, unam docentem, alteram operantem, ſi utranq;

ſimul complectamur, rectè quidem dicimus ſcopum medici eſſe ſanitatem,

attamen non ut cognitam, uel ut cognoſcendam, ſed ut efficiendam; ridi-

culus enim& inutilis medicus eſſet, ſi ultimum finem ſuum diceret eſſe co gnitionem ſanitatis. ſi uerd non utranq; artis partem amplectamur, ſed ſo

lam docentem multò minus dicere poſſumus ſanitatem eſſe ſcopum illius

artis, ea enim neque ut eflicienda, neque ut cognoſcenda, ſcopus illius

artis eſt, ſed ſcopus eſt ſola principiorum, ſeu mediorum cogaitio; uti-

mur enim prænotione ſanitatis ad inuenienda principia conſeruautia, uel producentia ſanitatem; horum ergo cognitio ſcopus artis docentis eſt:

Hoc aſſeruit aperte Galenus in ſecundo cap. artis medicinalis, quia ſolam

artem docentem ibi conſiderabat, ut ego annotaui in cap. 4. fecundi li-

bri de methodis. Sic igitur patet nomen finis in arte non carere ambi⸗- Nomẽ finĩs guitate; poteſt enim ſumi pro ultimo fine efficiendo, a' cuius ptænotione zan a dt auſpicatur ars docens, cuiuſmodi eſt ſanitas in arte medica; poteſt etiam ter.

ſumi pro ſcopo ſolius artis docentis, qui in arte medica nõ eſt ſanitas, ſed

cognitio cauſarum ipſius ſanitatis.

CADTDUT DPVODECGI MVoM.

Doßſenſio argumentorum authori.

Vnc conſideremus an argumenta noſtra bene ab aduerſario ſoluan- Defenſio

tur. Primum quidem non ſoluitur, nam ſciẽtia naturalis incipit à pri primi. mis principiis, quæ tria ſunt;& licet eorum quædam ordinem inter ſe ali- quem habeant, q̃dam tamen prout ibi tractantur, non habent ordinẽ, quia ſimul tractantur; nam inter materiam& formam ordo aliquis eſtprior. n. ſecũdum naturã& originẽ materia eſt nec propterea uerum eſt id quod aduerſarius aſſerit, Ariſt. prius de materia, quam de forma uerba facere, quũ manifeſtũ ſit in primo lib. phy. prius agi de duob. principiis cõtrariis, quam de ſubiecta materia, idq; ꝑꝑ noſtrã cognitionẽ. quum. n. ex ſola cõ trariorũ inter ſe mutatione posſit materia prima inueniri, neceſſariũ oino fuit prius docere duo contraria eſſe prima rerũ principia, deinde hoc co gnito ad primæ materiæ demonſtrationẽè procedere. Cõtrariũ ordinẽ ſer uauit Ariſt, in libris de animalibus, quũ prius de materia in libris de par- tibus, poſtea de forma in libris de anima loquutus ſit, quoniam proxima illa animaliũ materia ſenſilis ac nota eſt, qd de prima rerũ oiĩum materie

dicere nõ poſſumus. de primis igitur principiis ſimul ſibi agendũ propo-

7