8 Apologiæ

quutus erat, quare non poteſt iterum in cap. Alagere de methodoaduer⸗

ſarius prius argumentum hoc contra me retorquet, deinde ſoluit: retor-

quet hunc in modum, lam Ariſtoteles prius cœperat uti ordine reſoluti- —

ergo non debebat amplius dubitare utro ordine utendum ſit, quum ia

uo, exordiens in primo cap. à fælicitate, quæ eſt finis omnium

)

m

ſeruandum ſibi ſumplſiſſet ordinem reſolutiuum. Soluit autem argumen- tum, dicens, Ariſtotelem in cap. 3. non dixiſſe, nullis ſe prorſus uſurum de monſtrationibus, ſed non exactis quales ſunt demonſtrationes mathemati cæ; ideo in. 4. cap. id magis confirmans inquit eſſe progrediendum à notis nobis,& ita utendum eſſe leuibus& non exactis demonſtrationibus. po⸗

⁊argumen ſtea ego adduxi multa Ariſtotelis loca, in quibus ſpreto naturæ ordine

tum. ſeruat ordinem cognitionis noſtra, ut in lib. categ oriarum præponit rela tionem qualitati,& in ſecundo de anima præponit uiſum tactui, quum ta⸗ men& qualitas relatione ſit natura prior,&tacʒtus uiſu: ſic etiam prius de

animalibus agit, quam de plantis licèt plantæ ſecundum ordinem naturæ præcedere debuiſſent: prius etiam de homine dicendum proponit, quam

de ceteris animalibus in primo lib. de hiſt anim. cap. 6.& in ſecundo de Reſponſio Part. an. cap.x. Ad hæc omnia reſpondet, id factum eſſe per accidens, ubi

enim ordo non eſt neceſſarius, non ſeruatur quandoq; ordo naturæ, quia aliqua offertur occaſio, ob quam non eſt neceſſe ordinem illum ſeruare: & ea dicitur accidentalis quædam ipſius ordinis prætermisſio; quemad modum in ſenſibus, in quibus nullus eſt neceſſarius ordo, potuit Ariſtote,

les, neglecto ordine naturæ, incipere à uiſu: immo addit dici etiam poſſe,

quòd Ariſtoteles ſeruat in ſenſibus ordinem naturæ, quum ſeruet ordinẽ

perfectionis qui non minus dicitur ordo natura, quam ordo originis, ob

id inquit ita ſeruaſſe ordinem naruræ Ariſtotelem incipientem à uiſu, deſi

nentem in tactu ut Platonem in Timæo,& Auicennam in ſexto natura lium incipientes à tactu,& deſinentes in uiſu, quanuis non ſit idem ordo

poſtremůũ naturæ. Vſus ſum præterca tali ratione, Si ordo doctrinæ ſumeretur ne arbun&tu. ceſſarioò à natura rerum, dubii ſemper eſſemus undenam auſpicari debere

mus, duplex enim eſt ordo naturæ, unus perfectionis, ſeu intentionis, alter generationis, ſeu originis, qui etiam contrarii inter ſe ſunt, quare ſi ſtatue remus ſeruandum ſemper eſſe ordinem perfectionis, ſolus daretur ordo re ſolutiuus qui a compoſitis ad ſimplicia progreditur; ſi uerò ordinem ge nerationis ſolus daretur ordo compoſitiuus, qui eſt àſimplicibus: quòd ſi. uterque ſeruari ordo poſſet, ſequeretur incertum, atque indefinitum eſſe ordinem doctrinæ, quum nulla appareat ratio cur unum potius quam al

terum ſeruare debeamus; itaque tradenda omnino eſt regula, qua ſtatua

tur uno potius quaàm altero eſſe utendum; hæc autem non poteſt aliunde contra me

ſami quam à noſtra cognitione. hoc argumentum ipſe prius

duobus