25

tatur, sententia et proficiscentes a propositione, qua et vita et mors ejus aequabiliter dubiae habentur, supradictam sca- binorum Jenensiam doctrinam rationibus, ex generalibus scripti juris principiis collectis, et si Hollvegii sequimur opinionem, in id saltem congruere intelligimus, quoad etiam secun-

dum eas

1) neque absenti neque heredibus ejus ulla jura in here- ditatibus, durante absentia delatis, competunt, nisi vita ejus probata sit, et

2) e contrario certis conditionibus coheredes et collegatarii absentis seu qui ei legata vel fideicommissa debent, in pos- sessione eorum, quae ad absentem, si viveret, pertinerent, a judice tuendi sint, excepta scilicet de restituendo cautione, quam, de qua loquimur, sententia coheredibus, collegatariis et oneratis imponit, cujus cautelae stricto jure locus non est.

Inde sequitur, illa doctrina partim jura quaesita nunquam violari(quae scilicet absenti tunc demum, si revertitur, here- dibus autem ejus, si eum delationis tempore vixisse demon- strant, competentia cautione praevia de restituendo praestita satis secura reduntur) partim ipsis illis, quae, ut supra commemoravimus, stricta juris interpretatione nascuntur, co- heredum oneratorumque juribus adjuvari.

Nulla igitur ratio inveniri potest, quare judex, qui ex doctrina hucusque explicata quando judicavit, ab ea decedat. Communi et mitiori vero de probatione petitionis hereditatis opinione comprobata, scabinorum Jenensium sententia ab omni parte et juris scripti principiis justificatur.

2) De hereditatis acquisitione,

quae supra ex jure Romano docuimus, iis nullo modo jure Germanico communi derogatum est; nisi fortasse hoc notare velis: mortis praesumtione certum fieri, absentem hereditatem nunquam acquisiturum esse. Praeterea per se clarum est, ubique locorum, qnibus jure particulari regula illa„der Todte