2
8
————
————
——
uis nos effemus. J. V. 255 a, Ac primò adilla xſtius prætoris accedunt. I. P. 10 0 b, Nulla trinis æſtiuis gratulatio.
AESTIVV. 8, a, um. quod ad xſtatem pertinet. Attic. 75 b, E-
rat mihi in animo recta proficiſci ad exercirũ, æſtiuos mẽ- ſes reliquos rei militari dare. I. V. 252 a, H'c dies æſtiuos ſe- xaginta præror populi Rom. ſic uixit, ut,&c. Qu. F. 318 a, Lo cus æſtiuus bonus. Qu. Fr. 184 a, Vnus xæſtiuus dies.& de Leg. 159 a, Aeſtiuo die.
ESTVO, as. ardeo, ferueo.)(Algeo-Ia Ver. 124 a, Itaque æ- ſuabat dubitatione, uerſabat ſe in uträãq; partem. Epi. 103 b, Sed magis ut deſiderio noſtri te æſtuare putarem. Tuſc. 182 a, Eſuriend 0, ſitien do, algendo, æſtuando. de Am. 243 b, Ille exanguis atq; æſtuan s,ſe è curia repente proripuit. I. V. 120 a, Quod ubi auditum eſt, æſtuare illi qui dederant pe⸗- cuniam Pro Fl. 156 a, Hunc eſtuantem& tergiverſantem iu dicio ille proſequitur. Acad. i8 a, Sic ille cum ęſtuaret, um- bram ſecutus eſt. ee.
AESTVO 5V S, a, um. aſtu, calore q́; plenus. Attic. 75 b, Nunc iter conficiebam, eſtuoſa& puluerulenta uia.
AEOSTVS, rus. feruor, motus& agitatio fluctuum. de Nat. 30 a, Aeſtus maritimos ortu aut obitu lunæ cömoneri, de D. u15 a, Quid de fretis& æſtibus marinis, plura dicam? de N. 52 b, Aeſtus maritimi multum accedentes& recedentes. I.
C. 103 b, Cum æſtu febriq́; iactantur. de L. 71a, Ne æſtus nos conſuerudinis abſorbeat. de Cl. 9i a, Sed hunc quoq; abſorbuit ęſtus quidã gloriæ. de Or. i5b a, Repentè te quaſi
uidam æſtus ingenij tui, procul à terra abripuit. de Orat. 157 2, Feruet æſtu pelagus. b
AE TAS, ts. tempus, memoria, ſeculu m. Aetas inlens maximè a libidinibus arcenda eſt, exercẽdaq́; in labore, parientiad; & animi& corporis, O fficiorum. Aetas acta honeſtè x& ſplendidè tantam affert conſolationem, ut eos qui ita ui- Lerint, aut non tangat ægritudo, aut perleuiter pungat a- nimi dolor, Tuſc. q. lib. 3. Non cani, non rugæ repentè au- thoritatẽ arripere poſſunt: ſed honeſtè acta fuperior ætas fructus capit authoritatis extremos, de Senect. De me poi ſum idem quod Plau tinus pater in Trinum mo, Mihi quidèe ætas acta fermè eſt, tua iſtuc refert maximè, ad Brutum e- piſt. 2. Propè iam acta ætas decu rſaq, pre Quint. d b. Quòd f ipſis bona ætas fruitur, libentius primùm paruulis frui- tur rebus, de Senect. Vt enim nonomne uinum, ſic non om nis ætas coaceſcit, de Senect. Sunt pueritiæ certa ſtudia: nũ ea defiderant adoleſcentes? Sunt& ineuntis adoleſcentig: num ea iam conſtans requirit ætas, quæ dicitur media? de Senect. Aetas Conſularis, trium& quadraginta annorum, 5 Philip. Aetas corroborata iam, confirmaraq́;, Læl. Et in- derdum multas uias adoleſcentiæ lubrieas oſtendit, quib. jlla inſiſtere aut ingrediſine caſu aliquo aut prolapſione uix poffet:& multarum rerum iu cundiſsimarum uarieta- tem dedit, qua non m0 do hęc æras, ſed etiam iam corrobo rata caperetur, pro Cælio. Et(ut uerũ loquar) ætas iam à diuturnis laboribus deuexa ad ocium, domeſticarũ me re- rum delectatione mollijt, ad Att. lib. 97. Exacta ętas ſeue- riſsimè, pro Qu. Roſc. 52 b, Tuſculan. quæſt. lib.i. Huius ex-
trema ætas in hoc beatior, quàm media, ꝗ uòd authorira-
tis plus habebat, laboris minus, de Senectute. Videtur e-
nim eſſe indoles: ſed ffexibilis ætas: multiq́; ad deprauan-
