orm ſa. in p a3 49 Alüt. cumn, eri negit un 44—o aten wn rftich Matha npr on Tdad 05 bon anten Anmfun t uil tim c nqhif aum 4 izi dititt Kem pun inqul Kn La

1 1 A

Auia teſtis 325 b NARRATIO. „Abuimur adoleſcentem optimum, propinquum, H mitißimum patronum, fidelißimum amicum:ma r ritum ueroò nimium quoq; uxoriũ, quod ignouimus: filium ſuſtulerat, puer continud ad auiam translatus eſt, ſcilicet& illa matris inqulgentia occupata eſt, & hæc ablatum non indignata eſt. Toto illi corpore innotuit, non tamen ulteriorem auiæ notitiam profi⸗ teor, nepotem ſuum optime ficie nouit. Moriens igi/ tur propinquus noſter, teſtamentum ſcripſit breue er ſimplex: nam neque diu de primo hærede cogi/ tandum fuit habenti filium, nec de ſecundo habenti priorem. Nec ſanè inuidimus iſti honorata uiri iudi- cia quibus utinam gratiam referet: neq; auia capta- re teſtamentu eius ſis putauit, cui deſtinauerat ſui. Heæc eſt noſtra narratio: iſta narret ſuos piratas, non inſequar eam malignis ſuſpicionibus, niſi quo ſuos li pentius mortuos agnoſcit. Habetis narralionem pue ri, habetis& matrem: audite liberti. Interpoſito tem pore libertus notæ probitatis, deorum credo numi- ne, quod rebus humanis etiam qua non apparet in⸗ teruenit, peregrè negociadi cauſa proſectus eſt, cum ſörté uideret puerum uenalibus interpoſitum, fimul & cognouit& agnitus eſt. Quis, in quit, uobis nar/ rauit in quas terras delatus eſſem? num auia uiuit? itaq habuit puer aſſertorem, aſſertor ſponſorem, pe⸗ regrinus aduocatos, cuùm ipſe uultus cauſam in genui tatis ſuæ ageret filium iſtius. Quid aliud dicã quam agnouerunt, Nec mirum, nihil erat con fuſum fateor, 4 multum

—————— 5 —————