eudiam, cu 41.

lationem affero zeniam daturü etſenor * zetſi mut 11 9. Qoniam iuſtas nidere non pofsim. Att. ld eſt, nunciat. Si quam 4 corporis figura, pro

Potioneg; fames ſi⸗ Kig conſecutionem af. s amotio, ſucceſsione ttum conſtantiam, tum dc authoritatem oratio- adendi conſuerudine ad Nem, ut etiã ſubitò ſi di- ſcriptorum eſſe uidean ert in dolore, At.li. n. Præ mam dignitatem, Cu. men affert, Orator. 41b. r. Pharnaces quoquo mo nod motum affert alicui, aiffert, cur naſcatur animi indus affert beneuolentia nper utars ſatietatem af⸗ omnib. in redus longin- dentiam, de Diu. li.. Quæ fexercitus Lepidi abſit: nem, magnumq habet ca 10. Taciturnitas tua mihi cimus etià domitu noſtro im celeritas atq́; uis nobis de Nat. deor. Arq; huic tux nem magnam aſterunt pu⸗ enum ad ea deligèda quæ omines doctos,OH a9 b. n Ver. 94 b.lta duæ res qur acuebät, ocium& ſolitu- uli propinqui non memo⸗ ſum uidentur in conſpectu æ prædam Prætorpne qur 27 244 b. Niblligturafe- nectutẽ negit a.d eſt kru Nibil afferunt quo men. nä afferunt— R2 4

Imitandu, 4. erunt ad„ ddf geome-

ux uim afferunt in do⸗

1. hi attulit aliqu eobſecrat C. at. ¹30 b— udici et qua joco oc lo amen e nean, un leſtamal dlugů n Cunoa ꝛob. get t.. di atem, P lura egeſte attulit— urba- rate orbationé re illaDL pert 1b. Iibi m.. mpe 3 171 ttulit! mkP em ullam arr a⸗ chgone. alum 7 gionis ſeruf Ha ae

61 A F

1 1

merco homini« tus repulfam attulit, Of. Hoc eſt, in cauſa fuit, ne ad conſu latũ admitteretur. Atq; ita Cælius ad illam attulit, ſe,& pro Cal. 48 b. Batonius aũt miros terrores ad me attulit, At. Id elt, nunciauit mihi. Sex. Tarquinius uim Lucreria: Tricipi- tini filiæ attulit, 2. de Deg. Hoc eſt, inuitã ſtuprauit. Quam quidẽ ad rem, nos, ut uidemur, magnũ attulimus adiumen tum hominibus noſtris, 1 Of. Si aliquid oratoriæ laudi no- ſtra attulimus induſtria, Tuſc. q. lib. i. Caius Miſsius fami- liaris tuus, alijq́; complures attulerunt, Cæſarem iter habe

re Capuam, Att. lib. 8. Hic ſybauditur, nuncius ut ſit. Attu-

lerunt nuncium. i. nunciarunt. Attulerunt nobis oculi rerũ optimarum cognitiones, de Vniuerſ. Quæ maximè confi- dentiam attulerunt hominibus, ut diceret ſe ante Calend. Mart. non poſſe ſine iniuria de prouincijs Cæſaris ſtatue- re, Cælius ad Ciceronem, lib. 8. Tuæ res geſtæ cæterorum

laudib. obſcuriratem attulerunt, pro Deiotaro. Sic odium,

quod in ipſum attulerant, id in eius imaginè ac ſimulachrũ

profuderunt, in Piſonem. Hoc eſt, domi conceptũ illuc at-

tulerant. Nam etiam poerę quæſtionem arrulerunt, quid-

nam eſſet illud, in quo ipſi differrent ab orato rib. in Orat. Id eſt, in medium adduxerũt, propoſuerunt. Attulerat iam liberæ ciuitati, partim metu, partim patientia conſuetudi-

nem ſeruiendi, z. Philip. Suſpicionem autem eò mihi maio- rem tua taciturnitas attulerat, At. lib. 7 Ep. Me, fiue ita le- uatus ſim, ut animũ uacuũ ad res difficiles ſcribendas affe- ram, reprehendendũ non eſſe, ad Attic. lib. 12. Nequeo mihi

temperare, quo minus unũ antiquitatis exemplum afferã.

