22
Si itaque doceri nequit, praeter praedictam, de cujus indole huc usque disputavimus, mortis praesumtionem aliam quandam consuetudine juris communis vim obtinuisse, omnes quaestiones, quae circa hereditates absenti usque ad septua- gesimum, ex quo natus est, annum delatas oriri possunt, secun- dum ea, quae commemoravimus, juris scripti principia diju- dicemus necesse est.
Sed re vera huic sententiae, quam proposuimus, nec omnino usus fori adsentitur, nec JCtorum doctrina, qui hac de re in duas diversas partes eunt, quarum opiniones sequentibus duobus praejudicialibus sententiis praecise et dilucide conti- nentur; quorum priorem pronunciavit facultas juridica Lip- siensis, mense Novembris anno MDCXI. his formalibus ¹):
„dieweil aufs Vermutung der Rechte, der Mensch
„bis in die hundert Jahr zu leben geachtet
„wird, und also auch der Auſsländische(i. e. absens)
„durch die rechtliche Vermutung noch am Leben
„sein kann; So wird ihm sein gebührendes Muttertheil
„billich ausgesatzt, und dessen vollbürtigen Brüdern auff
„Caution so lange gefolget, bis ihr seinen Tod wie Recht
„darthut und erweiset. V. R. W.“
Alterum praejudicium Scabini Jenenses mense Martio anno MDCCXLVII. protulerunt ²) quorum sententia Erfordien- sis facultas juridica, ad quam Leuteratione interposita, acta transmissa sunt, plene confirmavit. IIlius scabinorum senten- tiae verba quae hunc spectant, haec sunt:
„Sonst aber unter den Gütern eines Abwesenden, so oft
„von deren Verwaltung die Rede ist, ein Unterschied
„gemacht werden muſs, ob der Abwesende solche bei
fr. 1. D. de hered. vel act. vend.(18, 4.). Minime igitur ad fun- dandam praedictam doctrinam, aliqua vitae praesumtione opus est. ¹) CaRPzoOv jurispr. for. p. III. c. 15. d. 52. ²) ScHoncH I. c.§. XV.


