4 . —

320 Pro Marito

tantum expuliſſe contentus? Tuus mulier nefariun tuus inconſultus non permiſit affoctus Filium cuicon tra ſeueritatẽ meam ignoſcebas, quem mecum odſ non poteras, ſequuta fuiſſes abdicatum. Einge iuueni

dixiſſe neſcio quid, ego audire nihil potui, non enn poteſtatis alicuius more con ſederam, nec torquenti

bus alijs agebam iudicem patrem. Ego tunc cuncta& paſſus ſum pariter,& feci. Non uacabat aures pre- Kare uerbis, excipere gemitus, æſtimare ſingultus auocauit me contentio, dolor, orbitas, parricidum,

—

omnia facta ſunt fectinatione præcipiti. Idem pari affe ctus eſt torquere ut ſcias, occidere ut neſcias. in

meam, inquit, inſamiam taces. Ita nunc primum labo-

ras miſera de fima,& poſt unici mortem pertinen ad te cœpit quid loquantur homines? Seilicet flin impenſis eſt ut erubeſceres, ut male audires. Adeöne

hoc captanti non erat ſatis rem totam commiſiſſen moris Ego uerò me fimæ tuæ mulier oppoſui,& in/

ter matrem filiumq́; medius parricidium feci, unicun

occidi, ne quid aliud loquerentur homines. Alioquſi hoc capto quod putas, quouſque taceo? in quodtem- pus diftero illam quam me putas premere uocems ec ce reatus iudicium pronuncio, ego tamẽ ſcire mene/ L0. Egregiam rationem malignitatis locutus aduer- ſus uxorem: feci ne mihi crederetur. Fateor igitur nihil ad certum indubitatumq́; perduxi, hoc eſt,qqum ĩmo propter quod ad mortem uſq; contendi. Non ex plicant tormenta quæſtionem, quæ occidunt. Quil inquit, dixit? Eelicem te miſera, ſi neſcis quid dj — b I

syyy—

Decdäc

ltahon 7 dottent

nonhebütlleg rerzaquuſial nepoßi regutg preniinuem moner'Neu-) Etaänniltge catsſtpliiss tetomn nu antentitſt diritOrtniuon riinn kkuh Ven ohſlnaionen Honſpngudt quiinili u entun, uüſt ſaerſiion exeni Uieg ona eberarle

denes taedl

enunperet breuuzme ohe funahua

V