2

7

*

r ͤſͤ-

A D 39 ratum eſt. At. 143 a, Illud me præclarè admones, ut eũ illũ uidero,&c. Qu. Fr. 297 b. Sed te illud admoneo, ut,&c. Att. 127 a, Lmultis admoniti ſumus, ut caueremus,&c. pro Do. 238 b, Neq; erat cauſa cur prohibendo nõ tam deterrere ui- deretur, quàm admonere. de Di. 136 a, Multi nullo ſomnio ad theſaurum inueniendũ admonentur. de N. 59 b, Multa extis admonemur. Epi. 17 a, Ea tantæ mihi curę ſunt, ut me nolim admoneri. de N. 5o b, Tum admonita à ſquilla pin- na morſu cõprimit conchas. Ep. 8 b, Scribo tamen, ut te ad- moned, quod ipſe literis omnib. à pueritia deditus cogno- ui, ut diſcas,&c. At. b, Etenim ibi ſedẽs hęc ad te ſcripſi, ut me locus ipſe admoneret. de Fin. 79 a, Et eã tantũ ad aurẽ admonerét, ut caueret ne,&c. de N. z a, Qui admonẽt, ami cð docẽdi funt. de N. a, Ac de forma partim natura nos ad monet, partim ratio docet. Top. 221 a, Vt ueni Veliam, ad-

monitus huius æris alieni, nolui deeſſe ne tacite quidem fla

gitationi tuæ.. APMONITIO, onis. monitum, præceptũ. de Or. 139 b, Ad- monitio quaſi lenior obiurgatio. de Orat. 135 a, Admonitio in conſilio dando familiaris. Off 29 b, Quæ facilè apparẽt, nec magnopere admonitionẽ& pręcepta deſiderant, de fi. 424 b, Tanta uis admonitionis eſt in locis, ut non ſine cauſa ex his memoriæ ducta ſit diſciplina. Epi. 2ꝛ a, Sed planè nec precib. noſtris, nec admonitionib. reliquit locũ. Epi. 45 b, Quare ſi aut aliter ſentirèẽ, certè admonitio tua me reprime reaut ſi dubitarem, hortatio impellere poſſet, ut,&c.

ADMONITO Rors. Top, 221 a, Vt mea diligentia manda-

torum tuorum te quoq; etſi admonitore nõ eges, ad me- moriam noſtrarum rerum excitarem. Ep. lib. 9. Miſi aũt ad te quatuor admonitores non nimis uerecundos.

ADMONITVMW, u. admonitio de Ora. u4 a, Præcepta ad- monita tractãda ſunt omnia diſertiſsimè. de Or. 124 b, Sed ut uſus noſtri quædam admonita tradamus.

ADMONITVS,tus. admonitio. I. C. 112 a, Arq; interea ad- monitu Allobrogũ miſ, qui,&c. At. 208⅝. Ego interea admo nitu tuo perfeci fanè argutulos libros ad Varronẽ. Att. 145 b, Quẽ gioααιν 9 otrtu ho minis prudétis& amici, ta li admonitu, nõ moueret autoritas. de Ar. 25 a, Sed tamen huic malo pop. Rom. ipſe nullo Aruſpicum admonitu ſua ſponte proſpexit. Epi. 151 a, Recitatis literis oblata religio cornuro eſt, pullariorum admonitu, nõ ſatis diligenter eũ auſpicijs operam dediſſe.

ADMOTILO, onis. applicatio. de N. 56 b. Manus apta ad ner uorum eliciendos ſonos admotione digirorum: id eſt, ad- mouendis digitis.

ADMOVE O, ues. appono, adhibeo, porrigo, extèdo. de Am. 101a:Quàã qui appetunt, applicãt ſeſe,& propius admouẽt. Tuſc. 287 b, Cũ faces ei doloris admouerentur. Tuſc. 222 b, Sed alia quędã ad eũ eſt admouenda curatio. cõtra Rul. 63 a, Admouent manus uectigalib. populi Romani. Off 40 b, Dolorum cũ admouentur faces, præter modũ pleriq; exter