At. lib. 7.&c 12. i. in medium adducã. Ego tibi unum ſumprtũ afferam, quòd balneum calefacias oportebit, ad Papirium, lib. 9. An ætatem afferret? quadriennio minor eſt, 2 de Or. 198 a. Id eſt, in cauſam uel excuſationem adducet? Qudd ſi, ut es, ceſſabis, laceſfam: nec tua ignauia mihi etiam inertiàã

afferet, ad Cornificium lib. 1z. Quãtum oper ibus tuis diu-

turnitas detraher, tantũ afferet laudib. pro Marcel. Affer ad ea quæ dixi, ſi quid habes, 7 ad At. Sed nõ faciam ut aut tuũ animum angam querelis, aut meis uulneribus ſæpius ma- nus afferã, At. lib. z. Reliquum eſt ut conſoler,& afferã rati-

ones quibus coner. Epi. 5 b. Quum uiriorum iſta uis non

ſit, ut cauſam afferat mortis uolũtariæ, de Fin. Id eſt, prę- beat cauſam. Vt tran quillitas animi adſit, quæ afferat tum tonſtantiam, rum etiam benignitatem, Off. 14 b. Vt oratio quę lumen adhibere reb. debet, ea obſcuritaté& tenebras

afferat, 3 de Ora. Eaq́; res uobis populoq́; Ro. pacem, tran

quillitatem, ociũ, concordiãq́; afferat, pro Mu. Nolo accu- ſator in iudiciũ potentiam afferat, pro Mur. 138 b. Ad ea eli- genda quæ dubirations afferant, adhibere doctos homi-

nes, z de Nat. deor. Off li. i. Vt ne cui innocenti mœror tuus

calamitatẽ& falſum crimen afferret, pro Cluétio 135 a, pro Rab. Poſth. Ne illa peregrinatio detrimentum aliquod af- ferret, At. 265 b. Hac tum re admonitus inueniſſe fertur, or-

dinẽ eſſe maximè, qui memoriæ lumen afferret, 2. de Or. de

Simonide loquitur. Inuentus eſt amicus qui ei mortè affer

ret, Epiſt. 56 b. Quid nã accidiſſet, quod afferret Qu. fratri

meo aut offen ſionẽ tam graus, aut cõmutationẽ tanrã uo- luntatis, At. lib.1. Ne quod hic tumultus dignitatis tuæ peri culũ afferrer, Cælius ad Ciceronem, li. 8. Quæ tanta fuit, ut

eam ad aures L. Luculli non ex prælio nuncius, ſed ex ſer-

mone rumor afferret, pro lege Ma. Rerũ nouarũ cupidi ui- Ctores præſertim& armati, uim& manus afferrent, Atti. li. 9. Quum attuliſſet nullam cauſam quæ iſtam declinationèẽ efficeret, de Fato. Quod tu ſi audiſſes, aut ſi per ætatem ſci- re potuiſtes, nunquã profectò iſtam imaginem quæ domi poſita peſtem atq; exiliũ Sex. Pitio attulifſet, in roſtra at- que in concionem attuliſſes, pro C. Rabirio. Vt unius

Imperatoris præda finem attulerir tributorum, de Off. 49 b. Si quando in dicendo ſcriptum atrulerit aliquid, de O-

rat. 9. Afferre, uæ πνναν, Off. l. Cur credam, afferre poſ⸗=

ſum, Tuſ.Afferre acerbitatem, Att. Afferre æs alienum ali-

cui, 7 Fam. Afferre aliquid ad Répub. I. Of. Negat Epicurus diuturnitarem quidem temporis ad beatè uiuendum ali- quid afferre, z de Fin. Aſterre aliquid leuationis, Tuſc. q. li. 2. Afterre aliquid lucis rebus, Att. lib. 2. Afferre ad aliquem, pro Cælio 4 a. Id eſt, alicui nunciare. Aſferre angorem,3 Tuſce Afferre animũ uel timorem, à Philip. Afferre animũ a- licui, At. li.7. Authoritatè in iudicium afterre, ibid. Autho- ritarem peccandiafferre, 3 de Nat. deor. Non cani, non ru- gæ, rcpentè authoritatem afferre poſſunt, de Senect. Con- ſiliũ alicui afferre, At lii4. Conſolationé alicui malo affer

