26

erbt den Lebendigen“ in usu est, omnes, quaé ab intestato deferuntur successiones, ei ipso jure adquiri, si modo certum est, eum delationis tempore vixisse; quae regula minime juris communis esse affirmari potest, jure Romano solo, quan- tum ad nostram spectat quaestionem, indubitate juris commu-

nis vim in Germania obtinente ¹).

Videamus nunc, quae III. in Francia, tam ante codicem civilem,

quam hacipsa lege promulgata

de quaestione nostra placuerint. Jus quod ad absentes spec- tat, in Francia, codice civili nondum promulgato, similis, ac in Germania, conditionis erat. Deficientibus legibus, et hic communi per omnes regni provincias consuetudine receptum erat, absentem mortuum praesumi si a nativitate ejus centum anni fuerint elapsi ²), heredesque ejus praesumti in possessio- nem bonorum, ab illo discedente, relictorum immitti. Quod vero speciatim ad nostram quaestionem attinet, usque in sae- culum decimum octavum, illa, quam nunc adhuc in Germania plerique profitentur, et in judiciis et in scholis obtinebat sententia, qua absens usque ad centesimum annum vivus prae- sumebatur; quo factum est, ut omnes durante absentia usque ad centesimum ejus vitae annum hereditates delatae ei ad- quirerentur, nisi illi, ad quos, absente deficiente, pertinerent, eum antea mortuum probaverint. Quae tamen doctrina XVIII. saeculo, clarissimis illis JCtis, Pothiers et Dumou- lin, auctoribus neque non Parlamento Parisiensi(1719) et

Tolosensi(1723) Bordigalensique(1771) praecedente, ab omni-

1) GLoEEK I. c. p. 291. Nota 96. 2) ICti hanc praesumtiouem ex fr. 56. D. 7, 1. §. 1. C. 1, 2. deducebant.

fr. 8. D. 33, 2. c. 23.