mni wrila kent— m. udon— tuu, A um um m. chab mmk rulict amxr

oluett an⸗ mochSI ocmt Wottt do t amn cm inm dont='hte riſu e na 1us Seku iſen= un

41 5 1† 7 R— e 446

. 4

A klNo

a 3

Declamatio decimanona. 219

nihil dixit, rmihi locutus eſt, nõ credis? Atqui multo al.nibil

minus creditura quid dixerit. Accipe mulier breuem ueramq́; rationem, cur in queſtione iuuenis occiſus eſt. Torquebam, nec interrogabam, ſi qua ad aures tuas ab illa, quamuis remota domus parte, perlata uox et, meus gemitus fuit, meorum uiſcerum dolor. Quæris cur nihildixerit? Quia non habuit quod ſci- re uellem, quod audire deberem. Nihil aliud quæſtio illa captauit qudm ſilentium, quod præſtare uita non poterat. Quiſquis in tormentis occiditur, ideo tor/ tus eſt, ut occideretur. An tu quæ tionem illam fuiſſe credis, qualis uernilibus corporibus adhibetur? Ideo enim eculeos mouebam artifex ſenex, tenebam fidi⸗ culas ratione ſæuitiæ, ut leuiter ſedibus ſuis remota compago per ſingulos artus membra laxaret. Con/ ſumptus eſt ſpiritus ſilentio ſui,& uerbera, ignesq́; animum pariter uocemq́; cluſerunt. Videbatur mihi premere gemitus, tenere ſuſbiria,& ſic nihil dixit, tanquam torqueretur ab homine qui ſciret. Miraris hanc in filio contumaciam, in iuuene patientiam: pa tri torquenti non poteſt aliter reſponderi, quam ut mori malit, quam confiteri. Quod ſufficit igitur in- terrogantibus reſpondeo, mulier occidi. Fallitur quiſ- quis expectat ut obijciamus illa communia, ego uerò proclamo, non luxurioſum, non amore meretricis in fimem, nihil ille delinquebat quomodo liberi ſolent, monſtrum erat inenarrabile, quod nollem deprehen dere, quod ferre non poſſem. Miratur aliquis quod nõ abdicauerim, nec notißima ultione patrum fuerim 4 X tantum