M. FABII QVINTILL ANI ORATORIS ELOQVEN- TISSIMI. DECLAMA/ tionum Liber. Argumentum declamationis primæ.

Vidam cui erat filius cęcus, quem hæredẽ inſtituerat, indus

xit illi nouercã, iuuenẽq́; in ſecreta domus parte ſepoſuit. Is noctu, dũ in cubiculo cũ uxore iaceret, occiſus eſt, inuẽtus q; poſtero die, habens gladiũ filij defixum in uulnere, pariete ab ipſius ad filij cubiculũ ueſtigijs palmæ cruentato. Accuſant ſe inuicem cæcus& nouerca.

Pro cæco contra nouercam.

Paices, uti uellet ambitu tri- ſiißimæ calamitatis, poterat allegare uobis amiſſam cum oculis cogitationum omnii temeritatem: ſed cùm oſtende 3re innocentia ſuam moribus malit, qud aduerſis, neq; pietatis, neq conſeientiæ ſuæ grauem ferre contumeliam poteſt, ut parricidiu

non feciſſe uideatur beneficio cæcitatis. Quare non

petit, ut ilum miſerum putetis, niſt& innocens ſuerit, non petit ut afflictum alleuetis, niſi et proba-

uerit ſeſe inſeliciorẽ quòd patrẽ amiſit, quam quòd cculos. Aeſtimate iuuenẽ his moribus, quibus uiden tẽ eſtimaretis, uita, pudore, pietate. Quæ ſi om nia ſibiut erunt promiſſa contiterint, nullo terrebitus

. 4 2 erimins.

A

24