23
„seiner Entfernung zurückgelassen, oder nachher zur „Zeit, da von seinem Leben oder Tod keine Nachricht „vorhanden, durch Erbschaftsgang erlangt hat, sintemalen „in diesem Falle seinen Miterben, nicht aber anderen „Blutsfreunden, so den Erblasser nichts angehen, ob „àuch diese dem Abwesenden näher verwandt „sein sollten, denn jene, die Verwaltung anvertraut „wird, bis diese, dafs der Abwesende zur „Zeit des Anfalls annoch gelebt, behörig „beweisen.“
I. Priorem illam sententiam, quam plurimi amplectuntur ¹), hac sola ratione niti clarum est, qua absens tamdiu vivus praesumitur, donec mors ejus aut probata aut praesumta est 2). Supra autem demonstravimus, talem praesumtionem neque ex jure Romano, neque e generalibus de probatione doc- trinae principiis derivari posse, neque mortis praesumtione consuetudine introducta contineri; quo evenit, ut illa prae- sumtio tantum ex alia quadam substantiali consuetudine defendi possit, cujus probationem vix ullus suscipere velit; praesertim, cum illa consuetudine generalibus scripti juris rationibus dero- getur. Neque tamen praesumtionis, de qua quaeritur, secta-
¹) GruEck I. c. p. 291. ScHoRch l. c.§. XI. et ibidem citati.
²) GEoECk l. c. p. 291. N. 96. VoFriðs Comm. I. 38. t. 17.§. 46. KocH l. c. p. 236. LEvSER qui specimine 95. med. 24. propositio- nem„eum, qui in absentis vitam se fundat, eam probare necesse non habere“ hoc modo coufirmare tentat:„Namque
1)„qui vitam absentis allegat, non tam affirmat quid, quam negat „potius illum mortuum esse. At negauntis per rerum naturam proba- „tio esse non potest.“
2)„Sed fac etiam, affirmare illum: sciunt tamen omnes, prae- „sumtionem juris a probando liberare. Quae vero potest fortior „esse praesumtio, quam pro vita hominis, de cujus morte uon „Constat.“
Sed luce clarius est, defensionem, eum qui abseutem vivere dicit, non tam affirmare, quam negare potius illum mortuum esse, tunc tantum veram esse, si vita absentis praesumitur.