dum parati, ad Brutum epiſt. Aetas& ambitio hortaban- tur, 7. Fam. Huic quidem afferet aliquam deprecationẽ pe- riculi, ætas illa, qua tum fuit, pro C. Rabirio. Aetas impro- uida, cuiuſmodi eſt adoleſcentia, Tuſcu. quæſt. lib. 5. Quo- rum ætas in eorum tempora, quos nominaui, incidir, Or. 200 b. Aetas infirma, de Fin. lib. 5. Quare hoc animo in nos eſſe debebis, ut ætas noſtra iam ingraueſcens, in amore at- ue in adoleſcentia rua con quieſcar, ad Curionem lib. 2. E- piſt.& Cat. Aetas maturiſsima, ad Herennium 29 b. Aetas
media,& ætas extrema, de Senectute. Aetas non eſt ad præ cepta, pro Plan. Aetas optima, 10 Fam. Aetas præcipitata,
Epi. 180 b. Pręterita enim etas, quamuis longa, quum efflu- xiſſet, nulla conſolatione permulcere poſſet ſtultam ſene- urem, de Senect. Aetas prouecta& decrepita, Tuſc. q. lib. 1. Ita ſenſim ſine ſenſu ætas ſeneſcit, nec ſubitò frãgitur, ſed diuturnitate extinguitur, de Senect. Aetas ſpectata, poft Re ditum ad Quirites. Nihil enim ſemper floret: ætas ſucce- dit ætati, u Philipp. Aetas uolat, Tufc. q. lib.1. Aeratis quie- tè& purè& eleganter actæ placida ac lenis eſt ſenectus,
Cat. Vt enim infirmitas puerorum,& ferocitas iuuenum,
& grauitas iam conſtantis ætatis: ſic ſenectutis maturitas naturale quiddam habert quod ſuo tẽpore percipi debeat, de Senect. Quum illis exactæ ætaris ſeueriſsimè fructum, quem meruerunt, retribuam, pro Roſc. Comœdo. Curſus eſt certus ætatis& uia una naturæ, eaque ſimplex: ſuaque cuique parti ætatis tempeſtiuitas eſt data, de Senect. Aeta- tis meę errata, 16. Fam. Ciceronis filij. Quæ ſunt igitur uo-
AE T 5·6 luptates corporum cum aurhoritatis præmijs cõparandaæl quib. qui ſplendidè uſi ſunt, ij mihi uidentur fabulã ætatis peregiſſe, nec täquã inexercitati hiſtriones in extremo actu corruiſſe, de Sene. Epulabar igitur cum ſodalibus omnino modicè, ſed erat tamen quidam feruor ætatis: qua progre- grediente, omnia fiunt etiam indies mitiora, de Sen. Si infi- nitus rerum forenſiũ labor, ætatis flexu conſtitiſſet, de Or. Si qui ſenes aut deformes erant, eos in hoſtium numero du
cit: qui aliquid formæ, ætatis, arrificij q́; habebant, abducit omnes,)7 Ver. Homo qui& ſumma grauitate& iam id æ- tatis,& parẽés eſſet, obſtupuit hominis improbi dicto, 3 Ver.
Author eſt, ut quamprimùm agere incipiant, hominemque id ætatis minimè litigioſum quàm tumultuoſiſsimè ado- riantur, 4 Ver. Quoniam id nobis Antoni hominibus id æ- tatis oneris ab horum adoleſcentium ſtudijs imponitur, &c. 1 de Or. Si hominem id ætatis in tam longo ſermone re
rinuiſſer, ad Attic. Homo qui iam id ætatis eſſet, in Ver. 89
b. Ita uiximus,& id ætatis iam ſumus, ut omnia quæ no no
ſtra culpa nobis accidant, fortiter ferre debeamus, ad Tho- ranium, lib. 6. Epiſt. Aeraris illius iſta fuit laus, de Ol. 88 b. Anchialum& Caſfandrum ſummos aſtrologos illius æta- tis qua erat ipſe, 2 de Di. Aetatis imbecilliras non potuerit grauitatem rerum ſuſtinere, ad Brutum. Quis hunc philo- ſophum non anteponit Cleanthi, Chryſippo, reliquis ꝗ́; in- ferioris ætatis 4 Acad. de Democrit. Aetatis infirmiras, 16 ad Attic. Ineuntis æraris inſcitia ſenum conſtituenda& re- genda eſt prudentia. Officiorum:. Aetatis maturitas abeſt, 6 Fam. Actatis nerui, ꝛ in Ver. Senectus autem peractio æta- tis eſt,tanquam fabulæ, de Sc. a. Solet idem Roſcius dicere, ſe quo