rentur. J. V. 269 a, Quid cũ ignes, ardentes q́y laminæ,& cæ- reri cruciatus admouebantur? Admouere ſtimulos alicui. pro Seſt.5 a, id eſt, excitare aliquẽ. Admouere orationem ad ſenſus animorũ. de Or. 9o a, Admouere aſpidè ad corpus. Pro R. P. 126 a, Admouere ſe ad aliquã rem. de Am. 215 a, Ad- mouere uultum ad aliquem. ad Her. 21 a, de Or. 139 b, Maxi ma pars orationis adhibenda eſt ad animorum motus. de Ar. 24 a, Adhibete animos ac mentes ueſtras, non ſolũ au- res ad aruſpicũ uocẽ admouete. Ora. 202 a, Vtcunq; animũ audientis moueri uoles, ita certũ admouebis uocis ſonum. I. A. 206 b, Dum me exercitum propius urbẽ Romã CCM admoueret. de Orat. 125 b, Nulla materia, niſi admoto igni, ignẽ concipere poteſt. Admouere aurẽ& ſubauſcultare. de Or. 122 b. Admouere propè.)(Amouere procul. ad Her. 22 a, Acad. 36 b, Cum aũt leuam manum admouerat,& illum, &c. Tuſc. 199 b. Faſciculum ad nares admouebis, incendet 9dores. pro Clu. 24 b, Oppianicus continuò ſperare cœpir hoc ſe Aiulio tanquam aliqua machina admota, fortunas Aſinij expugnare poſſe.

ADMVRMVRATIO, enis. approbatio,& applauſio mur mure facta. pro Pom. u a, Veſtra admurmuratio facit Qui- rites, ur,&c. Qu. F. 306 b, Clodiũ accuſaui multis& ſecun- dis admurmuratio nib. cuncti ſenatus. I. V. 74 b, Grata con cionis admurmuratio. I. P. 86 a, Qui nõ admurmuratione, ſed uoce& clamore furorem illius fregiſtis, I. V. 205 b, Riſus populi atque admurmuratio omnium facta eſt. I. V. 244 a, O diuina ſenatus admurmuratio.

ADMVRMVR O,. admurmurationẽ facio. J. V. 244 a, Me- moria tenetis iudices, quã ualde uniuerſi admurmurarint? Att.7 b,& pro Pom. i1 a, Idq́ admurmurante ſenatu, neque me inuito eſt factum.

ADNECTO, u. alligo. Tuſc. 180 a, Nauem ut horriſono fre to noctem pauentes, timidi adne ctunt nauitæ.

82

— 4————————— 8 8 4. 5 4 5 4——ͤͤ 8—— 2 8 2 3

A D 4 0 ADNITO R ris. applico ſeu applicor.& ualde nitor. eAm. 117 a, Natura ſolitarium nihil amat, ſemperq; ad aliquid ta quã adminiculũ adnititur. Att. 9 a, Ego niſi Bibalus adni- teretur, de triũpho ęquo animo eſſem. alids, adnumeretur. ADNVMER O, us. numero, ad numerum addo. pro§. R. 42 b, Omnia ſua tibi cõceſsit, adnumerauit appendit. I. V. 179 a, Dare& adnumerare nummos alicui. In Sal. 273 a, Si tu u- nà cum illis adnumeratus eſſes. At. 9 a, Nifi Bibulus adnu meretur de triumpho. alids, adniteretur. ADNVNCILO, a.. nuncio. Att. 75 b, Tamen interea hæc uel- lem, quæ mihi adnunciabantur. ADOLESOCOÄ ew. creſco. de Ein. 138 a, Eaq́; cupiditas agen di aliquid, adoleſcit unà cum xœtattb. de Leg. 160 b, KRatio cum adoleuit atq; perfe cta eſt, nominatur ritè ſapientia. In Sal. Hinc enim facilè intelligetur, quàm petulanti pueritia, tam impudicus& procax adoleueris. de N. 21 a, Qui natus ſit, qui adoleuerit, qui didicerit. de Se. 87 b, Viriditas herbe- ſcẽs, quę nixa fibri; ſtirpiũ ſenſim adoleſcit. I. C. 103 a, Ex- tinguetur atq; delebitur hęc tam adulta Reip. peſtis. ADOLESCENS, us ephebus, juuenis, pubes. Homo ado- leſcens, Epiſt. 26 b, Adoleſcens bona indole præditus. Cat. Puer, ni6 fortè adoleſcès factus eſt, dũ ego abſum, ⸗. ad Att. Aphricani filia adoleſcens, de Di. 67 a Hic& bella gerebat ut adoleſcens, cũ planòè grandis eſſet, de Sen. 79 b. In primis grauis& doctus adoleſcens, lib.i. de Fin. Adoleſcens perdi tus ac diſſolutus, Tuſc q. lip. 4. Adoleſcens etiã nunc ò Phę dre, Iſocrates eſt. In Or. Cęſar adoleſcens penè potius puer, in Ant. 184 b. Qu. Catulus admodũ tũ adoleſcès, pro Rab. 95 b. Pueri, ſiue d adoleſcentis, 6. Att. Adoleſcentis eſt maio res natu uereri, exq́; his deligere optimos& ꝓbatiſsimos, quorum conſilio arq; authoritate nitarur, Offi. i. Adoleſcen tem uel puerum potius, u. Fam. Adoleſcente illo nihil caſti- us, nihil diligentius, 6 ad Att. Quid autem fuit, quòd illam hoc tempore, ad uiuédum magnopere inuitare poſſet,&c. ut cum aliquo adoleſcente primario coniunctè ætatem ge Heralus, Cic. lib. 4. In adoleſcente optando fœcun di- tionis, z de Orat. Adoleſcentes peni dediti, ↄ Fam.