re, At. li. 0. Afferre conſuetudinem, 2 Philipp. Afferre Con-

ſulatum in familiam, pro Mur. Cumulum artib. aliorũ af- ferre,3 de Or. Afferre ancipitem curã cogitandi, Offic.1. Et Pileam in idè genus morbi delapſam, curã tibi afferre maio rem ſentio, At, li.. Afferre curas& moleſtias, L. æ&. Afferre

itiſsimo prætermiſsio ædilitatis conſula-

FE G92 delectationem Mario, li. 7. Epiſt.7 a. Afferre deprecationem periculi, pro C. Rab. Afferre dignitatem uel inuidiã, pro Syl la. Afferre dolorem, 2 Tuſc. Afterre dubitationem, Offic. 3. Afferre egeſtatem& luctum alicui, pro Roſ. Amer. Afferre errorem animis& perturbationem, Diuin. lib. i. Afferre ex- cuſationem, in Epiſt. VYt quam exiſtimationem, quam ho- neſtatem in iudicium attulit, ei liceat ex hoc loco afferre, pro Quint. 18 b. Afferre expectationem, z ad At. Afferre fami liaritatem, pro Deiot. Faſtidium alicui afferre, pro Mure- na. Afferre finem, 5Philip. Afferre ſinem edicto Prætoris, 3 Verr. Finem tributorum afferre, 2 Offl. Afferre miriſicos fru ctus, Cat. Vt nihil poſsint ex his neque ad communem af- ferre fructum, neq; in aſpectum lucemq; proferre, pro Ar- chia. Aſferre hilaritatem, uel iu cunditatem, aut læticiã, i de Finib. Negat enim ſummo bono afferre incrementum di- em, de Fin. lib. 2. Afferre interitum, de Ein. lib. 3. Afferre la- chrymas alicui, Att. lib. 12. Afferre Iæticiam ſocijs, terrorem hoſtibus, Tuſculan. qusſt. lib. 4. Afferre laudem alicui, ibid. Me ad eius cauſam, parem animi magnitudinem afferre nõ poſſe, pro Mil. Afferre manum ſuis uulneribus, Attic. 46 b. Quum enim dando egere cœperint, alienis bonis manum

afterre coguntur, 2 Offic.Id eſt, aliena inuadere. Afferre ma- nus ſocio, Offic. 1. His'ne rebus manus afferre non dubita-