plus ſibi ætatis accederet, eò tardioris tibicinis mo- dos& cantus remiſsiores eſſe facturum, i de Or. Qui ſi iam ſatis ætatis atq. roboris haberet, ipſe pro Roſcio diceret, p Roſcio Comœdo. Itaq; quantum ſpacium ætatis maiores noſtri ad ſenectutis initium eſſe uoluerunt, tantus illi cur- ſus honorum fuit, de Senect. de Valerio Coruino. Temeri⸗ tas eſt uidelicet florentis ęratis, prudentia ſenectutis, de Se- nec. Breue tempus ætatis ſaris eſt longum ad bene hone- ſteq́;, uiuéèdum, de Sen. Atq; illud tenebroſiſsimum tempus ineuntis ætatis tuę patiar latére, in Vatin. Angor, mi ſuauiſ- fime frater, angor nullam eſſe remp. nulla iudicia: noſtrũ q́; hoc tempus ærtatis, quod in illa authoritate Senatoria flo- rere debet, aut forenſi labore iactari, aut domeſtieis literis ſuſtentari. ad Qu. Fr. lib. 3. pro, ætas hæc noſtra. Nunquam ſatis laudari dignè poterit philoſophia: cui qui pareat, o- mne tempus ætatis fine moleſtia poſsit degere, de Sen. Ne- que expectat ultimum tempus etatis, ⁊ de Fin. Quum enim ſummum bonum in uoluptate ponat, negat infinito tem- pore ætatis uoluptatem fieri maiorem, quàm finito arque modico,z de Fin. Aetatis cempore infirmiſs imo, Acad. q. ed. 1. lib. 2. Collegi me aliquando,& ita cõſtitui fortiter eſſe a- gendum:illi ætati, qua tum eram, ſolere laudi dari, etiam ſi in minus firmis cauſis hominum periculis non defuiſſem, pro Cl. In India qui ſapientes habentur, nudi ætatem agüt, 5. Tuſ. Hic ferè ætatem egit in literis, z de Leg. Tuliſſe eum moleſtè, ſe non effugere hoſpitis ſpeciem quum ætatem a- geret Athenis, optimeq́; loqueretur, in Brut. de Theo phra.
Agere ætatem cum aliquo, Ep. 50 b, Quoniã in eo ſtudio æ-
tatem conſumpfß, Off.i. Legibus annalibus quum grandio- rem ætatem ad Conſulatũ conſtituebant, adoleſcentiæ te- meritatem uerebantur, 5 Philip. Vt nollent ętatem in litib.
conterere, 2 de Leg. Degere omnem ætatem ſine dolore, 2
de Fi. Quid autem fuit, quòd illam hoc tempore ad uiuen-
dũ magnopere inuitare poſſet? quæ res? quæ ſpes?quod ani
mi ſolatiſ ut cũ aliquo adoleſcente primario coniuncta,
xtatem gereret? Seruius Ciceroni, lib. 4. Ep. de obitu Tul- lia. Vt primùm per ętatem iudiciũ facere potueris, ad Plãc.
lib. 3. id eſt, ætatis progreſſu,& ætate permittente. Quibus
facillimè rationib. ingraueſcentem ætatem ferre poſſumus, de Sen. Imperatorem liberaliſsimum, ætatem opportunifſ- ſimam, commendarionem certè ſingularem habes, ad Tre- bat. lib. 7. hoc eſt cõmodiſsimam,& quæ munijs publicis adhuc probè uacare poſsit. Sed hanc ætatem abeſſe longè à ſepulchro negant oportere, 16 ad At. Non ne melius multèò& fuiſſer, ocio ſam ętatẽ& quietam ſine ullo aut labre aurt c5 tentione traducere?de Sen. Tertiam iam enim ætatèẽ homi- num uiuebat, de Sen. a, de Neſtore dictum, qui ſecundũ poe tas trecentos annos uixit. Quam honeſtatem in iudicium tuum propè acta iam ætate decurſaq́;B attulit, pro Qu. Affe-
Cta iam ætate Mutius, 6 Ver. Multa in noſtro Collegio pre-
clara ſunt: ſed hoc in primis, quòd ut quiſq; ætate antecel- Iit, ita ſententiæ principatum tenet, de Sen. Nam Galbã, A-
phricanũ, Lælium, doctos fuiſſe traditũ eſt: ſtudioſum aũt, qui ijs ærate anteibat, Catonem, Tuſc. Acad. quæſt. edit. 2. lib. i. Terrium genus eſt ætate iam confectum, in Catil. Be-
ne S50-
☛☚ 7 b
22—„—— ET,
—8——
—— — 2 ͤ——⸗
——