Noq fiæc dico, ut homines adoleſcentes à dicendi ſtudio

deterream, de Or. 94 b. Adoleſcentes ſic moriuntur, ut quũ aquæ multit udine uis flammæ opprimitur, Catul. Adole- ſcenti um greges Lacedæmone uidimus ipſi incredibili con tentione certantes pugnis, calcibus, unguibus, morſu de- nique ut exanimarentur, priuſquam ſe uictos faterentur, Tuſculan. q. lib. 5. Qui, cõ cedentibus philoſophis antiquis, adoleſcenribus delectamur,. de Nat. Quemadmodam po ma ex arboribus ſi cruda ſunt, ui auelluntur: ſi matura& cocta, decidunt: fic uitam adoleſcentibus uis aufert, ſeni- bus maturitas, Cato. Adoleſcentior Academia, o Familiar. 229 b,.,* AD OLESCENTIA,æ. iniens ætas à XIIII. anno uſq; ad XXV. etiam XX X. Adoleſcentia, 2 ad Her. Adoleſcẽtia flos xtatis, Top. Magis mea adoleſcentia indiget illorum bo- na exiſtimatione,&c. pro Qu. R. 5 b. Adoleſcẽtia libidino- ſa& intemperans effœrum corpus tradit ſenectuti, Cato. Adoleſcentia libidinoſa& proterua, de Fin. lib. z. Adoleſct tia multo plures quàm ſenectus mortis caſus bhabert, Cat. Adoleſcentiæ cupiditares aliquando tolerabiles, pro Cæ- lio. Qut enim citius adoleſcentiæ ſenectus, quàm pueritiæ adoleſcentia obrepit? de Sen. Adoleſcétię ineunti ineſt ma- xima imbecilliras confilij, Offic. i. Adoleſcentiæ terrorẽ in- ferre alicui, pro Deiot. Adoleſcentiã in aliqua re conſume- re, Acad. q ed. i. li.z: Iam à prima adoleſcentia me Muſę man ſuetiores delectarunt, ad Lent. lib.. ADOLESCENTVLV S,b. admodum adoleſcẽs. pro Ra. 95 a, Quintus Catulus admodum tum adoleſcens, pro Do. 220 b. Imberbis adoleſcentulus. Item I. C. 100.& alibi. ADO NIS,du. de Nat. 71 a, Adonidi nupſiſſe traditũ eſt Ve- nerem quartam, Syria Tyroq́; conceptam. ADOPTILO, onuz. pro Dom. 220 a, Quod eſt Pontifices ius adoptionisenempeut is adopter, qui neq; procreare iam fi- lios poſsit:& cum potuerit, ſit expertus.& ibidem: Quas adoptiones hæreditates nominis, pecunię ſacrorum ſecutę funt. de tinib. 54 b, L. Torquatus blium in adoptionem D. Syllano mancipauit. Tuſc. 154 b, Quid propagatio nomi- nis?quid adoptiones filiorum?“

ADOPTIVA, orum. pro Dom. 220a, Neq; amiſsis ſacris pa-

ternis, in hæc adoptiua ueniſti. ADOPTO,, s. filium facio, filium inſtituo. de Cla. 171 a, Fili-

us Scipionis, is qui minorem Scipionem à Paulo adopta-

uit. At. 106 b, Adoptatus à plebeio patricius. pro Do. 220 a, Adoptat annos uiginti natus eriä minor ſenatorem. pro Dom. 220 b, Filium ſenatorem populi Romani fibi adopta re. Epiſtol. 212 b, Adoleſcens, quẽ C. Memmius Patrenfiũ le gib. adoptauit. de Cla. 183 b, Licinię filius, Craſsi teſtaméto,

qui