ſti, a quibus etiam oculos cohibere te religionum iura co- gebantè 6 Verr. Ego ipſe Senatum fibi manus afferre coegi, Octau. 330 b. Manus, quas iuſtius in Lepidi perniciem ar- maſſet, ſibi afferre conatus eſt, Planaus ad Ciceronem, lib. 10. Id eſt, ſibi mortem conſciſcere. Afferre medicinam, Att. lib. 2. Afferre alicui maximum metum iudicij ac periculi, de Pet. Conſ. Afferre miſericordiam alicui, ad Qu. frat. lam illud quidem perſpicuum eſt, maximam animi aut uolu- Ptatem, aut moleſtiam plus aut ad beatam, aut ad miſeram uitam afferre momenti, quam eorũ utrumuis, ſi æqusè diu ſit in corpore, i de Finib. At. lib. i. Moram alicui rei afferre, pro Seſtio, pro Cluentio, 19 a. Afferre mortem uno ictu, 7 Ver. 2 de Diui. Motum animis afferre, in Partitionibus. Ak- ferre dulcem motum ſenſibus, de Finibus lib. 2z. Quod enim munus KReip. afferre maius, meliusue poſſumus, quàm ſi do cemus atq; erudimus iuuentutem? 2 de Diuin. hoc eſt, mu- nere Remp. afficere. Is confeſſus eſt ſe Cn. Pompeio ſuis ma nibus necem afferre uoluiſſe, in Vatin. de Aruſp. reſp. Affer- re neceſsitatem, i0 Philipp. Afferre neruos& induſtriã, pro Sylla. Afferre nuncium, 7 Verr. Mihi maiorem hæc res dolo rem quam Qu. Hortẽſio, mihi maius odium afferre debet? pPro Sylla. Afferre pacem animis, de Finib. libr. i. Afferre pe- riculum patriæ, 1 Off. Afferre pernicier, z2 Offl. Afferre per- rurbationem rerum, Brutus ad Ciceronem, lib. 10& 11. Af- ferre plurimum dignitatis, de Perit. Conſul. Afferre ratio- nem, Tuſc. quæſt. lib.. Afferre res multum& diu cogitatas, Cato. Afferre ſalutem Carboni à bonis ‚reditus ad bonos non potuit, 3 de Legibus. Vt ea mihi ſaluté afferre uideãtur, Sulpitio, lib. 4. Epiſt. Afferre domo ſcelus meditatum, 2 Phi lip. Afferre ſedationem mœrendi, Tuſc. q. lib. 3. Suã quiſq; uideri uoluit afferre ſententiam, 5 de Fin. Afferre magnum ſolatium Læl. Afferre ſolicitudinem, o Fam. Afferre ſomnũ, ad At. Aſferre ſpè, Tuſc. q. lib. i. Famil. Afferre ſpiritus, pro

Sylla. Afferre ſuſpicionem, 12 Philip. Vim hoc quidẽ eſt af-

ferre, in Lælio. Afferre uim alicui, in Varin. Afferre uim na- turæ, Tuſc. q. lib. 4. Afferre uim ſenſib. de Finibus lib. 2. Sed Perinesualebit, quaſi armatiſsimi fuerint, ſi reperirentur i- ta parati fuiſſe, ut uim uitæ aut corpori potuerunt afferre, pro Cecinna. Afferre multam utilitatem Reipub. atque ho-

minum ſocietati, Offic. 3. In hoc naturam ducem debemus

ſequi,& communes utilitates in medium afferre mutatio- ne officiorum, dando, accipiendo, I. Offic. Hæc enim duo ſi- gna putarem mihi æs alienum attuliſſe, ad Gallum li. 7. A- liquantum animi mihi uidetur attuliſſe Labienus, At. in b. Idq́, me non ad meam defenſionem attuliſſe, ſed illorũ de- fenſioni retuliſſe, pro Cecinna. Collegij quoq; coniunctio non mediocre uinculum mihi quidem attuliſſe uidetur ad uoluptates noſtras copulandas, Appio, lib. 3. Rationes quo- que cur hoc ita ſit, afferendas puto,§ de Fin. Aut ſiita non refellas, aſterendum eſt in contrariam partem, quod ſit aut grauius, aut æquè graue, 2 de Orator. Et ſemper aliquid ad communem utilitatem afferendum, i Off. a. Tamen medici na nulla affertur, Atti. 35 b. Affertur nihil, quo minus,&c. ad Brut. Nimium rarò nobis abs te literæ afferuntur, At. lib. 1.

Equitibus Romanis honeſtiſsimis uiris afferuntur ex Aſia

quotidie literæ, quorũ magne,&c. Bithyniæ, quę nũc ueſtra prouincia eſt, uicos exuſtos eſſe complures, pro lege Manil. Id eſt, quotidie nunciatur per literas. Gratos tibi optatosq́,

— 1 3

eſſe, qui de me rumores afferuntur, nõ dubito, Cic. filius Ti

roni, lib. 16. 8i accepero literas, quas expecto, ſi ſpes erit ea, quę rumorib. afferebãtur, ad te me conferã, At. li. 3. Eũ detru 4 di cui